All posts tagged 8×8

good-feeling11-460x250

พบรัก (2554): รักนะ งุงิ (B)

ย้อนกลับไปเทศกาลละครกรุงเทพปี 2549 ในร้านอาหารเล็กๆ ที่ชื่อ “อินดี้” นั่นเป็นครั้งแรกที่ “พบรัก” ได้เผยแพร่ความรักให้กับผู้ชมที่พากันเอาไปเบียดเสียดกับชมละครกระทัดรัดแต่อุ่นไอรักเรื่องนี้ (อ่านบทวิจารณ์สมัยโน้นของผู้เขียนได้ที่นี่) มาปีพ.ศ. 2554 นี้ “พบรัก” จาก 8×8 ฝีมือการสร้างสรรค์ของนิกร แซ่ตั้ง กลับมาเรียกเสียงตอบรับจากหัวใจผู้ชมอีกครั้ง ในสถานที่ใหม่ Blue Box Studio พร้อมด้วยเครื่องเคราที่เพิ่มขึ้น ทั้งที่เวิร์คและไม่เวิร์ค อีกทั้งบริบทของกาลเวลาและยุคสมัยที่เปลี่ยนไป จนทำให้ใน “พบรัก” ในวาระนี้อาจจะชวนให้เราเห็นในสิ่งที่เรามองไม่เห็นเมื่อ 6 ปีที่แล้ว “พบรัก” ในฉบับใหม่นี้ขยายเพิ่มจากเดิมที่เป็นละครสั้นๆ  3 ตอนให้กลายเป็น 4 ตอนคือ “เส้นด้ายสีแดง” เรื่องราวของนักข่าวสาวและผู้ที่ให้สัมภาษณ์ซึ่งเหมือนมีด้ายแดงแห่งความรักเชื่อมทั้งคู่ไว้อยู่แม้ว่าจะพบกันเพียงครั้งแรก “รักฝังใจ” เรื่องของความรักข้ามรุ่นที่เกิดขึ้นเพราะอดีตแต่คราวก่อน …

Continue Reading...

VIP ที่นี่มีระดับ: โลกของคนเบื้องล่าง (แต่ดันไปอยู่กับคนเบื้องสูง)

อาจจะฟังดูสองมาตราฐานอยู่ แต่ในความจริงโลกเราใบนี้ก็มีโลกของคนที่ไฮโซกับคนที่ไม่ไฮโซ โลกของคนที่อยู่โดยมีคนมาคอยบริการกับโลกของคนที่ต้องคอยบริการคนอื่น โลกของ VIP ก็เป็นส่วนผสมของสองโลกดังกล่าวโดยมองผ่านตาของต้อม Butler หนุ่มแห่งโรงแรมห้าดาวซึ่งต้องคอยบริการบรรดาแขกระดับ VIP ไม่ว่าจะเป็นดารา คนดัง และผู้มีอันจะกิน  ซึ่งชีวิตของต้อมในที่ทำงานจะค่อย ๆ ถ่ายทอดเรื่องราวชีวิตที่วนเวียนอยู่วัฏจักรที่เกี่ยวข้องกับคนเหล่านี้ซึ่งล้วนนำเสนอส่วนของบรรดาแขกที่มีความ "ผิดปรกติ" บางอย่าง เช่นบ้ากาม ขี้ขโมย จนไปถึงเปลี่ยวใจและบอบบางเกินบรรยาย ซึ่งต้อมและเพื่อนพนักงานก็ต้องคอยรับมือกับพวกเขาเหล่านั้น รวมทั้งการรู้สึกในความต่างกันของระดับชั้นและสิ่งที่ได้รับ 

พบรัก (2549)

ผู้เขียนมักมีประสบการณ์ที่คนรอบข้างมักบ่นเป็นหมีกินผึ้งอยู่บ่อย ๆ ว่าอยากหาแฟน หาจากไหนดี ผู้หญิง / ผู้ชายดี ๆ ในโลกมันหมดไปแล้วหรือ ไม่ก็ทำนองว่าผู้ชายดี ๆ มันมีแต่ในนิยาย (ตามเพลงของคุณโจอี้ บอย) แต่สุดท้ายคนที่บ่นก็ไม่ได้ทำอะไรมากกว่าไปบ่นไปกินข้าวไป ก่อนจะกลับมาบ่นต่อไปในสัปดาห์ต่อมาจนเหมือนเป็นเรื่องปรกติบนโต๊ะอาหารหรือเรื่องเฮฮาระหว่างนั่งรถกลับบ้าน ประมาณว่าฟังมาเป็นเดือนเป็นปี ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น!!! หลังจากได้ชม พบรัก ผลงานละครล่าสุดจากคณะละคร 8x8 และเป็นหนึ่งในละครเวทีเปิดตัวเทศกาลละครกรุงเทพประจำปี 2549 แล้ว ผู้เขียนก็อยากจะลากหัวไอ้เพื่อนตัวดีมานั่งดูไปพร้อม ๆ กัน โดยหวังจะให้เจ้าตัวรู้สึกนึกคิดขึ้นมาบ้างว่า การพบรักกับคนที่เราจะเดินไปด้วยกันในอนาคตนั้น

พระเจ้าเซ็ง ถ้าท่านยังเซ็งแล้วมนุษย์เราจะเซ็งขนาดไหน

ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาหลังจากจบเทศกาลละครกรุงเทพฯ (2549) ก็นับได้ว่ามีละครเวทีจากกลุ่มละครมืออาชีพออกมาให้ผู้ที่ชื่นชอบละครเวทีออกมาบางตาพอสมควร จะมีบ้างก็ละครเวทีของเหล่านักศึกษาหรือจากมหาวิทยาลัยต่าง ๆ แต่สิ่งที่แตกต่างอันชัดเจนอันอย่างหนึ่งระหว่างละครเวทีจากกลุ่มละครมืออาชีพและละครเวทีนักศึกษาคือการสังเคราะห์ศิลปะแขนงนี้ออกมาในรูปแบบ “ศิลปะการแสดง” ที่มีความเฉียบคมและล้ำลึกในตัวสารที่ศิลปะพยายามสื่อสารออกมา ในขณะที่ละครเวทีของนักศึกษาส่วนใหญ่มักจะเน้นออกไปในทางการสร้างบันเทิงโดยมีสาระสำคัญของเรื่องอยู่น้อยถึงน้อยมากเมื่อเทียบกับองค์รวมของละคร นาน ๆ เข้าก็เล่นเอาผู้เขียนเองก็เหนื่อยหน่ายกับการดูละครเวทีไปเหมือนกัน เพราะหลัง ๆ

Powered by Free Wordpress Themes