All posts tagged movie

ในบรรดาหนังต่อสู้บนสังเวียนนั้น เหตุผลการต่อสู้ของแต่ละตัวละครที่ก้าวขึ้นเวทีย่อมแตกต่างกันออกไป และหลายๆ ครั้งที่เหตุผลเหล่านั้นสำคัญเสียยิ่งกว่าผลแพ้ชนะที่จะเกิดขึ้นในตอนท้ายของเรื่อง จึงกลายเป็นโจทย์สำคัญๆ ของคนทำหนังต่อสู้ที่จะกลายเป็นหนังดราม่า ว่าจะทำอย่างไรให้ผู้ชมได้ลิ้มรสการต่อสู้ที่ตื่นเต้น พร้อมกับชีวิตของผู้ขึ้นต่อสู้ที่เข้มข้น Warrior ของ Gavin O’Connor (Pride and Glory, Miracle) ดูจะเป็นงานค่อนข้างเซอร์ไพรส์กับการทำให้การอัดกันแบบดุเดือดบนสังเวียนกรงแปดเหลี่ยมพานำพาเราไปสู่การลงตัวที่สวยงามของดราม่าชั้นดีโดยพร้อมที่จะยกโทษให้กับความสมเหตุสมผลของหนังแบบบังเอิญๆ ได้ในทันทีที่หนังจบลง หนังเริ่มเรื่องเมื่อ Tommy (Tom Hardy) ลูกชายคนเล็กของครอบครัว Colon กลับมาบ้านหลังจากห่างหายไปหลายปีเพื่อพบพ่อของเขาที่เป็นอดีตเทรนเนอร์การต่อสู้ โดยช่วงเวลาที่เขาหายไปเป็นทหารนั้นเป็นปริศนาที่ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง Tommy กลับเข้าสู่โรงยิมและได้เข้าร่วมลงศึกแข่งขัน MMA (Mix

ถ้าเราพอจะเข้าใจกันดีว่าหนังมวยไม่จำเป็นต้องเป็นหนังแอ็คชั่นที่ว่าด้วยผลแพ้ชนะของการต่อยมวยเสมอไปเช่นหนังดราม่าอย่าง Rocky หรือ Cinderella Man แน่นอนว่า Real Steel ที่มีหน้าหนังของศึกกำปั้นหุ่นเหล็กที่มาซัดกันโครมครามบนเวทีผ้าใบนั้น ก็ไม่จำเป็นว่าหนังจะเป็นแอ็คชั่นที่ขายเรื่อง CG ของหุ่นยนต์และลุ้นกันแค่สุดท้ายหุ่นตัวไหนจะโดนน็อคลงไปกองแต่อย่างใด เพราะเอาเข้าจริงๆ แล้ว Real Steel คือหนังครอบครัวที่มีประเด็นดีๆ ในสายสัมพันธ์พ่อขี้แพ้กับลูกที่ต้องการเห็นฮีโร่ในคนที่เคยทอดทิ้งเขาไปนั่นแหละ ชาร์ลี เคนตั้น อดีตนักมวยที่ปัจจุบันตกกระป๋องหากินกับศึกกำปั้นของหุ่นยนต์ไปวันๆ พร้อมกับหนีเจ้าหนี้ที่ตามเช็คบิลเขา จนวันหนึ่งเขาได้รู้ว่าแฟนเก่าได้เสียชีวิตโดยทิ้งแม๊กซ์ ลูกชายวันสิบเอ็ดขวบไว้ซึ่งญาติอีกฝั่งต้องการจะรับเลี้ยง เขาจึงทำข้อตกลงแลกเปลี่ยนการดูแลแม๊กซ์เป็นช่วงระยะเวลาหนึ่งเพื่อแลกกับเงินที่จะนำไปลงทุนกับหุ่นตัวใหม่ และนั่นกลายเป็นจุดเริ่มต้นที่เขากับแม๊กซ์ต้องลงเรือลำเดียวกันแม้จะไม่ลงรอยและเห็นตรงกันก็ตาม สองพ่อลูกเข้าสู่สังเวียนและธุรกิจกำปั้นของหุ่นเหล็กที่มาแทนการมวยของมนุษย์ ด้วยความหุนหันพลันแล่นแบบไร้ความรอบคอบของชาร์ลีทำให้พวกเขาล้มคว่ำไม่เป็นท่า แต่นั่นก็ทำให้พวกเขาได้บังเอิญเจอ อะตอม

การสร้าง Animation สักเรื่องหรือที่ผู้ใหญ่หลายๆ คนมักเรียกว่าการ์ตูนนั้น อาจจะไม่ใช่เรื่องยากเท่าใดนัก แต่สิ่งที่ดูจะยากคือการทำให้การ์ตูนนั้นสามารถทำให้คนดูสนุกไปพร้อมๆ กับแฝงความคิดที่ลึกซึ้งไปได้พร้อมๆ กัน ถ้าเทียบทางฝั่งตะวันออกแล้ว กระแสของ Ghibli Studio ดูจะเป็นกระแสที่โดดเด่นที่สุดด้วยลักษณะการ์ตูนที่ละเอียดอ่อนแฝงไว้ด้วยปรัชญาที่ละเมียดละไม แต่ถ้ามองกลับมาฝั่งตะวันตกแล้ว เราก็มักนึกถึง Pixar ที่มักมาพร้อมกับ Animation แบบสามมิติเต็มรูปแบบ เนื้อเรื่องสนุกและน่าติดตาม Happy Feet อาจจะเป็นเหมือนกับการต่อยอดสาย Animation ของฝั่งตะวันตกที่ดูตื่นตาตื่นใจ สนุกและตื่นเต้นด้วยเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ แต่ในขณะเดียวกันมันก็อัดแน่นไปด้วยประเด็นที่ลึกซึ้งจนน่าตกใจสำหรับคนดูที่เป็นผู้ใหญ่อยู่พอสมควร ซึ่งถ้าใครที่เคยดูภาค 1

สูตรหนังสไตล์พระเอกต้องมารับบทผู้ร้ายเป็นโจรวางแผนภารกิจปล้นก็มีมาก่อนหน้านี้หลายเรื่อง กุญแจสำคัญที่จะทำให้หนังสนุกได้คือกลเม็ดในการบุกเข้าโจรกรรม แผนซ้อนแผน เหตุการณ์เฉพาะหน้าที่คาดไม่ถึง และเสน่ห์ของเหล่าทีมร่วมขบวนการอันเป็นตัวเอกของเรื่อง Tower Heist เองก็พยายามเดินตามสูตรดังกล่าวโดยมีการสร้างแนวทางของตัวเองที่น่าสนใจด้วยการผสมความตลกเป็นตัวชูโรงจากนักแสดงหลักโดยยังคงไม่ทอดทิ้งหรือออกทะเลจนเสียการเสียงาน ซึ่งนั่นก็ทำให้มันกลายเป็นหนังตลกที่เพลิดเพลินอยู่ไม่น้อยหากไม่ติดว่าหลายๆ อย่างของหนังเองก็ยังมีจุดบอดอยู่เช่นกัน เหล่าพนักงานของ The Tower นำโดยจอช โคแว๊ค (เบน สติลเลอร์) ดูจะมีชีวิตที่ปรกติดีกับงานที่ตัวเองทำในการรับใช้เหล่ามหาเศรษฐีและผู้มีอันจะกินซึ่งอาศัยอยู่ในตึก แต่จู่ๆ พวกเขาก็พบว่าเงินบำนาญที่สะสมมาทั้งชีวิตมลายหายไปจากการโกงของมหาเศรษฐี อาร์เธอร์ ชอว์ ผู้ที่พวกเขาไว้เนื้อเชื่อใจมาโดยตลอดแต่กลับกลายเป็นผู้ร้ายในคดีหุ้นและเอาเงินที่พวกเขาฝากฝังไว้ไปละลายหายสิ้น จอชจึงรวมหัวกันฟอร์มทีมอันประกอบด้วย สไลด์ (เอ็ดดี้ เมอร์ฟี่) เพื่อนบ้านผิวสีที่ฝีมือแพรวพราวในการก่ออาชญากรรม ชาร์ลี น้องเขยของจอชผู้ไม่เอาอ่าว และฟิสฮิวจ์

เงินทองอาจจะเป็นของนอกกายจากคติเตือนใจยอดฮิต เพราะแม้เงินจะมีค่าและใช้ในการแลกเปลี่ยนสินค้าต่างๆ ในชีวิตนั้น เราก็ยังพบว่าหากแม้ไม่เงิน เราก็ยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้ แต่จะเกิดอะไรขึ้น หากสิ่งที่เราใช้แลกเปลี่ยนกันในโลกไม่ใช่เงิน แต่เป็นเวลาชีวิตของพวกเราเอง เราทำงานแลกกับเวลาที่จะมีชีวิตต่อไป ทุกสิ่งทุกอย่างที่ซื้อขายล้วนแลกมาด้วยเวลา มนุษย์ที่เวลาหมดลงก็ต้องตายในขณะคนที่มีเวลาเหลือก็จะมีชีวิตต่อแม้ว่าจะผ่านมาหลายร้อยปีก็ตาม สิ่งที่มนุษย์ต้องเผชิญคือการเอาชีวิตรอดด้วยการดิ้นรนหาเวลามาเติมให้ตัวเองก่อนที่นาฬิกาชีวิตซึ่งนับถอยหลังอยู่ที่แขนจะนับถึงเลขศูนย์ นั่นคือไอเดียบรรเจิดสุดล้ำของ Andrew Niccol (Gattaca / The Truman Show / S1MONE) ที่นำก่อร่างสร้างเป็นโครงเรื่องของหนักแอ็คชั่น ไซไฟที่น่าสนใจ ตื่นเต้น และต่อยอดเป็นความคิดที่สะท้อนสังคมโลกปัจจุบันได้อย่างแยบคาย วิล ซาลาสเป็นชายหนุ่มที่ทำงานในไทม์โซนอันเป็นเหมือนเขตแดนแบ่งแยกชนชั้นของมนุษย์ เขาต้องทำงานแบบวันต่อวันเพื่อจะได้ค่าจ้างเป็นเวลาที่จะเอามาใช้ชีวิตกับแม่ของเขา จนกระทั่งวันหนึ่งเขาได้ช่วยเหลือแฮรี่ แฮมิลตั้นในบาร์ก่อนที่จะได้รับการส่งต่อเวลาอันมากมาย

ในยุคก่อนที่ภาพยนตร์จะเป็นสื่อที่ได้รับความนิยมในปัจจุบันนั้น ละครเวทีก็เป็นศิลปะการแสดงที่ได้รับความนิยมรวมทั้งกลายเป็นหนึ่งในมโหรสพหลักสำหรับความบันเทิงและการถ่ายทอดความคิด ปรัชญาต่างๆ ดังที่เห็นได้จากงานวรรณกรรมละครเอกในอดีตกาล แต่เมื่อกาลเวลาเปลี่ยนไป การเข้ามาของภาพยนตร์ก็ทำให้ผู้กำกับและผู้เขียนบทหลายคนหยิบนำบทละครเวทีที่มีชื่อเสียงหรือทรงคุณค่า แปรเปลี่ยนรูปให้อยู่บทแผ่นฟิลม์ เปลี่ยนวิธีการสื่อสารเสียใหม่ ตีความต่างไป ปรับเปลี่ยนโครงเรื่อง ฯลฯ ซึ่งก็อยู่แต่กระบวนท่าและชั้นเชิงของผู้สร้างอันมีทั้งที่โด่งดังยอดเยี่ยมไปเลยจนถึงผิดพลาดล้มเหลว “ราโชมอน” ก็เป็นหนึ่งในบทละครเวทีไทยโดย ม.ร.ว. คึกฤทธิ์ ปราโมท ที่มีคุณค่าทั้งด้านบทที่คมคาย ตลอดจนความคิดที่แฝงปรัชญาความคิดที่ลึกซึ้งจนกลายเป็นหนึ่งในงานบทละครที่นักเรียนศิลปะการแสดงในปัจจุบันต้องร่ำเรียนอยู่เรื่อยๆ และมาวันนี้ก็ได้หม่อมหลวงพันธุ์เทวนพ เทวกุล นำมาเล่าใหม่ในแบบฉบับภาพยนตร์โดยปรับแต่งในรูปลักษณ์ที่ต่างออกไปจากเดิมภายใต้ชื่อ “อุโมงค์ผาเมือง” ซึ่งจะว่าไปแล้ว ก็ถือเป็นภาพยนตร์ที่ได้ผลบุญจากบทประพันธ์ดั้งเดิมที่แข็งแรงอยู่มากพอสมควร แต่ก็น่าเสียดายที่ “อุโมงค์ผาเมือง” กลับติดกับดักของการเปลี่ยนรูปจากละครเวทีมาเป็นภาพยนตร์ เช่นเดียวกับที่พลาดพลั้งในเรื่องการตีความที่ไม่สามารถนำตัวผลงานให้ดำดิ่งลงไปในปรัชญาแก่นแท้ของมนุษย์ได้อย่างที่ต้นฉบับทำไว้ “อุโมงค์ผาเมือง”

ความอหังการ์ของมนุษย์อันนำไปสู่ความย่อยยับของชาติพันธุ์นั้นมีอยู่ในตำนานและวรรณคลาสสิคอยู่นับไม่ถ้วน แน่นอนว่า Planet of the Apes ก็เป็นหนึ่งในซีรี่ย์ที่มีเค้าโครงเกี่ยวข้องกับประเด็นดังกล่าวและถูกนำมาสร้างกว่า 6 ภาคไปแล้ว (5 ภาคที่เกี่ยวเนื่องกันและอีกหนึ่งภาคที่แหวกแนวของทิม เบอร์ตั้น) ซึ่ง Rise of the Planet of the Apes อันเป็นภาคล่าสุดนี้ ก็กลายเป็นปฐมบทของซีรี่ย์นี้ได้อย่างหนักแน่น ดุดัน แถมยังชูประเด็นให้เหล่ามนุษย์ที่นั่งดูได้สะอึกกันเลยทีเดียว วิล (เจมส์ ฟรังโก้) เป็นนักวิทยาศาสตร์ที่พยายามทดลองยาเพื่อรักษาอาการอัลไซเมอร์ให้ได้ การทดลองของเขาจึงจำเป็นต้องใช้ลิงชิมแปนซีมาทดลองเชื้อไวรัสที่ถูกพัฒนาขึ้น

เวลาพูดชื่อ Simon Pegg และ Nick Frost แล้ว เราอาจจะนึกถึงหนังแสบๆ อย่าง Shaun of the Dead และ Hot Fuzz ที่เรียกเสียงฮาแบบมีชั้นเชิงเก๋ๆ ภายใต้ฝีมือการกำกับของ Edgar Wright แต่เมื่อ Paul คืองานหนังที่ทั้งสองคนยังแสดงนำแต่ออกมาสู่การกำกับของคนอื่นอย่าง Greg Mottola (Superbad) การเสียดสีและมุกตลกแสบๆ ก็ยังคงสไตล์แบบเดิมในบทหนัง

กวนอู เป็นหนึ่งในตัวละครที่คนรู้จักมากที่สุดในสามก๊กพร้อมกับความเลื่องชื่อในคุณธรรมและความจงรักภักดีจนกลายเป็นความเชื่อและเทพเจ้าให้แสดงความเคารพนับถือมาจนปัจจุบัน แน่นอนว่าก็คงไม่แปลกถ้าจะมีการนำเรื่องราวของกวนอูมาทำเป็นหนัง พอๆ กับที่ก่อนหน้านี้เคยมีการนำเรื่องราวของจูล่งทำมาก่อนแล้ว (นำแสดงโดยหลิว เต๋อ หัว) แต่ดูเหมือนในรูปแบบตามนวนิยายสามก๊กจะไม่โดนใจ เฟลิกซ์ ซอง และ อลัน มัก (Infernal Affiairs) เสียสักเท่าไร เลยนำมาตีความใหม่ พร้อมกับปรับให้มีความเป็นดราม่ามากขึ้น น่าเสียดายที่การตีความใหม่นั้น แม้จะดูน่าสนใจ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เกิดมุมมองใหม่ที่มีพลังได้แต่อย่างใด เรื่องราวของ The Lost Bladesman (สามก๊ก เทพเจ้ากวนอู) จับความตอนที่กวนอูมาอยู่กับฝั่งโจโฉหลังจากที่ทัพเล่าปี่ถูกตีแตก แต่เมื่อทราบว่าเล่าปี่นั้นอยู่กับอ้วนเสี้ยว

ครั้งหนึ่ง South Park ซีรี่ย์ Animation สุดแสบเคยนำ Michael Bay มาล้อเลียนว่าเขาทำหนังที่เต็มไปด้วยแอ๊คชั่นระเบิดภูเขาเผากระท่อมแต่ไร้ซึ่งไอเดีย และแล้ว Transformers 3: Dark of the Moon ก็เป็นหนังที่ยืนยันว่าสิ่งที่ South Park พูดเสียดสีนั้นไม่ได้ไกลเกินจริงเลย เพราะ Transformer 3 กลายเป็นหนัง Action ที่แถไถตัวเองให้ได้กลายเป็นหนังโดยขาดซึ่งไอเดียและเนื้อเรื่องที่ดูเข้าท่า โดยหวังเพียงให้แค่ CG

พลังพิเศษที่มากับจินตนาการ บ่อเกิดจากความกล้าที่จะเอาชนะความกลัวอันเป็นปมของมนุษย์ ฟังดูเป็นวัตถุดิบของพล็อตที่ดูยิ่งใหญ่ น่าสนใจ และทรงพลัง แต่ด้วยกระบวนการเล่าเรื่องของ Green Lantern กลับทำให้ทุกอย่างที่กล่าวมานั้นเป็นสิ่งที่ฉาบฉวย ไร้น้ำหนักและเลื่อนลอยพอๆ กับฮาล จอร์แดนในเวอร์ชั่นหนังที่เป็นฮีโร่แบบไร้มิติ ได้แค่บินไปตามเรื่องรอให้ถึงฉากจบ จากการ์ตูนสุดดังของ DC Comic ที่ชื่อเดียวกัน Green Lantern เล่าถึงจุดเริ่มต้นของฮาล จอร์แดน นักบินเครื่องบินขับไล่ผู้มีปมอดีตกับการสูญเสียพ่อไป แต่ด้วยชะตากรรมทำให้แหวนแห่ง Green Lantern เลือกเขาเพื่อรับหน้าที่ผู้พิทักษ์จักวาลต่อจากเจ้าของเดิมผู้ถูกทำร้ายจนใกล้ตายด้วยฝีมือของปีศาจร้ายที่มีพลังมหาศาลนามพาลาแล๊กซ์ ฮาลจึงต้องเรียนรู้วิธีใช้พลังใหม่ของเขาเพื่อปกป้องโลกจากพาลาแล๊กซ์ที่กำลังมุ่งหน้ามากลืนกินโลก อีกทั้งยังต้องรับศึกกับนักวิทยาศาตร์ที่บังเอิญได้รับพลังจากพาลาแล๊กซ์จนกลายเป็นศัตรูตัวร้ายที่มีพลังจิตร้ายแรงยิ่งกว่าใคร เส้นเรื่องของ Green

เมื่อเราได้ดูตัวอย่างหนัง Super 8 ของ J.J. Abrams เราคงอดคิดไม่ได้ว่ามันจะเป็นหนังสัตว์ประหลาดมนุษย์ต่างดาวที่น่าตื่นตาตื่นใจพร้อมกับไอเดียไซไฟล้ำๆ แต่พอเราเราได้ไปดูฉบับเต็มในโรงภาพยนต์แล้วเราอาจจะพบว่าหนังที่ว่าด้วยมนุษย์ต่่างดาวบุกเมืองเล็กๆ ในอเมริกาพร้อมการผจญภัยแบบลุ้นระทึกนั้น แท้จริงกำลังพาคนดูไปดูหนังชีวิตครอบครัวพ่อลูกต่างหาก เพียงแต่ข้อเสียของ Super 8 คือการหลอกล่อคนดูให้คล้อยตามกับสิ่งที่หนังพยายามเล่าดันไม่แนบเนียนพอจะส่งให้หนังดูรู้สึกมีความหมายมากกว่าแค่รู้สึกสนุกนั่นแหละ โจ แลมป์เป็นเด็กชายที่สูญเสียแม่จากอุบัติเหตุ เขาและเพื่อนพ้องช่วยกันถ่ายทำหนังสืบสวนผสมกับปีศาจซอมบี้เพื่อส่งประกวดเทศกาลหนัง แต่ในวันที่พวกเขาถ่ายฉากสำคัญกลับกลายเป็นว่าได้เป็นพยานรู้เห็นอุบัติเหตุทางรถไฟครั้งใหญ่ซึ่งได้ปลดปล่อย "บางสิ่งบางอย่าง" ออกมา โดยหลังจากนั้นเหตุการณ์แปลกๆ ก็เริ่มเกิดขึ้นในเมืองตั้งแต่การขโมยอุปกรณ์ไฟฟ้า สุนัขที่วิ่งหนีออกจากเมือง คดีคนหาย ฯลฯ พร้อมกับกองกำลังทหารเข้ามาควบคุมดูแลสถานการณ์อย่างผิดสังเกต ชาวเมืองรวมทั้งแจ๊ค พ่อของโจเริ่มเอะใจว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล เส้นเรื่องของ Super 8

การตีแตกประเด็นเรื่องการยอมรับตัวเองและหาจุดยืนของคนที่แตกต่างจากคนอื่นดูจะเป็นแก่นหลักที่ X-Men ยึดถือมาตลอดตั้งแต่ภาคก่อนหน้านี้ (ยกเว้นในช่วงของ Wolverine ที่เป็นเส้นเรื่องแยกออกไปโดยเน้นแอ็คชั่นเป็นหลัก) ซึ่ง X-Men: First Class ก็ยังตอกย้ำประเด็นเหล่านี้ด้วยเหล่ามนุษย์กลายพันธุ์ต่างๆ ที่แฝงเข้ามาด้วยฉากแอ็คชั่นเวอร์ๆ ตื่นเต้น โดยยังแอบสอดแทรกความคิดไว้อย่างแยบคาย เพียงแต่น่าเสียดายอยู่บ้างที่หนังไม่ได้ก้าวไปไกลกว่าภาคก่อนๆ นักในขณะที่ทรัพยากรบางอย่างที่ปูเอาไว้ก็ถูกทอดทิ้งไว้อย่างน่าเสียดาย เส้นเรื่องหลักใน X-Men: First Class จะย้อนกลับไปดูที่มาของสองตัวละครหลักนั่นคือ ชาล์ส ซาเวียร์ (หรือในภายหลังคือ Profressor X) และ อีริค เลนเชอร์(หรือภายหลังคือ

ผมขอสารภาพว่าผมเคยได้ดู Kang Fu Panda ภาคแรกเพราะเหตุผลอะไรก็ไม่ทราบได้ (และจนบัดนนี้ที่เขียนวิจารณ์อยู่ก็ยังไม่ได้ดู) แต่พอผมได้ดู Kang Fu Panda 2 แล้วก็ทำให้ผมอดรู้สึกอยากดูภาคแรกไม่ได้ว่ามันจะดี มีประเด็นและสนุกเหมือนที่ทีมสร้างสามารถทำได้หรือไม่ หลังจากโปได้เป็นนักรบมังกร (Dragon Warrior) แล้ว เขาก็ 5 ผู้พิทักษ์ก็ต้องคอยปกป้องผู้คนด้วยกังฟูจากเหล่าอธรรม แล้วเมื่อวันหนึ่งที่ "เชน" นกยูงผู้เป็นราชบุตรแต่ฝักใฝ่ลุ่มหลงในอำนาจมืดจนคิดสร้างอาวุธขึ้นมายึดครองอาณาจักรจีนให้ได้ โปและเหล่าผู้พิทักษ์จึงต้องรีบเข้าขัดขวางและปราบปรามเหล่าร้ายให้ได้ก่อนที่อาวุธอันทรงพลังจะทำลายทั้งอาณาจักร แน่นอนว่าเรื่องราวของ Kang Fu Panda ที่เป็นพล็อตหลักนั้นออกจะง่ายๆ ซื่อๆ