All posts tagged physical
Flu-Fool: ขนลุกและหน้าชากับอนูของ “คนไทย” (B)
ถ้าหากเราดูบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ได้บอกกับเราตรงๆ แต่ใช้สัญลักษณ์นำไปสู่การตีความที่ทำให้เรา “รู้สึก” ได้ นั่นอาจจะเป็นหนึ่งในกระบวนการที่ศิลปะการแสดงสร้างพลังขับเคลื่อนความเป็นมนุษย์ของเราให้ตระหนักรู้อะไรบางอย่าง Flu-Fool จาก B-Floor ก็เป็นอีกงานหนึ่งที่ไม่ได้บอกกับเราแบบตรงๆ หรือใช้ภาษาที่ทำให้เราเข้าใจมัน “ง่ายเกินไป” ประเภทเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา แต่กลับลากผู้ชมให้ลงไป “รู้สึก” และ “ครุ่นคิด” กับสารที่ถูกกวนอยู่ในการแสดงอยู่เกือบสองชั่วโมง และก็เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่มันจะทำให้ “คน” ที่ไปดูการแสดงได้รู้สึกอึ้ง ทึ่ง และขนลุกใน “สาร” ที่ละครปล่อยออกมาให้เราได้สัมผัส การแสดง Flu-Fool จะว่าไปแล้วคืองานต่อเนื่องจากการจัดหนักใน Flo-o-less-sense ของคุณคาเงะ ธีระวัฒน์ มุลวิไล ที่ตบหน้าคนดู (โดยเฉพาะคนไทย) มาฉาดใหญ่เมื่อช่วงเหตุการณ์ความไม่สงบเมื่อปีที่แล้ว และโยงยาวต่อไปยัง Flu-o-rite (ขออภัยหากพิมพ์ผิด) ซึ่งบทสรุปเลยกลายเป็น “จัดเต็ม” ใน …
รสแกง: รสชาติชีวิต (B+)
เขาว่าอาหารก็เหมือนชีวิตคนเรานั่นแหละ มันมีรสชาติปนเปกันไปตามแต่ช่วงเวลาในแต่ละชีวิต คล้ายๆ กับเครื่องปรุงสี่รส เปี้ยว หวาน เผ็ด มัน ที่ละครเวที "รสแกง" วางไว้ให้คนดูเลือกแสดงความเห็นต่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ลงในชามของตัวเอง และ "รสแกง" ก็ประกอบไปด้วยรสชาติที่คลุกเคล้าด้วยวัตถุดิบมากมายจนถึงขั้นพิสดาร เพื่อให้ออกมาเป็นเมนูอาหารที่ท้าทายจินตนการของผู้ชมที่ร่วมประสบการณ์ไปกับการปรุงชีวิตครั้งนี้ เหล่านักแสดงห้าคนเป็นเสมือนเชฟผู้ปรุงอาหารโดยใช้ร่างกายตัวเองเป็นเครื่องมือในการ "ปรุงละคร" ให้เกิดเรื่องราวและอรรถรสต่างๆ ที่เชื่อมโยงกับสิ่งที่เรียกว่า "อาหาร" ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราววิถีประจำชาติที่สะท้อนวัฒนธรรมและผ่านอาหาร วัตถุดิบต่างๆ ที่ถูกนำมาปรุง หรือแม้แต่การพยายามที่จะลิ้มรสอาหาร แม้ว่าเรื่องราวของ "รสแกง" ในลักษณะของ "เรื่อง" จริงๆ อาจจะมีให้จับต้องและติดตามอยู่ยากเสียหน่อย เพราะคงไม่ใช่เรื่องง่ายที่เราจะมานั่งปะติปะต่อว่าทำไมต้องมานั่งดูคนห้าคนเคลื่อนไหวไปพลาง
รสแกง
รสแกง' You are what you eat!!! ละมุนภัณฑ์โปรดักชั่นใหม่จากบีฟลอร์ หลังจากเกรี้ยวกราดฟาดงวงฟาดงามาหลายโปร คราวนี้มาเจอภาวะวิถีที่ซึมลึกค่อยๆละเลียดละเอียดงามตามสไตล์ของผู้กำกับเบอร์ต้นๆ จารุนันท์ พันธชาติ ผู้กำกับและเขียนบทผู้สร้างสรรค์ผลงาน ยามพลบ ห้องตกกระแทกหมายเลขศูนย์ กูรูเธียเตอร์ บางกอกโมเลกุล กับอารมณ์ขันชวนหัวร้ายๆ เจ็บแสบมัดใจคนดูจนอยู่หมัด อันเป็นสัญลักษณ์ลายเซ็นของเจ้าหล่อน คราวนี้มาพบกับการค้นหารสชาติผัสสะแห่งการลิ้มรส การทดลองมองชีวิตผ่านรสชาติแกง และเครื่องปรุงหลากหลาย งานการแสดงที่มีมิติมากกว่า3D
1+1=1: ลงตัวแบบมีชั้นเชิง (B)
ไม่บ่อยครั้งนักที่เราจะเห็นการพัฒนาและก้าวข้ามขีดจำกัดเดิมๆ ของการแสดงแบบ Contemporary Performance ในเมืองไทย เพราะแค่วิถีแบบเดิมก็ยังเป็นที่รู้จักของคนกลุ่มเล็ก และถูกตราหน้าว่ายากจะเข้าใจ แล้วครั้นจะสร้างรูปแบบใหม่ที่ต่อยอดไปจากเดิมอีกนั้น ก็ย่อมเสี่ยงจะทำให้คนดูเบือนหน้าหนีเอาได้ง่ายๆ หากไม่แน่จริง
แต่ดุจดาว วัฒนปกรณ์ นพพันธ์ บุญใหญ่ และมนุสส วรสิงห์ ก็กล้ามากพอที่จะทดลองส่วนผสมที่หลากหลายเพื่อให้เกิดงานสร้างสรรค์ที่มีเอกลักษณ์ใหม่ๆ ขึ้นมา อีกทั้งยังเชิญชวนให้ผู้ชมได้ร่วมค้นหาไปกับพวกเขาได้อย่างเพลิดเพลิน
และที่น่าประทับใจคือส่วนผสมของ Physical Movement, Sound และ Video Multimedia ซึ่งดึงเอาเอกลักษณ์และความ "ติสต์" ของแต่ละคนมาเป็นผสมเข้าด้วยกันนั้น ดันเป็นส่วนผสมที่
Flu-O-Less-Sense: เชื้อโรคที่ทำลายสังคม
นี่อาจจะเป็นงาน Physical Theatre ของ B-Floor ที่ผมรู้สึกได้ถึง "พลัง" และ "สาร" ที่ต้องถ่ายทอดให้กับผู้ชมมากที่สุดเรื่องหนึ่งพร้อม ๆ กับรู้สึกเสียดายที่คนไทยจำนวนมากไม่มีโอกาสได้ดูเพราะในทีวีมีแต่ศิลปินดารามาร้องเพลงกับมิวสิควีดีโอเชย ๆ และเพลงตลาด ๆ ที่ไม่ได้ทำให้รู้สึกกระตุ้นลงไปในต่อมสำนึกอะไรเลยสักนิด!!! ซึ่งใครจะรู้บ้างว่าในโรงละครเล็ก ๆ ตั้งอยู่ในซอยเล็ก
Recent Comments