ในวัยเด็กผมค่อนข้างมีความทรงจำกับหนังฮ่องกงมากเป็นพิเศษ คงเป็นเพราะช่วงที่อุตสาหกรรมหนังฮ่่องกงบูมพร้อมกับการเกิดของดาราชั้นแนวหน้าและหนังเจ๋ง ๆ แต่หลังจากนั้นก็ซบเซาอยู่พักใหญ่ ๆ ก่อนจะมาบูมอีกช่วงกระแสของ Infernal Affairs (แต่ก็เงียบอีกหลังจากนั้น) และในภาวะที่กระแสหนังเอเซียจากญี่ปุ่นและเกาหลีบูม หนังฮอลลีวู้ดครองโลก บางทีผมก็นั่งคิดว่าหนังฮ่องกงในความทรงจำของผไปอยู่ไหนกันแล้ว…

และเมื่อผมได้มีโอกาสดู HOT SUMMER DAYS ก็ทำให้ผมได้กลับไปอมยิ้มกับความทรงจำสมัยก่อนอย่างอิ่มเอิบ เพราะหนังฮ่องกงเรื่องนี้เต็มไปด้วยอรรถรสและเสน่ห์ของหนังฮ่องกง และอาจจะเป็นหนังรักแนว Feel Good ที่สนุกที่สุดเรื่องหนึ่งในปีนี้ก็ว่าได้

เรื่องราวของ Hot Summer Days นั้นมาในรูปแบบคล้าย ๆ กับ Love Actually ว่าด้วยเรื่องคนหลายคู่ที่บังเอิญมีประสบการณ์ร่วมกันในช่วงเวลาที่อากาศร้อนเป็นประวัติการณ์ ตั้งแต่คนขับรถที่ส่ง SMS ผิดไปหานักเปียโนที่ตกงานต้องไปเป็นพนักงานนวดเท้า ช่างซ่อมแอร์หัวหมอที่เจอกับสาวนักซิ่ง หนุ่มบ้านนอกที่ตามจีบสาวโรงงาน เจ้าของร้านซูชิเปิดใหม่ที่ได้เจอกับนักวิจารณ์อาหารอดีตคนรัก และตากล้องกับผู้ช่วยที่เจอนางแบบที่คนใหม่ที่จะเปลี่ยนชีวิตของพวกเขาไป ซึ่งในแต่ละคู่ก็จะมีเรื่องราวที่แยกออกจากกันภายใต้ Sub-Theme ที่แตกออกไป ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการความสัมพันธ์ที่อยู่บนความโกหก รักที่รอคอยวันที่อีกฝ่ายจะลดทิฐิ หรือความรักที่มีต่อคนอื่นจนทำให้คนอื่นอยากหยิบยื่นความรักเพื่อเติมเต็ม ฯลฯ โดยทั้งหมดนี้ร้อยเรียงกันอย่างเป็นจังหวะที่สมดุล พร้อมจะสร้างความรู้สึกและมิติต่าง ๆ ของคำว่า “รัก” ให้กับผู้ชมตลอดเกือบสองชั่วโมง

ถ้าถามผมว่าทำไม Hot Summer Days ทำให้ผมรู้สึกถึงความเป็น “ฮ่องกง” ได้ สิ่งสำคัญอย่างหนึ่งที่เห็นชัดที่เป็นเอกลักษณ์อยู่คือลักษณะของการผูกเรื่อง เหตุการณ์ในเรืื่อง รวมทั้งฉากหลังและบรรรยากาศที่หนังฮ่องกงจะมีเสน่ห์ต่างจากหนังเอเซียด้วยกันพอสมควร Hot Summer Days เต็มไปด้วยบทสนทนาและการเล่าด้วยจังหวะที่เร็วและกระชับอยู่ตลอดเวลา (ซึ่งผิดกับญี่ปุ่นที่จะช้า ๆ ละเมียดละไม และเกาหลีที่จะฟุ้ง ๆ) ขณะเดียวกันบรรยากาศ มุมกล้อง และฉากหลังก็เต็มไปด้วยบรรยากาศของ “ฮ่องกง” และ “จีน” อยู่ค่อนข้างเยอะ ซึ่งนั่นรวมไปถึงวิธีการจัดแสงที่ค่อนข้างจะกระด้างกว่าชาติอื่น ๆ ในแถบเดียวกัน  และนอกจากนี้ยังมีรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ พอให้สัมผัสอยู่เรื่อย ๆ ไม่ขาดสาย

โดยรวมของหนังแล้ว นี่อาจจะเป็นหนังสูตรสำเร็จที่เดินตามแบบ Love Actually (ถ้าบ้านเราก็จะแบบ ปิดเทอมใหญ่ หัวใจว้าวุ่น) ที่มีการผสมความรู้สึกหลาย ๆ จากเรื่องราวหลาย ๆ เรื่องที่ทับซ้อนกันอยู่ ให้ผู้ชมได้ความรู้สึกดี ๆ กลับไป ซึ่ง Hot Summer Days ก็เป็นหนังที่เรียกรอยยิ้มให้กับผู้ชมผ่านมุกและวิธีการผูกเรื่องเก๋ ๆ ที่หยอดไว้อยู่ตลอดเรื่อง และก็เป็นหนังที่ค่อนข้างจะกล่อมคนดูให้อยู่หมัดได้อย่างง่าย ๆ จากการแสดงที่ค่อนข้างมีเสน่ห์ของดาราดัง ๆ ที่ขนมาเล่นกันเยอะเต็มจอ จนบางทีก็น่าเสียดายที่บทแต่ละคนน้อยกันไปหน่อยเพราะต้องแชร์ให้เท่า ๆ กัน

นี่อาจจะเป็นงาน Physical Theatre ของ B-Floor ที่ผมรู้สึกได้ถึง “พลัง” และ “สาร” ที่ต้องถ่ายทอดให้กับผู้ชมมากที่สุดเรื่องหนึ่งพร้อม ๆ กับรู้สึกเสียดายที่คนไทยจำนวนมากไม่มีโอกาสได้ดูเพราะในทีวีมีแต่ศิลปินดารามาร้องเพลงกับมิวสิควีดีโอเชย ๆ และเพลงตลาด ๆ ที่ไม่ได้ทำให้รู้สึกกระตุ้นลงไปในต่อมสำนึกอะไรเลยสักนิด!!!  ซึ่งใครจะรู้บ้างว่าในโรงละครเล็ก ๆ ตั้งอยู่ในซอยเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครจะสนอกสนใจ กำลังแสดงศักยภาพของศิลปการแสดงที่ตีแผ่สภาวะของสังคมไทยให้สะเทือนใจผู้ชมได้อย่างน่าตกตะลึง

ภาพของเชื้อโรคระดับเซลที่ดูผ่านกล้องจุลทัศน์เป็นหนึ่งในภาพมัลติมีเดียบอกเล่าเรื่องที่เราจะเห็นซ้อนทับอยู่กับ Physical Performance ของเหล่านักแสดงที่กำลังเล่า “เรื่อง” และ “ความเป็นไป” ในฉากแต่ละฉากที่ร้อยเรียงต่อกัน และด้วยพฤติกรรมบางอย่าง หรือการกระทำบางอย่างที่ตัวละครทำจะกระตุกรอยหยักสมองเราให้อดคิดไม่ได้ว่านี่คือ “ความจริงของคนไทย” โดยการแสดงต่าง ๆ นั้นอาจจะไม่ได้บอกกันมาโต้ง ๆ แต่เป็นเหมือนการยื่นปลายเชือกของความคิดมาให้กับผู้ชมได้ลองคว้าจับแล้วสาวต่อเทียบเคียงกับตัวตนและความทรงจำของตัวเอง

ความน่าหดหู่อย่างหนึ่งของการชม Flu-O-Less-Sense คือการรู้สึกว่าเรื่องราวที่เราโดนตบหน้า (หรืออาจจะถูกกระทืบ) ด้วยความจริงที่ละครนำเสนอให้กับเราทุกคนโดยไม่มีการตัดสินว่าความรุนแรงและเหตุการณ์ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานนี้เป็นความผิดของใคร ซึ่งแม้มันอาจจะทำให้เราหดหู่และสะเทือนใจ แต่มันก็เป็นความท้าทายของคนดูที่จะต้องเงยหน้ามองมันและยอมรับความจริง อีกทั้งแก่นของละครนั้นไม่ได้พุ่งเป้าไปที่การบ่งชี้ความผิดของบุคคลหรือฝ่ายใด แต่คือการบ่งชี้ไปยังเมล็ดพันธุ์และเชื้อโรคร้ายที่ทำให้พฤติกรรมของคนไทยนั้นสวนทางกับสิ่งที่เราพยายามบอกว่าเราเป็น (สำหรับผู้เขียนแล้ว สิ่งที่น่าหดหู่มากที่สุดฉากหนึ่ง คือฉากที่พูดถึงลัทธิความเชื่อต่าง ๆ จนทำให้คนเราถูกชี้นำไปโดยไม่มองเหตุผลหรือฉุกคิดอะไรแล้วทั้งนั้น)

และเมื่อการแสดงผ่านไปเรื่อย ๆ ภาพของเชื้อโรคที่ตอนแรกเป็นเพียงเซลเล็ก ๆ ค่อย ๆ แผ่ขยายและระบาดหนัก ไปพร้อม ๆ กับความจริงอันเน่าเฟะของประเทศเราถูกนำออกมาเปิดเผย

ความเก๋ของโปรดักชั่นนี้คือการเลือกหยิบจับ Prop และอุปกรณ์ต่าง ๆ มาผสมผสานกันและใช้อย่างชาญฉลาด จานพลาสติกถูกนำมาใช้เป็นภาพสัญลักษณ์หลายอย่างและสร้าง Movement ที่สวยงามในหลาย ๆ ฉาก ซึ่งเครดิตสำคัญคงไม่พ้นผู้สร้าง ธีรวัฒน์ มุลวิไลที่สร้างภาพอันตรึงตราตรึงใจอย่างนี้ออกมาได้ รวมไปถึงทีมนักแสดงทุกคนที่ใช้ร่างกายของตัวเองในการนำเสนอสารและเรื่องราวต่าง ๆ ได้อย่างทรงพลัง

จุดสำคัญจุดหนึ่งที่ทำให้ Physical Performance เรื่องนี้ดูเข้าใจง่ายกว่าปรกติคงเป็นเพราะความสด และความใกล้ตัวของเนื้อหาที่ผู้สร้างต้องการจะบอกเรา ซึ่งมันก็คงได้ผลกับผู้ชมที่เข้าไปเนืองแน่นอยู่ใน Democrazy Theatre Studio

และน่าเสียดายจริง ๆ คนไทยอีกมากมายนอกโรงละครไม่ได้มีโอกาสดูงานศิลปะดี ๆ ที่กำลังวิพากษ์วิจารณ์ปัญหาบ้านเมืองเราในภาวะที่เราต้องการพลังของปัญญาในการเข้าไปกระเทาะเปลือกปัญหาที่ฝังรากลึกลงไปในสังคมและแก้ไขเปลี่ยนแปลงให้ประเทศเราหลุดพ้นจากวงจรอุบาทว์ ๆ นี้เสียที

Animation จากหนึ่งในสตูดิโอที่ดังที่สุดในโลก Ghibli Studio ซึ่งเข้าฉายที่ญี่ปุ่นไปแล้วตั้งแต่วันที่ 17 กรกฏาคมที่ผ่านมา ส่วนแฟน ๆ ชาวไทยก็คงต้องรอดู DVD กันต่อไปนะ

พอดีหนึ่งในนักแสดงฝากมา เนื่องจากเวลาดังกล่าวคงไม่ได้ดูทีวี ใครดูแล้วก็ช่วยมาแบ่งปันนะครับ

จากบทเรียนและความพยายามของนักศึกษากับผลงานวิทยานิพนธ์เมื่อปี 2552 และได้รับเสียงตอบรับอันดี ทำให้มาในปี 2553 นี้ทาง BU Theater Company ก็ได้นำละครเด็ด ๆ ที่การันตีคุณภาพเอามาจัดแสดง 3 เรื่องรวดภายใต้ชื่อ “The Repertoire 2010″ ซึ่ง “อรุณอัมรินทร์” ละครแนวพีเรียด นำมาเป็นหัวขบวน (ก่อนจะตามต่อด้วย Waiting for Godot และ ข้าวนอกนา เดอะมิวสิคัล) ซึ่งก็นับว่าหัวขบวนเรื่องนี้เป็นหัวขบวนที่ไม่เลวเลยทีเดียวเชียว

เรื่องราวของ “อรุณอัมรินทร์” เริ่มเมื่อ “พุดน้ำบุษย์” หญิงสาวจากตระกูลสูงศักดิ์ และ “เจตน์” สามีของเธอย้ายเข้ามาในบ้านอรุณอัมรินทร์ สถานที่ซึ่งแม่ของพุดน้ำบุษย์ได้เป็นเจ้าของและเสียชีวิตลงพร้อมกับปริศนาหลาย ๆ อย่าง โดยการใช้ชีวิตของพุดน้ำบุษย์ภายใต้บ้านของอรุณอัมรินทร์นั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อเสียงและภาพหลอนต่าง ๆ ในขณะที่คนอื่นมองว่าเธอนั้นกำลังป่วยด้วยอาการจิตวิปลาสดั่งเช่นพ่อของเธอในอดีต นอกจากความสัมพันธ์ของเธอกับสามีจะระหองระแหงจากอาการ “ป่วย” ของเธอแล้ว สาวใช้ “พุดซ้อน” ก็ดูไม่เป็นมิตรกับเธอแถมดูมีลับลมคมในกับเจตน์ มีเพียง “น้อม” สาวใช้แก่ที่ยังคงอยู่เคียงข้างเธอ และเมื่อเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ สถานการณ์ต่าง ๆ ก็เริ่มแย่ลงไปอีก เมื่ออาการของเธอนั้นหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนมันทำให้เธอพบกับความจริงที่น่าสะพรึงกลัวของบ้านอรุณอัมรินทร์

เนื้อหาหลักของ “อรุณอัมรินทร์” ก็คงเป็นโทนของ Suspense / Thriller ที่เต็มไปด้วยปมปริศนา ละครจะค่อย ๆ ปูและหยอดความสงสัยให้ความน่ากลัวของเรื่องไปพร้อม ๆ กันให้กับคนดู ซึ่งเรื่องพยายามผูกโยงเข้ากับความตายและวิญญาณโดยไม่เฉลยให้คนดูรู้เลยว่าเสียงและภาพที่พุดน้ำบุษย์พูดถึงนั้นเป็นเรื่องจริงหรือโกหกกันแน่ จังหวะที่ดีของละครคือการกระตุ้นความอยากรู้และสงสัยกับเรื่องและปริศนาได้อยู่ตลอดก่อนจะนำมาเรียงร้อยต่อกันเพื่อไขปริศนาในตอนท้าย ซึ่งก็คงไม่แปลกอะไรที่จะทำให้ละครเรื่องนี้ดูไม่เบื่อเลยแม้การแสดงจะค่อนข้างยาวก็ตาม

ต้องยอมรับว่าการแปลงบทของอรุณอัมรินทร์จากเรื่อง Angel Street (ของ Patrick Hamilton) ออกมาให้อยู่ในบริบทของไทยนั้น ทำได้สวยงามและลงตัวมากทีเดียวทั้งการผูกเรื่อง การใช้ภาษา การปรับเปลี่ยนเนื้อหา พื้นหลังและแกนเรื่องให้มีความเป็น “ไทย” จนแทบจะไม่เหลือเค้าของบทดั้งเดิมให้เอะใจหรือตะขิดตะขวงได้ นอกจากนี้ประเด็นแฝงที่สอดแทรกไว้ในเรื่องอย่างการวิพากษ์วิจารณ์ความแตกต่างของชนชั้น ก็ถูกหยิบมานำเสนอได้อย่างน่าสนใจ และไม่ทำให้เรื่องนั้นเขวหรือเสียจังหวะเลยแม้แต่น้อย

แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าการแปลงเป็นบริบทไทยนั้นส่งผลอะไรกับผู้กำกับด้วยหรือไม่ เพราะหลาย ๆ อย่างของละครนั้นกลายเป็นเหมือนว่าได้รับอิทธิพลจากละครทีวีไทยอยู่ไม่น้อย เช่นการแสดงที่ค่อนข้างจะ “บอกใบ้” หรือ “จงใจ” มากเกินจำเป็นของตัวละครต่าง ๆ ซึ่งก็มิวายที่ใครที่หัวไวจะจับไต๋และเดาทางกันถูก ซึ่งคงจะดีกว่าถ้าการเล่าเรื่องนั้นให้เป็นธรรมชาติและให้คนดูตกตะลึงไปพร้อม ๆ กับตัวละคร แทนที่ตัวละครจะแสดงอาการตื่นตกใจ โกรธแค้นหรืออิจฉาแบบล้นเวทีจนไม่มีพื้นที่ให้จิตนาการของคนดูเข้าไปเติมและรู้สึกไปกับมัน

และหากจะว่าไป “อรุณอัมรินทร์” ก็เดินเรื่องคล้าย ๆ กับละครไทย อย่างปริศนาที่ค่อนข้างจะมีการบอกใบ้และหลอกล่อ (แต่เดาได้) ตัวละครผู้อยู่เบื้องหลังที่จะเซอร์ไพรส์ (มั้ง) และตอนจบที่มีตำรวจมา (ตามสูตร) เรียกว่าแฟน ๆ ละครไทยอาจจะเดาเรื่องได้กันตั้งแต่ยังไม่จบองก์หนึ่งเลยด้วยซ้ำ แต่ถึงแม้อาจจะฟังดูน่าเบื่อ มันก็เป็นสูตรสำเร็จที่ประสบความสำเร็จมาหลายสิบปีในวงการบันเทิงบ้านเมืองเรา และแน่นอนกับละครเรื่องนี้ก็เช่นกัน

อย่างไรซะ ส่วนหนึ่งที่ต้องขอชมเชยเป็นพิเศษคือ Production Design ของเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นทั้งฉาก แสง และ เสียง ที่เร้าบรรยากาศความน่าสะพรึงกลัวให้กับเรื่องผ่านเทคนิคต่าง ๆ จนทำให้ความสดและความรู้สึกร่วมซึ่งเป็นเอกลักษณ์สำคัญของละครเวทีนั้นถูกนำมาใช้อย่างเต็มที่และดึงให้คนดูต้องมีเผลอที่จะเสียวสันหลังวาบไปบรรยากาศได้

ด้านการแสดงนั้น ดร.วรรณขวัญ พลจันทร์ ในบทน้อม ดูจะเป็นนักแสดงที่เจนเวทีที่สุดและทำให้เวทีดูกระชุ่มกระชวยอยู่ตลอดเวลา ในขณะที่นักแสดงรุ่นเล็กอย่างพีระพัชร ทัพวงศ์ (เจตน์) สิริมนต์ มีสัมฤทธิ์ (พุดน้ำบุษย์) และ ธูปเทวี สงวนหงส์​ (พุดซ้อน) ก็แสดงความสามารถออกมาได้ดี เพียงแต่คงต้องอาศัยการขัดเกลาทางด้านประสบการณ์อีกนิดเพื่อให้การแสดงของพวกเขานั้นคมกริบกับบทบาทที่ได้รับกว่านี้ อีกทั้งคงต้องฝากไปถึงสิรพัชชานัทน์ ศรีเพชร ผู้กำกับ ถึง Acting Direction ในการเล่าเรื่องนี้ ที่หากปล่อยให้นักแสดงเป็นธรรมชาติโดยที่ไม่ต้อง “พยายาม” แสดงเจตนาแฝงในใจออกมานั้น คงทำให้การแสดงดูลื่นไหลขึ้นไปอีก

สำหรับผู้เขียนแล้ว “อรุณอัมรินทร์” ถือเป็นละครฝีมือของนักศึกษาที่ดูดีเลยทีเดียว จากส่วมผสมของงานสร้างตลอดไปจนถึงการแสดงและคุณภาพของละคร อาจจะมีจุดให้ติบ้าง แต่ก็มีจุดให้ชมพอจะหักล้างกันได้ และที่สำคัญคือการทำให้คนดูหลายคนอาจจะต้องทบทวนคำว่า “ละครนักศึกษา” ใหม่ เพราะมันก็เข้าใกล้กับละครอาชีพเข้าไปทุกวัน ๆ แล้ว

และถ้าถามผมว่าคุ้มไหมกับการเสียเวลาเดินทางไปดูละครถึงรังสิตกับละครเวทียาวสองชั่วโมงครึ่ง ผมว่ามันก็คุ้มค่าอยู่พอสมควรเลยนะ

จากงานแถลงข่าวเมื่อวันที่ 20 กรกฏาคมที่ผ่านมา

ติดตามข่าวอัพเดทและจองบัตรได้ทาง

https://www.bananabooking.com/index.php?module=Booking&file=view&id=15

สำหรับนักทำหนังรุ่นใหม่ โอกาสดีๆ มาถึงแล้ว

กับโครงการประกวดภาพยนตร์สั้นเพื่อสันติภาพ “มองสันติภาพโลกผ่านเลนส์เยาวชนไทย”

โครงการประกวดภาพยนตร์สั้นเพื่อสันติภาพ “มองสันติภาพโลกผ่านเลนส์เยาวชนไทย” ขอเชิญชวนเยาวชน นิสิต นักศึกษา คนรุ่นใหม่จากทั่วประเทศ ส่งภาพยนตร์สั้นเพื่อเข้าร่วมประกวดในหัวข้อ “บทบาทไทยในการรักษาสันติภาพโลก” ชิงรางวัลเงินสด โล่ และเกียรติบัตร จากกระทรวงการต่างประเทศ โดยขอเชิญผู้สนใจร่วมแสดงมุมมองใหม่ ๆ เกี่ยวกับประเทศไทยและสันติภาพโลก ไม่ว่าจะเป็นมิติในประเทศหรือต่างประเทศที่เกี่ยวกับสันติภาพโลกผ่านเลนส์เยาวชนไทย ในรูปแบบภาพยนตร์สั้น สารคดี หรือ อนิเมชั่น ความยาวไม่เกิน 12-15 นาที

“สันติภาพโลก” เป็นหัวข้อที่กว้างและไม่ใช่เรื่องไกลตัว รวมทั้ง ไม่ได้จำกัดเฉพาะบทบาทของการส่งกองกำลังทหารไปรักษาสันติภาพในต่างแดนเท่านั้น การส่งเสริมการอยู่ร่วมกับประเทศเพื่อนบ้านอย่างสันติสุข หรือการสร้างความสงบในประเทศของเราเพื่อไม่เป็นต้นเหตุของความขัดแย้งซะเอง รวมทั้ง การถ่ายทอดการพัฒนาชุมชนตามแนวเศรษฐกิจพอเพียงให้กับประเทศเพื่อนบ้านเพื่อการพัฒนาชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้นและเศรษฐกิจตามแนวชายแดน ก็ถือเป็นบทบาทของไทยในการรักษาสันติภาพโลกเช่นกัน

หนังสั้นที่ได้รับรางวัลจะได้รับการเผยแพร่ออกอากาศในรายการ “Hot Short Films” ทางสถานีโทรทัศน์ทีวีไทย (Thai PBS) ผู้สนใจสามารถส่งใบสมัครภายในวันที่ 6 สิงหาคม 2553 (เดี่ยวหรือทีมไม่เกิน 5 คน) และส่งผลงานภายใน 24 กันยายน 2553 โดยค้นหารายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ โทร. 02-953 8447 หรืออีเมล์  shortfilmsforpeace@gmail.com

เว็บไซต์ http://www.mfa.go.th/shortfilmsforpeace

เฟซบุ้ค http://www.facebook.com/shortfilmsforpeace

พระนิพนธ์ของสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราชเล่มนี้นั้นอาจจะเป็นหนังสือที่พูดอธิบายเรื่องกฏแห่งกรรมได้อย่างเรียบง่าย ไม่ซ้บซ้อน แต่ลึกซึ้งมากที่สุดเล่มหนึ่ง โดยภาษาที่ใช้นั้นเป็นภาษาที่ง่ายต่องการทำความเข้าใจ และมีการ “ย่อย” ให้สารของธรรมที่ต้องการบอกต่อกับผู้อ่านนั้นอยู่ในสภาพที่ซึมเข้าสมองและจิตใจได้อย่างรวดเร็ว

เนื้อหาหลัก ๆ ของหนังสือ “ชีวิตนี้สำคัญนัก” นั้นว่าด้วยเรื่องความสำคัญของชีวิตนี้ที่เรามีโอกาสได้ประสบกับกรรมต่าง ๆ ตามวัฏจักรของกรรมที่ทับซ้อนมาจากอดีต ทั้งชาตินี้หรือชาติไหน ๆ และชี้ให้เห็นว่าชีวิตนี้สำคัญเพียงไรที่จะหลุดพ้นหรือบ่วงกรรมเหล่านี้ได้ (คำว่าหลุดพ้นนี้หมายถึง “หลุด” ไม่ใช่ “หนีพ้น”) ซึ่งนี่น่่าจะเป็นส่วนหนึ่งที่ดีสำหรับคนที่อยากจะหันมามองว่าทุกข์และสุขที่เกิดขึ้นกับชีวิตนี้มีเหตุจากอะไร และกฏแห่งกรรมที่ไม่มีผู้ใดสามารถหนีพ้นได้นั้นมีจริงหรือไม่ หรือเพราะเหตุใดเราถึงไม่เห็นผลของกรรม (แบบที่เราบอกว่าทำดีแล้วไม่ได้ดี หรือทำชั่วได้ดีซะงั้น)

งานพระนิพนธ์ของสมเด็จพระญาณสังวรนั้น มักเป็นงานที่มีลักษณะที่อ่านง่าย คิดตามได้ง่าย และเข้าใจกับมันได้ง่าย ซึ่งแน่นอนว่ามันเลยเป็นสาเหตุที่ทำให้หนังสือธรรมะของท่านจึงเป็นหนังสือธรรมะที่ควรมีติดไว้ประจำบ้านเช่นนั้นแล

หลายคนอาจจะไม่รู้ว่า Christopher Nolan คือผู้กำกับของ The Dark Knight ที่ฮิตถล่มทลาย และอีกหลายต่อหลายคนไม่รู้ว่า Christopher Nolan นั้นไม่ได้ดังจากหนัง Super Hero อย่าง Batman Begin แต่เขาดังตั้งแต่สมัยหนังอินดี้สุดแหวกและโดนใจคอหนังอย่าง Memento ซึ่งสำหรับบรรดาคอหนังจะทราบอันดีถึงเอกลักษณ์หนังทีี่เป็น Original ของ Nolan ว่าจะเต็มไปด้วยความลึกลับ ซับซ้อน แต่แฝงไว้ด้วยความคิดที่เฉียบคมและน่าทึ่งอยู่เสมอ ๆ

แน่นอนว่าหลังจากโปรเจคหนังหลัง ๆ ของเขาทุกเรื่องทำรายได้ถล่มทลายและกลายเป็นผู้กำกับชื่อดัง เขาก็ได้สิทธิ์ในการบรรเลงจินตนาการของเขาอีกครั้ง ซึ่ง Inception คือหนังที่เขาเล่าว่าเป็นหนังก้นกรุ (แบบเดียวกับที่คาเมรอนบอกว่าเป็นหนังในลิ้นชักของเขานั่นแหละ) และวันนี้เขามีโอกาสทำให้มันเป็นจริง ซึ่งมันก็เจ๋งสมกับที่เขาบ่มเพราะมันไว้จนสุกหง่อมแล้วจริง ๆ !!

Inception เป็นหนัง Sci-Fi / Action / Thriller (เป็นส่วนประกอบที่เจ๋งไหมล่ะ) ว่าด้วยเรื่องสมมติ (?) เมื่อเทคโนโลยีสามารถทำให้คนสามารถเข้าไปเชื่อมโยงกับความฝันของคนอื่น ๆ ได้ ซึ่งในความฝันนี้แหละ ที่จะทำให้คนนอกสามารถเข้ามาดูความลับ หรือ “ข้อมูล” ที่ถูกซ่อนไว้ในจิตสำนึกและจิตใต้สำนึก ภารกิจจารกรรมความลับเหล่านี้เป็นหน้าที่ของจารชนอย่าง คอร์บ (ลีโอนาโด ดิคาร์ปริโอ) และเหล่าทีมงานของเขา แต่แล้ววันหนึ่ง ภารกิจของพวกเขาก็เปลี่ยนไปจากที่ต้อง “ขโมย” แต่ต้องเป็น “ฝังความคิด” (Inception) ให้กับเจ้าของความฝัน ซึ่งนอกจากภารกิจนี้อยู่บนมุมมองที่ “ยากเกินกว่าจะเป็นไปได้” แล้ว ปริศนาและความลับของคอร์บก็เป็นเหมือนภัยมืดที่ทำให้ภารกิจดังกล่าวยากขึ้นไปอีก

จะว่าไปแล้ว ความคิดอันอัศจรรย์ของ Nolan ก็นับว่าสุดบรรเจิดกันอยู่แล้ว นับตั้งแต่พล็อตเก๋ ๆ ไอเดียและความคิดของ Sci-Fi ที่ล้ำชนิดคาดไม่ถึงกัน แต่บทหนังก็ฉลาดมากพอที่จะยัดเยียดความคิดให้เราเชื่อและเออออตามไปกับมันได้ภายในครึ่งชั่วโมงแรกด้วยวิธีการต่าง ๆ นานา ตั้งแต่คำพูด การลำดับความคิด หรือแม้แต่ภาพ ซึ่งเชื่อเถอะว่าถ้าใครพลาดครึ่งชั่วโมงแรก ก็คงเตรียมหลงทางอยู่ในหนังของเขาชนิดหาทางออกไม่เจอไปอีกสองชั่วโมง

เพราะอะไรน่ะหรือ? เพราะบทหนังเรื่องนี้สำคัญมากในการปูพื้นฐานให้คนเข้าใจ Fictional Truth ของเรื่อง ซึ่งถ้าเราไม่สามารถเข้าใจ (หรือพอที่จะเข้าใจบ้าง) ก็คงเป็นการยากที่จะเข้าใจเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่จะเกิดขึ้นตามมาชนิดลึกลับ ซ้อนทับกันไปมาให้งงแล้วงงอีกเป็นแน่

นอกจากไอเดียเจ๋ง ๆ ของ Nolan แล้ว บทหนังก็ยังคมกริบแบบเดียวกับหนังเรื่องก่อน ๆ ที่ Nolan ได้ร่วมเขียนบทด้วย (The Dark Knight, The Prestige) มีการวางเงื่อนงำ ปริศนาต่าง ๆ แบบค่อยเป็นค่อยไป มีหักมุมหรือสร้าง Surprise ระหว่างเรื่อง ก่อนค่อย ๆ ใบ้ให้ผู้ชมรู้ และเปิดเผยให้ทึ่งไปพร้อม ๆ กัน (แม้มันอาจจะไม่หักมุมชนิดตกเก้าอี้ก็ตาม) ซึ่งกลวิธีแบบนี้ก็จะเห็นบ่อย ๆ ให้หนังของเขา และการใส่ใจและโฟกัสไปที่การเล่าเรื่องนี่แหละ ที่เป็นเสน่ห์สำคัญที่ผู้ชมหลายคนชื่นชอบหนังของเขาเป็นพิเศษ

สิ่งหนึ่งที่น่าคิดไม่น้อยจากหนังคือประเด็นการแยกแยะระหว่างความฝันและความจริงของคนที่ได้เข้าไปสัมผัสความฝันในแบบที่ “ควบคุมได้” โดยโลกที่จินตนาการสามารถสร้างได้นั้นกลายเป็นสิ่งที่ปรารถนา และกลายเป็นบ่วงที่ทำให้หลายคนแม้แต่คอร์บเองก็ต้องพลาดพลั้งถอนตัวไม่ขึ้น ซึ่งกลายเป็นคำพูดเด็ด ๆ ว่า “ตื่นกลับไปโลกความจริง” นั้นจริง ๆ แล้วคือกลับไปสู่โลกไหนกันแน่

การที่หนังมีความลึกลับซับซ้อนหลายชั้น ทำให้การลำดับและตัดต่อภาพนั้นต้องมีจังหวะที่เฉียบคมมาก ๆ ซึ่ง Inception ก็เป็นหนึ่งในหนังที่ลำดับและตัดต่อออกมาได้ดีถึงดีมาก และมีส่วนสำคัญในการสร้างให้หนังดูตื่นเต้น รวดเร็วและลุ้นระทึกอยู่ตลอด พร้อม ๆ กับเพลงประกอบฝีมือของ Hans Zimmer ที่ทำให้หนังรู้สึกบีบคั้น ตึงเครียด แต่ก็ดู “อลังการ” ไปพร้อม ๆ กัน

ในส่วนด้านการแสดงของบรรดานักแสดงนั้น ก็นับว่าลีโอนาโด ได้รับบทที่ค่อนข้างท้าทายและสร้างภาพเท่ห์ ๆ ของเขาในมาดของจารชนที่มาพร้อมกับฉาก Action สไตล์ James Bond และบท Drama เล็ก ๆ (แต่ไม่ได้้เยอะพอจนจะน่าจดจำเมื่อเทียบกับบทบู๊) นอกจากนี้เราก็ยังได้ชมนักแสดงหลายคนในบทที่แปลกออกไปอย่าง Ellen Page (Juno) หรือ Ken Watanabe

โดยส่วนตัวแล้ว หนังเรื่องนี้ยังคงความเจ๋งสไตล์ Nolan ไว้อย่างครบครัน แถมเหมือนเขาได้เรียนรู้เทคนิคต่าง ๆ จากการกำกับหนังเรื่องก่อน ๆ แล้วเอามาผสมให้ Inception กลายเป็นหนังที่ครบสูตรตั้งแต่บทที่ดี เทคนิคภาพเท่ห์ และแอคชั่นมันส์ ๆ แต่ก็ยังมีข้อเสียคล้าย ๆ กับงานอย่าง Memento ที่คนจะเดินออกมาจากโรงแล้วถามกันว่า “รู้เรื่องไหม?” “สรุปไอ้นั่นคืออะไร” ฯลฯ อันเกิดจากการที่ผู้ชมหลาย ๆ คนตามเรื่องและความสลับซับซ้อนของหนังไม่ทันนั่นเอง

เรียว กิตติกร นับว่าเป็นหนึ่งในผู้กำกับที่ทำหนังได้ “แนว” และมีเอกลักษณ์มากที่สุดคนหนึ่ง โดยเฉพาะการผสมเสียงหัวเราะเข้ากับเรื่องราวดี ๆ ประทับใจให้ Feel Good ได้อย่างลงตัว ตั้งแต่ในเรื่องก่อน ๆ เช่น การหัวเราะบนสถานการณ์เครียดและกดดันอย่าง “เมล์นรกหมวยยกล้อ” หรือ ขำ ๆ กับความน่ารักแต่แอบดุดันจริงจังอย่าง “ดรีมทีม” ซึ่งในหนังล่าสุดของเขา “เราสองสามคนนั้น” เขาก็ยังคงพาเราไปสนุกและขำขันกับเรื่องราวดี ๆ ให้มีรอยยิ้มอยู่ตลอด และหนังล่าสุดเรื่องนี้ ต้องนับว่าเขาลดความซีเรียสลงไปเยอะ และทำให้หนังดูง่ายและเพลินกว่าเรื่องก่อน ๆ มากทีเดียวเชียว

เรื่องราวของ “เราสองสามคน” นั้นเป็นเหมือนบันทึึกการเดินทางจากประเทศไทยสู่ดินแดนอินโดจีน ซึ่งหากทริปนี้เป็นปรกติ “ส้มฉุน” (เจ มณฑล) ก็คงไม่มีอะไรมากมายนอกจากขับรถไปเรื่อย ๆ เพียงแต่ว่าครั้งนี้มีสองสาวที่ “พิเศษ” อย่าง “สุนทรีย์” (พลอย รัตนรัตน์) สาวหูตึง กับ “เต๋อ” (ยิปโซ รมิตา) สาวตาสั้นสุด ๆ ติดรถมาด้วย แล้วเหตุการณ์เข้าใจผิดจากความ “พิเศษ” นี่แหละ ที่ทำให้ความสัมพันธ์รักสามเส้าก็เกิดขึ้น เมื่อสุนทรีย์คิดว่าส้มฉุนแอบชอบตน พร้อม ๆ กับที่เต๋อก็คิดว่าตัวเองก็ถูกส้มฉุนชอบด้วยเช่นกัน แต่ทั้งสองคนกลับไม่รู้แน่ชัดจริง ๆ ว่าส้มฉุนคิดอะไร (และกับใคร) กันแน่ ซึ่งเหตุอลวนนี้แหละที่ทำให้เรื่องมันยุ่งเหยิงและอีรุงตุงนังพร้อม ๆ กับรอยยิ้มจนจบเรื่อง

ประเด็นสำคัญของเรื่องคงไม่พ้นเรื่อง “การสื่อสาร” อันจะเห็นได้อย่างโต้ง ๆ จากข้อจำกัดและปัญหาของตัวละครต่าง ๆ ตั้งแต่นางเอกสองคนที่ทั้งฟังไม่ชัด แล้วก็มองไม่ชัด ตลอดไปจนถึงพระเอกที่ก็ “ทำอะไรไม่ชัดเจน” จนกลายเป็นปัญหาเมื่อสารที่ต้องการสื่อหรือต้องการบอกนั้นไม่ได้ถูกส่งไปถึงผู้ที่้ต้องการบอก หนังมีจุดใบ้หลายจุดที่พูดเรื่องนี้ ตั้งแต่การชี้ให้เห็นถึงปัญหาผลพวงจากการที่เข้าใจสารผิด ไปจนถึงบทแทรกเล็ก ๆ อย่างที่รุ่นพี่ถามส้มฉุนหลายครั้งว่าอะไรยังไง แต่ส้มฉุนก็ไม่เคยแถลงไขให้ชัดเจน จนทำให้ใคร ๆ ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น (เช่นเดียวกับผู้ชมที่ก็งง ๆ ด้วยว่าสุดท้ายส้มฉุนคิดอะไรกันแน่)

โดยส่วนตัว ผมว่าบทหนังของเราสองสามคน เป็นบทหนังตลกดี ๆ แบบฉบับของเรียว กิตติกร ที่ปรับให้ย่อยง่ายขึ้นกว่าเรื่องก่อน ๆ ซึ่งเป็นผลมาจากการหยิบประเด็นง่าย ๆ แถมมีการเปรียบเปรยที่ค่อนข้างเห็นชัดจนไม่ต้องคิดหลายตลบหรือตีความอะไรให้ลึกซึ้งนัก นอกจากนี้วิธีการเล่าของเราสองสามคนยังเป็นอะไรที่เรียบง่าย ซื่อตรง และเป็นธรรมชาติเอามาก ๆ โดยไม่รู้สึกว่ามีอะไรที่เสแสร้งหรือจงใจปั้นแต่งเพื่อเอาอกเอาใจผู้ชม นอกจากนี้บทตลกต่าง ๆ ที่วางไว้นั้นค่อนข้างจะถูกจังหวะเอามาก ๆ แถมเป็นบทที่ตลกโดยธรรมชาติหาใช่การยัดเยียดหรือสร้างมุกตลกแบบคาเฟ่ดูถูกรสนิยมคนดูแต่อย่างใด

เสน่ห์ที่สำคัญอีกอย่างของหนังเรื่องนี้คือการทำให้หนังเป็น Road Movie ที่เล่าเรื่องการผจญภัย การเติบโต การเปลี่ยนแปลงของตัวละครไปพร้อม ๆ กับโลเคชั่นที่เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ซึ่งทำให้ผู้ชมที่นั่งอยู่ก็เหมือนร่วมเดินทางไปกับคณะทัวร์และแอบเรียนรู้ตัวละครไปพร้อม ๆ กัน ซึ่งตรงนี้ก็ต้องขอชมการกำกับและถ่ายภาพพอสมควร ที่ทำให้ทริปนี้ของเหล่าตัวละครนั้นเต็มไปด้วยภาพที่สวยงามและน่าจดจำมากทีเดียว และเมื่อผนวกกับดนตรีและเพลงประกอบนั้น ก็ทำให้เราสองสามคนไม่เป็นเพียงแค่หนังที่ว่าด้วยเรื่องความสัมพันธ์ของคน แต่กลายเป็นเหมือนหนัง Adventure ดี ๆ อีกเรื่องหนึ่งไปพร้อม ๆ กัน

อีกจุดหนึ่งที่น่าชื่นชมผู้กำกับอยู่ไม่น้อย คือการดึงเสน่ห์ของตัวละครให้ออกมาผ่านนักแสดง ซึ่งทำให้คนดูรู้สึกหลงรักกับตัวละครแทบทุกคน ไม่ว่าจะเป็นตัวละครหลัก หรือตัวละครรอง (แม้กระทั่งตัวประกอบเองก็ตาม) โดยแต่ละคนนั้นก็มีความเป็นธรรมชาติ ดูเป็นผู้เป็นคน และทำให้หนังกลายเป็นหนังที่ “เบา” และ “รู้สึกดี” อยู่ตลอดเวลา

โดยส่วนตัวแล้ว เราสองสามคนเป็นหนังที่ค่อนข้างน่ารัก กระหนุงกระหนิง และเพลิน ๆ เอามากทีเดียว แม้ว่าโดยเนื้อและแกนของเรื่องจะไม่ได้หนักหน่วงและลึกซึ้งอะไร แต่กับภาพรวมของหนังแล้ว มันเป็นหนังที่เราจะรู้สึกดีตลอดการชมซึ่งเป็นผลจากองค์ประกอบทั้งหมด ตั้งแต่ บท ภาพ นักแสดง และดนตรีประกอบ ซึ่งนี่เป็นดัชนีที่วัดได้อย่างดีถึงคุณภาพของหนัง

แม้มันอาจจะไม่ใช่หนังที่ดราม่าหรือสร้างความประทับใจแบบน้ำตาตกใน แต่เชื่อเถอะว่ามันเป็นหนังที่ดี และทำให้คุณอิ่มเอมกับความสุขใจอย่างเต็มอิ่มเลยทีเดียว