ยังดูเรื่องนี้ไม่จบแต่ขอวนมากัดหน่อย ว่าทำไมละครที่ปูเรื่องมาดี มีปม มีคาแร็คเตอร์ดี ๆ อยู่ ถึงทำลายลงไปซะงั้นเล่า!!

เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่าก็ดูเรื่องนี้มาพักนึง ก็สนุกดี พระเอกจับพลัดจับผลูต้องแต่งงานกับนางเอกสุดแสบ ฝ่ายชายก็ดันเจ้าชู้กะล่อนตัวพ่อ (ถ้าพี่เคนไม่เล่นเนี่ยก็ไม่รู้ว่าใครเล่นแล้วสาว ๆ จะยอมให้อภัยบ้าง) ซึ่งโทนของมันเนี่ยมาแนวละครเกาหลีเลย สนุกปนฮา มีมุกทะลึ่ง ๆ บ้างพอประมาณให้ขำคิก ๆ กันได้อยู่

แต่..วันนี้เปิดมาฉากแต่งงาน..ทำไมต้องส่งนางเอกมาเจอนางอิจฉาแกล้งจนหมั่นไส้ จากนั้นแล้วก็ตบ ๆ ๆ กรี๊ด ๆ ๆ แล้วก็จิกหัว ขยี้ผม อะไรกันเนี่ย.. ดูไปก็ปวดขมองไปว่ามันจะใช้พลังเอเนอร์จี้อะไรกันขนาดน๊านนนน

คิดไปแล้วก็ปวดขมองว่าละครไทยดี ๆ เมื่อไรมันก้าวพ้นวิบากกรรมแบบนี้เสียที หรือว่ามันกลายเป็นเอกลักษณ์ของละครไทยไปแล้วกันเนี่ย (คิดถึงจุดนี้แล้วก็ถอนหายใจ…เฮ้อ)

จากพล็อตเรื่องแนว ๆ ว่าด้วยคุณหมอศัลยแพทย์ประสาทอัจฉริยะ แต่ดันหลงไปสู่ยุคเอโดะและการผจญภัยเพื่อเปลี่ยนแปลงและหาหนทางสู่อนาคต Jin~หมอทะลุศตวรรษ เลยเป็นส่วนผสมประหลาด ๆ ระหว่างละครพีเรียด วิทยศาสตร์การแพทย์สมัยใหม่ และเนื้อเรื่องแนว Sci-Fi ผสมกับประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น!! (มันเอาซะหลายมุมเลยนะเนี่ย)

เรื่องราวของ Jin เริ่มเมื่อมุนาคาตะ จิต ศัลยแพทย์ฝีมือเก่งแต่ดันมีปมเรื่องการรักษาคนรักในอดีต ต้องเจอเหตุการณ์คนไข้ประหลาดก่อนจะประสบอุบัติเหตุหลุดกลับไปสู่ยุคเอโดะ สถานที่ที่ไม่มีอุปกรณ์การแพทย์ หรือยารักษาโรคสมัยใหม่เลย แต่ด้วยวิชาของเขาทำให้เขากลายเป็นเหมือนหมอเทวดาที่เข้ามาเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์และชะตาชีวิตของบุคคลที่อยู่รอบข้างเขา

โดยเนื้อเรื่องของเวอร์ชั่นละครทีวีนั้นค่อนข้างจะคล้ายกับเวอร์ชั่นหนังสือการ์ตูนอยู่พอสมควร (ประเทศนี้มักหาสูตรสำเร็จจากอุตสาหกรรมการ์ตูนจริง ๆ นะ) และมีหลาย ๆ ฉากที่เรียกว่าแทบจะก๊อปมาฉากต่อฉากเลยก็ว่าได้ แต่อย่างไรซะก็มีการเสริมและขมวดปมบางอย่างเพิ่มเข้าไป โดยเฉพาะปมในการพยายามแก้ไขประวัติศาสตร์เพื่อให้คนรักของตนในยุคอนาคตอยู่รอด (ซึ่งในการ์ตูนไม่ได้มีตรงนี้เลยแม้แต่น้อย)

โดยส่วนตัว ผมชอบเวอร์ชั่นหนังสือการ์ตูนมากกว่า แต่ถ้ามองเนื้อหนังจริง ๆ ของละครทีวีโดยไม่เปรียบเทียบแล้วล่ะก็ Jin ก็ไม่ได้แย่อะไรเลยแม้แต่น้อย เพราะการผูกปมตัวละครไว้ได้น่าสนใจอยู่โดยเฉพาะตัวละครเอก แม้จะมีประเด็นต่าง ๆ เยอะมากไปหน่อยจนทำให้เรื่องมันงง ๆ ไม่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างจินกับซากิ หญิงสาวที่แอบตกหลุมรักและกลายเป็นผู้ช่วยของเขา การพบกับโนงาเซะ นางโลมที่ดันหน้าตาไปคล้ายกับมิกิ คู่หมั้นของเขาในอนาคตที่อยู่ในภาวะเจ้าหญิงนิทรา หรือการเข้าไปข้องเกี่ยวกับประวัติศาสตร์การเมืองของญี่ปุ่นอีก (มันจะเยอะไปไหน)

ฉะนั้น ในบางมุม ผมก็เลยรู้สึกตะหงิด ๆ อยู่บ้างว่าบางจังหวะหนังเปลี่ยนเลนจากการเป็นหนังดราม่า กลายเป็นหนังไซไฟ ก่อนจะสลับช่องไปเป็นหนังประวัติศาสตร์ เลยมีแอบงง ๆ อยู่บ้าง (โดยเฉพาะกับเราคนไทยที่ไม่ได้ศึกษาประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นอีก)

แต่ขณะเดียวกัน ในบางจังหวะของเรื่องก็มีความเป็นดราม่าสูง เช่นภาวะของจินที่ต้องผ่าตัดสมองให้กับคนก่อนจะพบว่าในยุคที่เขาจากมากนั้นเขาหวังแต่พึ่งอุปกรณ์ทางแพทย์ที่ไฮเทคจนลืมถึงพลังและวิญญาณของการรักษาชีวิตเพื่อนมนุษย์ไป และนอกจากนี้การเติมเรื่องของคู่รักในอนาคตน่าจะเป็นปมที่ชูประเด็นเรื่องจิตวิญญาณของการเป็นหมอได้ เพราะในหัวงหนึ่งจินเลือกจะเดินหนีคนไข้เพียงเพราะเขากลัวว่าการรักษาของเขาจะเปลี่ยนประวัติศาสตร์จนทำให้ชีวิตคนรักตกอยู่ในอันตราย

ประเด็นเรื่องจิตวิญญาณของความเป็นหมอนี้น่าจะเป็นแก่นหลักของเรื่องที่ผู้สร้างต้องการนำเสนอ เพราะมีหลาย ๆ ฉากที่เร้าและเน้นให้จินได้เรียนรู้ว่าการเป็นหมอจริง ๆ นั้นคืออะไร

ในตอนจบ จินตะโกนออกมาว่า “ผมมีความสุขครับ…ผมมีความสุขกับการได้รักษาคุณ” น่าจะเป็นคำพูดสรุปของเรื่องราวการผจญภัยและการเรียนรู้ของจินในยุคเอโดะนี้

ส่วนเรื่ององค์ประกอบอื่น ๆ นั้น ก็เป็นแบบสูตรของละครญี่ปุ่น ที่มีการลงรายละเอียดค่อนข้างเยอะมาก ทั้งการออกแบบงานสร้างและบทละคร จึงเป็นงานที่ดูแล้วไม่่มีเบื่อหรือรู้สึกหงุดหงิดกับอาการไร้เหตุผลเลยแม้แต่น้อย

ก่อนหน้านี้ผมรีวิว Rookies: Graduation ซึ่งเป็นภาคจบของ Rookies เวอร์ชั่นซีรีย์ และวันนี้ก็จะขอหยิบเอาเวอร์ชั่นทีวีนี่แหละเอามาแบ่งปันว่ามันยอดเยี่ยมสมคำร่ำลือจากคอซีรีย์ญี่ปุ่นจริง ๆ และไม่แปลกว่ามันจะคว้ารางวัลยอดเยี่ยมสาขาต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็น Best Drama / Best Actor / Best Theme Song / etc.

หาก Rookie: Graduation คือการต่อสู้เพื่อความฝันในปัจฉิมบท ภาคซีรีย์คือการปูทางของปฐมบทแห่งการค้นหาความฝันและการลุกขึ้นจากความผิดหวังต่าง ๆ ขึ้นมา อาจารย์คาวาโต้ผู้ซึ่งเคยมีประวัติไม่ดีจากโรงเรียนเก่าได้รับการว่าจ้างให้มาอยู่ที่โรงเรียนฟุตาโกะ โดยหารู้ไม่ว่าเป็นแผนของอาจารย์ใหญ่ที่จะมาจัดการกับชมรมเบสบอลเจ้าปัญหา โดยสมาชิกชมรมเบสบอลนั้นอยู่ในสภาพที่เรียกว่าเสเพลและเหลวแหลกขั้นสุดยอดหลังจากการโดนแบนไม่ให้เข้าแข่งขันเพราะมีเรื่องชกต่อยกันเมื่อการแข่งขันครั้งก่อน

ปมตัวละครที่ปูมามีความหนักแน่นและลึกซึ้งอยู่มากพอสมควร ไม่ว่าจะเป็นเด็กที่มีความฝันและต้องการจะทำฝันให้เป็นจริง แต่กลับสิ้นจนหนทางและเบือนหน้าหนีไปจากมัน บางคนปฏิเสธมันเพราะความกลัวและสิ้นหวัง โดยที่พวกเขาลึก ๆ หารู้ไม่ว่าตัวเองยังรักในความฝันนั้นอยู่ไม่เสื่อมคลาย เฟืองที่มาเติมเต็มให้ลานที่หยุดนิ่งคือคาวาโต้ที่เข้ามาและปลุกความเชื่อนั้นกลับมาอีกครั้ง (แม้จะด้วยวิธีแผลง ๆ หรือบ้าบิ่น ๆ หน่อยก็เหอะ)

จะว่าไป ผมมักคิดว่าละครแนวนักเรียนม.ปลายสิ้นหวังและมีอาจารย์มาชี้นำชีวิตให้สู่ทางสว่างก็มีเยอะมากพอสมควร และมันน่าจะเทียบเคียงได้กับโดราเอมอน การ์ตูนสุดอมตะเมื่อเด็กโหลยโท่ย ไม่เอาถ่านอย่างโนบิตะ กลายเป็นคนที่เปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเองเมื่อเจอโดราเอมอน (ซึ่งก็เหมือนครูของเขานั่นเอง)

เอาล่ะ Rookies ก็เดินตามรอยแบบนั้นและก็หนักแน่นด้วยเนื้อหาอยู่มาก เพียงแต่อาจจะมีฉากบู๊และเลือดเดือดประสาลูกผู้ชายอยู่พอสมควร (ซึ่งก็เป็นเหมือนวัฒนธรรมของประเทศญี่ปุ่นที่พยายามปลูกฝังค่านิยมของลูกผู้ชายให้กับเด็ก)

การที่ Rookies ฉบับซีรีย์มีความยาวมากกว่าเวอร์ชั่นหนังค่อนข้างมาก ทำให้มันใช้เวลาในการดำดิ่งกับรายละเอียดของตัวละครได้ค่อนข้างเยอะ และตีแตกกระจายกับ Theme ของ “ความฝัน” ไม่ว่าจะเป็นคำพูดเด็ด ๆ คม ๆ ที่ฟังแล้วเราอาจจะรู้สึกบาดหัวใจของเราเองด้วยอยู่ไม่น้อย หรือ Plot ที่เร้าให้เรารู้สึกร่วม และอยากเชียร์ทีมเบสบอลฟุตาโกะให้ “ชนะ” (ที่ผมบอกว่าชนะนั้นไม่ใช่แค่ชนะในเกมแข่งขัน แต่รวมถึงชนะใจของตัวละครเองที่กำลังต่อสู้กับปมด้านจิตใจของแต่ละคน)

เพลงประกอบของซีรีย์นี้เป็นสิ่งที่ผมค่อนข้างชอบ เพราะดูมีพลังและเสริมกับจังหวะของเรื่องได้ดี แต่ที่ผมออกจะตะหงิด ๆ อยู่บ้างในการดูซีรีย์นี้คือฉาก Cliché บางฉากที่เห็นค่อนข้างบ่อย เช่นการที่ตัวละครไปบังเอิญได้ยินบทสนทนาหรือไปเห็นการซุ่มซ้อมของอีกตัวละครหนึ่ง (จนรู้สึกว่ามันจะบังเอิ๊ญ บังเอิญอะไรกันบ่อยขนาดนั้น)

เอาเถอะ ผมมักพูดเสมอ ๆ ว่าซีรีย์ญี่ปุ่นมักมีเนื้อหาดี ๆ ที่ดูจบแล้วเรารู้สึก​ “มีพลัง” บางอย่างเพิ่มขึ้นมา ซึ่งต่างจากดูของเมืองนอก (ส่วนของไทยผมว่ามันห่างกันแบบฟ้ากับเหว เลยไม่นับ) และ Rookies ก็นับว่าเป็นอาหารสมองและจิตวิญญาณชั้นดีที่ผมแนะนำ ถ้าคุณคิดว่าคุณอยากจะได้อะไรจากการดูรายการทีวี

หมายเหตุ 1: เวลาผมดูซีรีย์พวกนี้จบ ผมจะรู้สึกเสมอว่า อาชีพครูนั้นเป็นไม่ยาก แต่การเป็นครูที่แท้จริงนั้นยากมหาศาล และหากเราได้บุคลากรครูที่ดีแล้ว ผมเชื่อว่าประเทศเราจะไปไกลกว่านี้เยอะมาก เหมือนที่ชีวิตผมเองก็เปลี่ยนไปมากมายหลังจากได้เจอผู้ชี้ทางสว่างของชีวิตให้กับผม ขอบคุณครูทุกคนครับ

หมายเหตุ 2: เพลงประกอบ “Kiseki” โดย Greeeen นับเป็นเพลงที่ “ฮิต” แบบถล่มทลายซึ่งไม่รู้ว่าเป็นเพราะละครเรื่องนี้หรือเปล่า แต่ส่วนหนึ่งก็เพราะเพลงนี้ไพเราะและเนื้อหาดีมาก ๆ อีกด้วย

จากหนังการ์ตูนสุดฮิต กลายเป็นซีรี่ย์ (อีกแล้ว) ซึ่งงานนี้ก็มีลูกบ้ามากมายเน้นความสนุกแบบไร้สาระเต็มรูปแบบตามรอยการ์ตูนก็ว่าได้ (ซึ่งเหมือนเป็นวัฒนธรรมของประเทศนี้ไปแล้วว่าการดัดแปลงการ์ตูนเป็นละครทีวีมักประสบความสำเร็จอย่างง่ายดายเสียทุกทีสิน่า)

Saru Lock (หนุ่มเอ๊าะสะเดาะล็อค) ว่าเรื่องของเจ้าหนุ่มซารุที่โตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้วแต่ยังเวอร์จิ้นอยู่ รวมไปถึงพฤติกรรมเพี้ยน ๆ ในการพยายามเปลี่ยนตัวเองเป็นผู้ใหญ่กับเขาเสียที (ซึ่งในเรื่องก็คือการได้แอ้มสาวกับเขาสักทีนั่นแหละ)  แต่นอกเหนือจากความเพี้ยนของตาซารุและผองเพื่อนรอบข้างแล้ว เขายังมีความสามารถระดับเทพในการปลดล็อคกุญแจทุกอย่าง

และเพราะความสามารถด้านการปลดล็อคกุญแจของเขานี่แหละ ทำให้ซารุเลยต้องไปเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ต่าง ๆ ทั้งสืบสวน สอบสวน ยันเหตุการณ์วุ่นวายอีกบานตะไท ซึ่งนั่นอาจจะเป็นเสน่ห์ของซีรี่ย์เรื่องนี้พอ ๆ กับแอคชั่นบ้า ๆ เพี้ยน ๆ ของบรรดานักแสดงในเรื่อง

มองในแง่เอาคุณภาพงานแล้ว Saru Lock อาจจะไม่ใช่ซีรี่ย์ที่เจ๋งเป้ง น่าประทับใจอะไรสักเท่าไร แต่ถ้ามองในแง่ความบันเทิงแล้วล่ะก็ Saru Lock คงความเป็นการ์ตูนไว้ในละครค่อนข้างเยอะ (โดยเฉพาะการยำให้เน้นไปทางฮา) แต่มันก็ไม่ได้โดดเด่นแบบโนดาเมะหรอกนะครับ เอาเป็นว่ามันเป็นซีรี่ย์ที่เอาไว้ดูเพลิน ๆ เรียกความฮากับความบันเทิงแบบไปวัดไปวาได้

อย่างน้อยมันก็สนุกและดูมีเรื่องมีราวกว่าละคนน้ำเน่าเมืองไทยแล้วกันล่ะน่า

ในช่วงที่สถานการณ์การเมืองค่อนข้างจะน่าเบื่อกับน้ำเน่าเละเทะของเหล่า บรรดาคนที่เรียกตัวเองว่า “ผู้แทน” แต่เราอาจจะนั่งมองหน้ากันแล้วคิดว่า “ไอ้พวกนี้มันเป็นผู้แทนได้ไงวะ” เพราะคำพูดและสติปัญญาไม่ได้แสดงซึ่งความเป็นคนที่นำพาประเทศชาติไปสู่ความ เจริญได้อย่างไร

เบื่อไหมครับที่จะรู้สึกว่าการเมืองมันไร้ค่าสิ้นดี ดูไร้ความหวัง

มันก็อาจจะจริงอย่างนั้น แต่บางครั้ง เราก็ต้องสร้างความหวังให้กับตัวเราก่อนจะสิ้นศรัทธาไป

CHANGE ละคร TV Series จากประเทศญี่ปุ่นที่ทางช่อง TPBS นำมาฉายได้สักพักแล้วนั้นอาจจะเป็นยาดีและ “แรง” ที่จะทำให้เรารู้สึกดี ๆ กับการเมืองขึ้นมาบ้าง เรื่องราวของละครเรื่องนี้เกี่ยวกับนายอาซาคูระ เคย์ตะ ครูหนุ่มในบ้านนอกต้องกลับมาลงสมัครรับเลือกตั้งเพราะพ่อและพี่ชายที่เล่น การเมืองประสบอุบัติเหตุ

สิ่ง หนึ่งที่เคย์ตะรู้สึกอยู่เสมอในช่วงแรกก็คงไม่ต่างจากที่หลาย ๆ คนจะรู้สึกตอนนี้ คือการเมืองเป็นเรื่องสกปรก เป็นเรื่องที่น่ารังเกียจ นั่นคือเหตุผลที่เขาหลีกเลี่ยงจนแทบจะวิ่งหนีไปจากการเลือกตั้ง

แต่ สิ่งหนึ่งที่เคย์ตะมี และนักการเมืองทั่ว ๆ ไปไม่มีคือความบริสุทธิ์ของจิตใจ และความปราถนาที่จะรับผิดชอบต่อหน้าที่ที่หนักอึ้งของเขา และนั่นทำให้เขาก้าวเข้าสู่รัฐสภา ก่อนจะจับผลัดจับผลูไปเป็นนายกที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ (เอ๊ะ มันคล้าย ๆ กับเมืองไทยยังไงก็ไม่รู้นะ) และเรื่องราวที่เหลือของเรื่องคือการปฏิบัติหน้าที่ ศรัทธาต่อการเมือง โฉมหน้าและเบื้องหลังอันโหดร้ายที่เขาต้องต่อสู้เพื่อปกป้องประชาชน

ความ เจ๋งและเด็ดขาดของเรื่องนี้คือบทละครที่ผูกเรื่องไว้ได้อย่างละเอียดยิบ แต่ก็แปลความยุ่งเยิงและวิชาการของการเมืองให้กลายเป็นเรื่องที่ชาวบ้านจะดู และลุ้นไปกับพระเอกได้อยู่ตลอดเวลา สิ่งสำคัญที่เรื่องได้พยายามแสดงอยู่ทุกตอนคือการซื่อสัตย์ต่อจิตใจและจรรยา บรรณของตัวละคร แม้ว่าแรก ๆ พระเอกแทบจะไม่มีใครอยู่ข้างเดียวกับเขาเลย แต่เพราะความปราถนาอย่างแรงกล้าและการทุ่มเทแบบเอาชีวิตเข้าแลก นั่นทำให้ทีมงานและคนรอบข้างเริ่มปันใจและเปลี่ยนมาสนับสนุนเขาอย่างเต็ม กำลัง

คำ พูดหนึ่งที่ตัวละครหลายคนมักพูดกับเคย์ตะคือ “คุณทำให้ผมนึกถึงวันที่ผมได้รับเลือกตั้งครั้งแรก” นั่นเพราะนายกมือใหม่ของเราเต็มไปด้วยจิตใจที่คำนึงถึงประชาชน ทุ่มเทให้กับการทำงานอย่างถึงที่สุดเพราะเขาได้สัญญากับทุกคนแล้วว่า เมื่อเขาเป็นผู้นำ ไม่ใช่ว่าเขามีอำนาจมากกว่าใคร หากแต่เขาคือคนที่ทำหน้าที่เป็นตัวแทนประชาชน คนที่ควรช่วยเหลือประชาชนมากกว่าใช้อำนาจไปวัน ๆ

ฟังแล้วมันละเหี่ยใจกับสิ่งที่เราเห็นทางทีวีไทยกันบ้างไหมครับ

บท ละครของ CHANGE น่าจะเป็นตัวอย่างบทละครชั้นเยี่ยมที่มีการทำการบ้านอย่างดี มีการหาข้อมูลเชิงเลิกในรัฐสภา ระบบการทำงานต่าง ๆ ของการเมือง รวมทั้งวิธีการทำงานต่าง ๆ ซึ่งรายละเอียดต่าง ๆ นั้นสร้างเรื่องราวที่น่าเชื่อ มีเหตุมีผลอย่างหนักแน่น ตัวละครทุกตัวล้วนมีเสน่ห์ในตัวเองจนเราต้องแอบเชียร์หลาย ๆ คนไปพร้อม ๆ กัน การดำเนินเรื่องกระชับและหาจังหวะต่าง ๆ ได้อย่างลงตัว ไม่ยืดเยื้อหรือขยี้อารมณ์แบบละครน้ำเน่าเมืองไทย

เรียกว่า 11 ตอนตั้งแต่ต้นจนจบนั้น เป็นความรู้สึกที่อิ่มแบบพอดี และจบด้วยรอยยิ้มและอิ่มเอิ่บมาก ๆ

ส่วน เรื่องการแสดงนั้น ทาคุยะ คิมูระ พระเอกอันดับต้น ๆ ของประเทศญี่ปุ่นก็แสดงได้สมราคาพระเอกคุณภาพ (สังเกตไหมครับ พระเอกเมืองนอกเนี่ย หน้าตาดีแถมแสดงเก่งอย่างเทพ ตรงข้ามกับเมืองไทยลิบลับ) การแสดงหลาย ๆ ฉากของเขาเรียกว่าทำเราอึ้งกันไปเลย (ถ้าใครทันดูตอนสุดท้าย จะเห็นฉากการแสดงที่เรียกว่าทำให้เขาได้รางวัลนักแสดงยอดเยี่ยมแห่งปีกันเลย ) ส่วนนักแสดงอื่น ๆ ก็เรียกว่าดูเนียนไปกับเรื่อง มีพัฒนาการอยู่ตลอด ขณะเดียวกันก็คงเสน่ห์ไว้ได้อย่างดี

จุด ที่น่าสังเกตอย่างหนึ่งที่ผมมักพูดกับคนที่ไม่เคยดูละครญี่ปุ่นว่า ละครญี่ปุ่นตัวละครแม้จะเยอะแค่ไหน แต่เขามีวิธีที่จะทำให้ทุกครั้งที่ตัวละครออกมากลายเป็นที่รักของคนดูโดยบท ที่ออกมาไม่ใช่ว่าจงใจยัดเพื่อให้มี “คิว” แต่อย่างใดเลย

โดย ส่วนตัว เมื่อผมดูละครเรื่องนี้จบ ผมรู้สึกดีมาก ๆ กับความหวังที่ละครได้สร้างขึ้นมาให้กับผู้ชม ซึ่งนั่นอาจจะเป็นจุดมุ่งหมายสูงสุดของละครที่ต้องการสร้างให้ผู้ชม

ศรัทธา และความหวัง คือสิ่งที่ทำให้ประชาชนกล้าที่จะเชื่อมั่นในตัวนักการเมือง กล้าที่จะเปลี่ยนแปลงความคิดของตัวเอง แม้ว่าในความเป็นจริงเราอาจจะต้องหวังให้นักการเมืองทำตัวดีให้สมกับความ หวังของเราด้วย ไม่ใช่แค่หวังกับประชาชนอย่างเดียว แต่อย่างน้อย ถ้าไม่มีใครเริ่มจะเปลี่ยน มันก็คงเหลวแหลกแบบทุกวันนี้ไปเรื่อย ๆ

CHANGE คือละครดี ๆ ที่พ่วงรางวัลมากมายจากประเทศตัวเอง ซึ่งคนไทยน่าจะดูมาก ๆ ในช่วงเวลานี้ อย่างน้อยก็จะได้เปิดตาไปดูอะไรดี ๆ แทนที่ละครตบตี น้ำเน่าที่สรรหามามอมเมาคนดูกันอย่างไร้รสนิยมสิ้นดี