All posts tagged musical

ในขณะที่ประเทศไทยเริ่มมีการเคลื่อนไหวของวงการละครเวที โดยเฉพาะกับละครประเภท Musical หรือละครเพลงซึ่งเริ่มมีโปรดักชั่นออกมามากขึ้นและถี่ขึ้นเรื่อยๆ เราก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเรามีสถาบันการศึกษาที่จะผลิตบุคลากรรุ่นใหม่ขึ้นมาเป็นฟันเฟืองของวงการนี้มากน้อยแค่ไหน สาขาการแสดงละครเพลง (Music Theatre) ของวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดลน่าจะเป็นแห่งแรกในประเทศไทยที่มีความชัดเจนเรื่องการฝึกทักษะผู้เรียนเพื่อเป็นนักแสดงในละครเพลงที่ต้องอาศัยความสามารถทั้งร้อง เล่น เต้น ร่วมกัน และผลงานล่าสุด “You’re a good man, Charlie Brown” ก็ถือเป็นงานละครระดับรั้วสถาบันอุดมศึกษาที่น่าสนใจไม่น้อยทีเดียว You’re a good man, Charlie Brown เป็นละครเพลง Musical ที่เปิดแสดงครั้งแรกในปี

เคยมีคนหลายคนพูดกับผู้เขียนอยู่บ่อยๆ ว่าคนที่จะเรียนศิลปะการแสดงมักมีความ “แปลก” ต่างจากคนอื่น หรือไม่ก็ทำนองว่าถ้าไม่ “มีของ” ก็คงต้องเหนื่อยเอาเสียหน่อยหากจะอยากประสบความสำเร็จ เพราะระหว่างทางการเรียนศิลปะการแสดง ไม่ว่าจะเป็นละคร ดนตรี หรือบัลเลต์ ก็ล้วนมีบทเรียนและบททดสอบที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะ ซึ่งล้วนหล่อหลอมให้ผู้ที่เรียนได้มีการเปลี่ยนไป Fame the Musical ก็น่าเป็นหนึ่งในละครเวทีที่ดีที่สุดเรื่องหนึ่งซึ่งหยิบนำเรื่องราวของชีวิตการเรียนศิลปะการแสดงของเหล่านักเรียนผู้มีความฝันที่จะเป็นศิลปิน มาถ่ายทอดในรูปแบบของละครเพลงที่พร้อมสรรพทั้งความเข้มข้นของชีวิตนักเรียน ผสมกับการแสดงทั้งร้องทั้งเต้นแบบเต็มรูปแบบ สมกับเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงเรียนสอนศิลปะการแสดง โดยแม้ว่าจริงๆ แล้ว Fame the Musical อาจจะเป็นละครเพลงที่ค่อนข้างเก่าด้วยเนื้อหาและเรื่องราวที่เกิดขึ้นตั้งแต่ยุค 80 แต่มาวันนี้ DreamBox

ถ้าใครเป็นคอหนัง อาจจะพอจำได้ว่าเมื่อสักประมาณ 10 ปีที่แล้วมีหนังนอกกระแสที่เราต้องพูดกันปากต่อปากว่า "ต้องไปหามาดูนะ" ซึ่งเรื่องนั้นคือ Hedwig and the Angry Inch ซึ่งเป็นเหมือนจุดที่ทำให้เราได้รู้จัก John Cameron Mitchell ก่อนที่จะได้เห็นงานดังๆ ของเขาตามมาอย่าง Shortbus และ Rabbit Hole สิ่งที่หลายๆ คนอาจจะไม่รู้หลังจากทึ่งกับบทและการแสดงของ Hedwig and the Angry Inch ฉบับภาพยนตร์คือก่อนหน้านี้มันเป็นละครเวทีแบบ

ปรกติผู้เขียนไม่ค่อยได้มีโอกาสไปดูละครเวทีที่ต่างจังหวัดบ่อยนัก แต่เพราะความน่าสนใจบางอย่างของ Invitation ใน Facebook ของผู้เขียนที่ส่งมาจากคนทำละครคนหนึ่งในจังหวัดลำปางทำให้ผู้เขียนตัดสินใจสะพายเป้ออกเดินทางไปดูละครถึงภาคเหนือ ความน่าสนใจนั้นคือละครเรื่องนี้ไม่ใช่เพื่อการศึกษา ไม่ใช่เป็นงานศิลปะขั้นจัดแบบคณะละครอาชีพในกรุงเทพ แต่มันคือละครที่มีเนื้อหาบางอย่างเกี่ยวกับชุมชนของคนจังหวัดลำปาง และกำลังทำหน้าที่ในการพลักดันสังคมในบริบทที่เราแทบไม่มีโอกาสได้เห็นในสังคมเมืองด้วยซ้ำ ซึ่งมันกำลังทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยมเลยทีเดียว เปิดสวิตช์หัวใจ เดอะมิวสิคคัล เป็นละครเวทีการกุศล เพื่อสร้างศูนย์ผ่าตัดหัวใจ เฉลิมพระเกียรติ 84 พรรษา โรงพยาบาลลำปาง ซึ่งถ้าเรามองแบบผ่านแล้วนั้น มันก็คงคล้ายๆ กับคอนเสิร์ตการกุศลแบบที่เรามักเห็นกันทั่วๆ ไปเพื่อระดุมทุน แต่ถ้าเราได้ชมละครแบบเต็มๆ เช่นเดียวกับผู้ชมชาวลำปางที่เนืองแน่นในหอประชุมวรกัญญวลัย โรงเรียนลำปางกัลยาณีนั้น เราก็จะรับรู้ว่าละครเวทีเรื่องนี้กำลังพูดอะไรบางอย่างมากกว่าแค่ละครคั่นฉากเพื่อให้คนใหญ่คนโตมายืนถือเช็คถ่ายรูปแบบที่เราคุ้นตากัน เรื่องราวของเปิดสวิทช์หัวใจ เดอะมิวสิคคัล อ้างอิงมาจากเหตุการณ์จริงของโครงการเปิดสวิทช์หัวใจที่รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลต้องรับภารกิจในการระดุมทุนสร้างศูนย์ผ่าตัดหัวใจขึ้นในจังหวัดลำปางโดยหมายที่จะช่วยชีวิตผู้ป่วยจำนวนมากที่รอโอกาส แต่การระดุมทุนต่างๆ

เขาว่าการเล่นดนตรีให้ประสบความสำเร็จนั้น ส่วนหนึ่งคือการหาแนวทางที่ชัดเจน รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร และสไตล์ไหน มากกว่าจะพยายามเอาใจผู้ชมจนสุดท้ายลืมตัวตนของศิลปินไป ซึ่งนั่นทำให้เพลงที่เล่นออกมาก็ไม่มีอะไรโดดเด่นไปกว่าเพลงอื่นๆ Suck Seed: ห่วยขั้่นเทพ หนังเรื่องล่าสุดจาก GTH ฝีมือการกำกับของชยนพ บุญประกอบ ก็อาจจะเข้าทำนองเดียวกับความคิดข้างต้น เพียงแต่เป็นในทางที่กลับกัน เพราะหนังพยายามจะเป็นทุกอย่าง แต่สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้ดีสักอย่าง และจบด้วยความผักชีโรยหน้าที่ใช้วัยรุ่นหน้าใสและมุกตลกเฝื่อนๆ ยัดมาเป็นข้ออ้างเพื่อหนังครบเวลา เรื่องราวของ Suck Seed ห่วยขั้นเทพ นั้นเริ่มจากวัยเด็กของเป็ดและคุ้ง สองเพื่อนรักตั้งแต่ชัั้นประถม กับเพื่อนต่างเพศที่น่ารักอย่างเอิญ โดยเป็ดนั้นมีใจที่แอบมอบให้กับเอิญแต่ไม่ได้ความกล้าที่จะบอกออกไป จนเวลาพาให้เอิญจากไปต่างเมืองก่อนจะพากลับมาพบกันอีกทีเมื่อถึงมัธยมปลาย ซึ่งแน่นอนว่าความน่ารักที่เพิ่มขึ้นตามไปด้วยจนสองหนุ่มของเราหลงรัก จุดเริ่มต้นของความวุ่นวายทั้งหมดเริ่มเมื่อคุ้งตั้งมั่นจะเป็นนักดนตรีเพื่อจะพิชิตใจสาวอย่างเอิญให้ได้ จนได้เพื่อนร่วมวงอย่างเอ๊กซ์มาตีกลอง

อาจจะช้าไปหน่อยจะเขียนถึงซีรี่ย์เยี่ยม ๆ เรื่องนี้ เพราะตอนที่เขียนอยู่ Season 2 ของ Glee ก็ออกฉายที่อเมริกาแล้ว แต่ผู้เขียนเพิ่งจะได้มีโอกาสได้ดูกับเขาหลังจากต้องไปเหมาแผ่นล็อตใหญ่ชนิดดูรวดเดียว 22 ตอนแบบบ้าพลังก่อนจะพบว่าตัวเองตกหลุมรักให้กับละครทีวีเรื่องนี้อย่างทั้งหัวใจ เพราะมันครบเครื่อง อัศจรรย์ และสนุกเป็นบ้าอย่างใครเลยละคุณ!!! Glee เป็นเรื่องราวของชมรมนักร้องประสานเสียง (Glee Club) ของโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งที่อยู่ในภาวะตกต่ำสุดขีดประเภทสมาชิกชมรมยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ จนพระเอก (มั้ง) ของเรา วิล ชูสเตอร์ ซึ่งเคยเป็นอดีตสมาชิกสมัยยังเรียนมัธยม อาสาเข้ามารับหน้าที่ครูที่ปรึกษาและกอบกู้เพื่อสร้าง Glee Club ขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับภาระมากมาย

ผมมักพูดกับคนหลายคนว่าละครเวทีที่ดีไม่ต้องเอาเรื่องราวใหญ่โตมากมายมาทำให้ดูตูมตามกันหรอก แค่เอาเรื่องง่าย ๆ แล้วลงลึกไปกับมันก็เพียงพอแล้ว ซึ่งเหมือน รักสยามสถานี ละครเวทีเรื่องล่าสุดจากกลุ่มละครเสาสูง ก็เอาเรื่องราวง่าย ๆ ที่ลอยผ่านเราไปอยู่ทุกวี่ทุกวันมานำเสนอ แถมขยายด้วยการทำเป็นละครเพลงมิวสิคคัลด้วยรูปแบบเก๋ไก๋ชนิดไม่อายละครวิกใหญ่ ๆ กันเลยทีเดียว

ไม่แน่ใจว่าเพราะ Rob Marshall ทำ Chicago ไว้ดีมากเกินไปหรือไม่ เลยทำให้งาน Musical ชิ้นต่อมาของเขากลายเป็นที่คาดหวังค่อนข้างสูง และเมื่อเขาประกาศสร้าง NINE ซึ่งดัดแปลงจากละครบรอดเวย์เช่นเดิม กระแสน่าสนใจก็ยิ่งทวีคูณ แถมที่หนักสุด ๆ ก็เมื่อการประกาศว่าบรรดานักแสดงที่มาร่วมในหนังเรื่องนี้เข้าขั้นระดับ "เทพ" กันทั้งนั้นเลย ไม่ว่าจะเป็น Daniel Day Lewis,

ระหว่างนั่งรถไฟฟ้าใต้ดินช่วงนี้เราคงเห็นโฆษณาของ "กินรีสีรุ้ง" อยู่แทบทุกที่ พร้อมกับคำโปรยทำนองว่า "จากบรอดเวย์สู่เมืองไทย" "ฟู่ฟ่าอลังการ" จนหลายคนคงรู้สึกครั่นคร้ามอยากดูโปรดักชั่นของละครเรื่องล่าสุดจาก Scenario อยู่ไม่น้อย เพราะท่าทางจะเป็นการเข้าทางงานถนัดของ Scenario ซึ่งขึ้นชื่อกับการสร้างงานฟู่ฟ่าบนเวทีอยู่แล้ว

แต่หลังจากที่ผมเดินออกจากรัชดาลัยในรอบ Press ที่ผ่านมา ผมกลับรู้สึกว่าคำโฆษณาดังกล่าวนั้นเกินจริงไปอยู่มาก เพราะโชว์ที่คนมักพูดกันว่า "ไปดูก็คุ้มแล้ว" นั้น ก็ไม่ได้มีอะไรมากมายอะไรเป็นพิเศษ แถมออกจะไปทำนองว่า "หาดูได้ไม่ยาก"

ละครเวทีนักศึกษาเป็นหนึ่งในสิ่งที่หลาย ๆ คนติดภาพและตีตราว่าละครเวทีเป็นแค่กิจกรรมของนักศึกษาเพียงเท่านั้น ไม่ใช่ศิลปะที่สามารถนำมาสู่วงการ “มืออาชีพ” ได้ และเอาเข้าจริงก็ไม่แปลกที่เราจะเห็นละครเวทีส่วนใหญ่ที่มีข่าวออกมาประชาสัมพันธ์ (ไม่นับละครเวทีวิกใหญ่ ๆ) ก็มักจะเป็นละครเวทีจากรั้วสถาบันต่าง ๆ ทั้งจากคณะที่เรียนและไม่ได้เรียนละครเวที และนั่นก็ทำให้หลาย ๆ ครั้งมาตราฐานของงานละครเวทีนักศึกษาก็แกว่งไปแกว่งมา ขึ้น ๆ ลง ๆ ตามเทรนด์การทำละครเวทีที่ผุดขึ้นยังกับดอกเห็ด หนึ่งในประเภทของละครที่นิสิตนักศึกษาหลาย ๆ ที่เลือกจะหยิบมาทำก็คือละครเพลงหรือที่มักเรียกว่ามิวสิคคัล ซึ่งอาจจะมาตามเทรนด์ของค่ายใหญ่ ๆ ที่ทำออกมาเป็นกระแสอยู่เนือง ๆ และก็คงไม่แปลกที่มันจะเป็นสิ่งที่