All posts in Theater Bite

เราเคยสงสัยกันไหมครับว่ากฏหมายและการพิพากษาคดีต่าง ๆ นั้นเราอ้างอิงจากอะไรและมันถูกต้องเสมอไปหรือไม่ หรือว่าแท้จริงแล้วมันมีเรื่องราวข้างหลังที่เราไม่ทราบและทำให้การตัดสินต่าง ๆ ที่เราทราบกันนั้นไม่ได้เป็นไปอย่างที่มันควรจะเป็น หนึ่งในบทละครอมตะของโลกอย่าง The Crucible ซึ่งเขียนโดย Arthur Miller ก็ได้วิพากษ์วิจารณ์สถานการณ์ภาวะดังกล่าว ซึ่งเคยเป็นหนึ่งในสถานการณ์การเมืองของอเมริกาเกี่ยวกับยุคล่าคอมมิวนิสต์ โดยอ้างอิงกับประวัติศาสตร์คดีล่าแม่มดซาเล็ม จนได้เป็นผลลัพทธ์ที่สะเทือนใจผู้ชมมานักต่อนัก และไม่รู้ว่าเป็นเหตุผลกลใด หรือจะเป็นจากการเมืองปัจจุบันหรือไม่ผู้เขียนก็ไม่อาจทราบได้ แต่ มาลินดา ภมรสุวรรณ ก็หยิบบทละครดังกล่าวมาเป็นละครวิทยานิพนธ์ในเทศกาลละครวิทยานิพนธ์ ของคณะอักษรศาสตร์ จุฬาฯ ในชื่อภาษาไทยว่า “หมอผีครองเมือง” และก็ยังคงความเป็นงานละครที่กระตุ้นให้ผู้ชมฉุกคิดไปกับโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นบนเวทีได้อย่างครบถ้วน

ละครเวทีนักศึกษาเป็นหนึ่งในสิ่งที่หลาย ๆ คนติดภาพและตีตราว่าละครเวทีเป็นแค่กิจกรรมของนักศึกษาเพียงเท่านั้น ไม่ใช่ศิลปะที่สามารถนำมาสู่วงการ “มืออาชีพ” ได้ และเอาเข้าจริงก็ไม่แปลกที่เราจะเห็นละครเวทีส่วนใหญ่ที่มีข่าวออกมาประชาสัมพันธ์ (ไม่นับละครเวทีวิกใหญ่ ๆ) ก็มักจะเป็นละครเวทีจากรั้วสถาบันต่าง ๆ ทั้งจากคณะที่เรียนและไม่ได้เรียนละครเวที และนั่นก็ทำให้หลาย ๆ ครั้งมาตราฐานของงานละครเวทีนักศึกษาก็แกว่งไปแกว่งมา ขึ้น ๆ ลง ๆ ตามเทรนด์การทำละครเวทีที่ผุดขึ้นยังกับดอกเห็ด หนึ่งในประเภทของละครที่นิสิตนักศึกษาหลาย ๆ ที่เลือกจะหยิบมาทำก็คือละครเพลงหรือที่มักเรียกว่ามิวสิคคัล ซึ่งอาจจะมาตามเทรนด์ของค่ายใหญ่ ๆ ที่ทำออกมาเป็นกระแสอยู่เนือง ๆ และก็คงไม่แปลกที่มันจะเป็นสิ่งที่

หลังจากที่บล็อคก่อนหน้านั้น ผมหยิบละครเด็ด ๆ ของเทศกาลละครกรุงเทพปีล่าสุดอย่าง “สาวชาวนา” มาพูดถึงกัน แต่จริง ๆ ก็ยังมีละครอีกหลายเรื่องที่น่าสนใจและมีไอเดียดี ๆ แฝงไว้ให้คนดูคิดอยู่มิใช่น้อย ซึ่งเลยขอหยิบยกหลาย ๆ เรื่องมาเล่ากันในต่อ ดู...โอ้: ละครสั้น ๆ สี่เรื่องที่นำมาร้อยเรียงต่อกันโดยใช้นักแสดงเพียงสองคน กลายเป็นเหมือนกาแฟรสกลมกล่อมอย่างดี เพราะแม้ว่าบทละครที่หยิบนำมานั้นจะเป็นเรื่องราวง่าย ๆ สนุกจนถึงตลกโปกฮา แต่ก็ยืนพื้นอยู่บนความสัมพันธ์ปรกติที่มนุษย์ทั่วไปสามารถหยิบจับได้อยู่รอบข้าง ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์ของเพื่อนที่เป็นทั้งที่ปรับทุกข์ ปรึกษา เม้าท์แตก อิจฉา ฯลฯ ซึ่งถ้าเรามองให้ดีแล้ว

เป็นอันรู้กันอยู่เสมอตั้งแต่สมัยเรียนว่า “เกษตรกร แข็งขัน เป็นกระดูกสันหลัง ของชาติ ไทยจะเรืองอำนาจ เพราะไทยเป็นชาติกสิกรรม” และนั่นก็น่าจะเป็นความจริงในสังคมไทยที่มีเกษตรกรอยู่ทั่วประเทศ แต่ในสภาวะที่เมืองหลวงกำลังโตขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยเทคโนโลยีและเม็ดเงินลงทุนมากมายจากทั้งในและนอกประเทศ ชาวบ้านที่อยู่ “นอกเมือง” ก็เริ่มมีช่องว่างที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ ระหว่างคนเมืองกับคนนอกเมือง และไม่แปลกที่คนมากมายจะลุ่มหลงแสงสีของเมืองที่ได้รับรู้จากสื่อต่าง ๆ จนจากบ้านมาสู่เมืองก่อนจะพบว่ามันไม่ได้สวยหรูอย่างที่เขาคิดเลยแม้แต่น้อย กลายเป็นโศกนาฏกรรมชีวิตจริงที่เห็นกันได้อยู่บ่อย ๆ รอบตัวเมืองหลวงอันแสน “ศิวิไลซ์” ของเรา “สาวชาวนา” ละครเวทีร่วมสมัยจากเครือข่ายละครกรุงเทพ (BTN) ในเทศกาลละครกรุงเทพ เป็นหนึ่งในละครที่ยอดเยี่ยมในการถ่ายทอดเรื่องราวโศกนาฏกรรมดังกล่าวผ่านตัวละคร “มะลิ”

เป็นอันรู้กันอยู่เสมอตั้งแต่สมัยเรียนว่า “เกษตรกร แข็งขัน เป็นกระดูกสันหลัง ของชาติ ไทยจะเรืองอำนาจ เพราะไทยเป็นชาติกสิกรรม” และนั่นก็น่าจะเป็นความจริงในสังคมไทยที่มีเกษตรกรอยู่ทั่วประเทศ

เมื่อตอนที่ “บอย” ถกลเกียรติ วีรวรรณ ประกาศว่าจะจับมือ “บอย” โกสิยพงษ์ นำบทเพลงอันไพเราะและฮิตมาเรียบเรียงใหม่ให้กลายเป็นละครเพลงที่น่าประทับใจ พร้อมด้วยนักแสดงนำที่คุ้นชื่อและคุ้นเสียงกันเป็นอย่างดีนั้น แน่นอนว่ามันสามารถสร้างกระแสที่น่าสนใจอยู่ไม่น้อย เพราะเพลงของบอย โกสิยพงษ์นั้นขึ้นชื่อในด้านความอิ่มเอิบของความรักอยู่แล้ว หากมาทำเป็นละครเพลง ก็คงจะประทับใจไม่แพ้กัน แถมยังมีการพ่วงโฆษณาว่าละครของค่าย Scenario

จากประสบการณ์ส่วนตัว ถ้าผมบอกเพื่อน ๆ ว่ากำลังจะไปดูแด๊นซ์แบบต่อเนื่องเป็นชั่วโมง โดยไม่มีบทพูด ไม่มีเรื่องราว เพื่อนผมมักถามมาทำนองว่า “บ้าหรือเปล่า” หรือไม่ก็ “ไม่หลับเหรอ”

เคยสงสัยกันไหมครับ ว่าคนธรรมดา กับคนที่เขาได้รับการยกย่องในการสร้างคุณประโยชน์นั้นต่างกันตรงไหน? หลายคนอาจจะบอกว่ามันสมอง การศึกษา บุญวาสนา ฯลฯ แต่จริง ๆ แล้ว มันอาจจะง่ายกว่านั้น นั่นคือกำลังใจของคนที่จะลุกขึ้นมาและไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาที่ขัดขวางพวกเขาไว้

ในช่วงหลัง ๆ ของการแสดงละครเวทีในโรงเล็ก ๆ อย่าง Crescent Moon Space นั้น เรามักพบการทดลองและค้นหาแนวทางการนำเสนอใหม่ ๆ ที่มากกว่าการเป็นแค่ละครพูดธรรมดาแบบฉากต่อฉาก ไม่ว่าจะเป็นการผสมผสานแสงเสียง ดนตรี มัลติมีเดีย จนประมาณว่าเป็นเหมือนการ

ถ้าใครเป็นแฟนละครบรอดเวย์ ก็น่าจะคุ้นหูกับชื่อ STOMP ซึ่งหนึ่งในโชว์สุดฮิตที่ปัจจุบันก็ยังมีการเปิดแสดงอยู่ โดยเป็นการแสดงประเภทที่เรียกว่า Music Performance กล่าวคือการแสดงที่มีสร้างเสียงดนตรีจากการเคาะ ตี ทุบ ฯลฯ สิ่งของต่าง ๆ จนกลายเป็นจังหวะเพลงต่าง ๆ นานา

Written by ภาพเหมือน

Written by scuba734

Written by mie-mien