All posts in Bite

คงน่าคิดไม่น้อยว่าฮีโร่คนแรกๆ ของ Marvel อย่าง Captain America จะถูกนำมาสร้างตามหลังฮีโร่ขึ้นๆ ในรูปแบบไหน และจะหามุมใดที่แตกต่างคนๆ อื่นๆ ที่กรุยทางไปก่อนหน้านี้ในขณะที่ Captain America น่าจะเป็นฮีโร่ที่ "ไร้พลัง" ที่สุดเมื่อเทียบกับคนอื่นๆ ซึ่งบทสรุปที่ได้ก็คือ Captain America: The First Avenger กลายเป็นหนังแอ็คชั่นที่ตื่นตาตื่นใจพอประมาณ และพ่วงด้วยการผูกบทแบบฉลาดๆ ให้เราได้ฮึกเหิมกับความเป็น "วีรบรุษ" ของ Captain

เรื่องเล่าของขุนช้างขุนแผนนั้นอาจจะเป็นสิ่งที่เราเคยได้ยินกันมานานตั้งแต่สมัยยังเด็กว่าด้วยสายสัมพันธ์ของเพื่อนในวัยเด็กก่อนต่อมาเป็นความรักและการต่อสู้อันเต็มไปด้วยจินตนาการของอิทธิฤทธิ์ เวทย์มนต์ แน่นอนว่าผู้ที่ชื่นชอบวรรณคดีไทยย่อมรู้จักวรรณคดีเรื่องนี้เป็นอย่างดี และในเรื่องราวอันยาวเหลือเกินของขุนช้างขุนแผนนั้น ก็มีหลายเหตุการณ์หรือหลายประเด็นที่ต้องตาและโดนใจคนบางคนอยู่ไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการเกี่้ยวพาราสีระหว่างพลายแก้วกับนางวันทอง การเสกอาคมกองทัพของขุนแผน ฯลฯ จนนำไปสู่การสร้างใหม่ในสื่อต่างๆ อย่างเช่นการ์ตูน ละคร และภาพยนตร์แต่คงมีน้อยคนที่จะเอะใจกับเรื่องราวเล็กๆ ในวรรณคดีเรื่องนี้อย่างที่ประดิษ ประสาททอง ศิลปินศิลปาธรสาขาศิลปะการแสดงคนแรกของประเทศไทยเลือกหยิบมานำเสนอ เพราะ The Return of Wanthong นำเรื่องราวในของจมื่นไวยวรนาถ (พลายงาม-พระไวย-ลูกชายของขุนแผน) ที่ต้องเผชิญหน้ากับปีศาจวันทอง กลับมาเล่าและตีความใหม่ในประเด็นที่เราอาจจะคาดไม่ถึงกันเลยทีเดียว เหตุการณ์ใน The Return of Wanthong เริ่มต้นที่พระไวยเดินทางมาถึงป่าแห่งหนึ่งและเริ่มนึกถึงความทรงจำเมื่อครั้งยังหนุ่ม

การนำชีวิตของคนๆ หนึ่งมาเล่าให้อีกครั้งบนแผ่นฟิลม์อาจจะเป็นเรืื่องน่าเบื่อหากคนๆ นั้นไม่มี "เรื่อง" ที่น่าสนใจเพียงพอ แต่ในทางกลับกัน หากคนๆ นั้นมี "มิติ" ที่มากมายและลึกซึ้งมากพอๆ กับความเข้มข้นของชีวิตแล้วล่ะก็ ชีวิตของคนๆ นั้นก็น่าจะเป็นวัตถุดิบชั้นดีของการทำภาพยนตร์เรื่องหนึ่งเลยก็ว่าได้ "พุ่มพวง" ภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากชีวิตจริงของ "พุ่มพวง ดวงจันทร์" ราชินีลูกทุ่งในความทรงจำของคนไทยยุคหนึ่งก็เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่มี "เรื่อง" ชั้นเยี่ยมอันเกิดจากตัวบุคคลคือพุ่มพวง ดวงจันทร์ ตลอดจนคนรอบข้างอย่างธีระพล แสนสุข (แฟนคนแรกของพุ่มพวง) และน่าจะกลายเป็นวัตถุดิบอย่างดีสำหรับการพัฒนาเป็นภาษาภาพยนตร์ได้ แต่น่าเสียดายว่า "พุ่มพวง" ในแบบฉบับของบัณฑิต ทองดีนั้น

เวลาที่เราพูดกันถึง Harold Pinter ซึ่งเป็นนักเขียนบทละครชื่อดังของยุโรปที่ได้รับรางวัลโนเบลนั้น งานชิ้นที่หลายคนพอจะคุ้นๆ กันก็ย่อมมี Betrayal เข้าไปรวมในนั้นด้วย (นอกนั้นคือ The Birthday Party และ The Home Coming) ด้วยเหตุของความแยบยล วิธีการคิดและวิธีเล่าของบทละครที่น่าทึ่ง ซึ่งเหมาะแก่การศึกษาและชมในการแสดงจริงอยู่ไม่น้อย และก็คงเป็นโอกาสดีที่ Demo Classic Project ของโรงละครเล็กๆ แต่อบอุ่นอย่าง Democrazy Studio จะนำ Betrayal

เวลาพูดชื่อ Simon Pegg และ Nick Frost แล้ว เราอาจจะนึกถึงหนังแสบๆ อย่าง Shaun of the Dead และ Hot Fuzz ที่เรียกเสียงฮาแบบมีชั้นเชิงเก๋ๆ ภายใต้ฝีมือการกำกับของ Edgar Wright แต่เมื่อ Paul คืองานหนังที่ทั้งสองคนยังแสดงนำแต่ออกมาสู่การกำกับของคนอื่นอย่าง Greg Mottola (Superbad) การเสียดสีและมุกตลกแสบๆ ก็ยังคงสไตล์แบบเดิมในบทหนัง

กวนอู เป็นหนึ่งในตัวละครที่คนรู้จักมากที่สุดในสามก๊กพร้อมกับความเลื่องชื่อในคุณธรรมและความจงรักภักดีจนกลายเป็นความเชื่อและเทพเจ้าให้แสดงความเคารพนับถือมาจนปัจจุบัน แน่นอนว่าก็คงไม่แปลกถ้าจะมีการนำเรื่องราวของกวนอูมาทำเป็นหนัง พอๆ กับที่ก่อนหน้านี้เคยมีการนำเรื่องราวของจูล่งทำมาก่อนแล้ว (นำแสดงโดยหลิว เต๋อ หัว) แต่ดูเหมือนในรูปแบบตามนวนิยายสามก๊กจะไม่โดนใจ เฟลิกซ์ ซอง และ อลัน มัก (Infernal Affiairs) เสียสักเท่าไร เลยนำมาตีความใหม่ พร้อมกับปรับให้มีความเป็นดราม่ามากขึ้น น่าเสียดายที่การตีความใหม่นั้น แม้จะดูน่าสนใจ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เกิดมุมมองใหม่ที่มีพลังได้แต่อย่างใด เรื่องราวของ The Lost Bladesman (สามก๊ก เทพเจ้ากวนอู) จับความตอนที่กวนอูมาอยู่กับฝั่งโจโฉหลังจากที่ทัพเล่าปี่ถูกตีแตก แต่เมื่อทราบว่าเล่าปี่นั้นอยู่กับอ้วนเสี้ยว

ถ้าใครเป็นคอหนัง อาจจะพอจำได้ว่าเมื่อสักประมาณ 10 ปีที่แล้วมีหนังนอกกระแสที่เราต้องพูดกันปากต่อปากว่า "ต้องไปหามาดูนะ" ซึ่งเรื่องนั้นคือ Hedwig and the Angry Inch ซึ่งเป็นเหมือนจุดที่ทำให้เราได้รู้จัก John Cameron Mitchell ก่อนที่จะได้เห็นงานดังๆ ของเขาตามมาอย่าง Shortbus และ Rabbit Hole สิ่งที่หลายๆ คนอาจจะไม่รู้หลังจากทึ่งกับบทและการแสดงของ Hedwig and the Angry Inch ฉบับภาพยนตร์คือก่อนหน้านี้มันเป็นละครเวทีแบบ

ผมเชื่อว่าเรารู้จักโขนกันตั้งแต่สมัยเด็ก พร้อมกับบทเรียนในหนังสือ รวมทั้งรายการทีวีเชิงอนุรักษ์วัฒนธรรมไทยต่างๆ นานา แน่นอนว่าในลึกๆ แล้วเรารู้ดีว่านี่คือศิลปะการแสดงชั้นสูงของไทยที่มีคุณค่ามากมาย แต่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรกันที่เราคนไทยหันมามองเห็นโขนอีกทีก็กลายเป็นการแสดงประดับร้านอาหารหรือโรงแรมให้นักท่องเที่ยวฝรั่งมาดู ในขณะที่คนไทยส่วนใหญ่ไปบ้าเห่อของนอกกันหมดพร้อมกับตราหน้าโขนว่า "ดูยาก" "น่าเบื่อ" "เข้าไม่ถึง" และ "แก่" อันที่จริง เราคงไม่อาจจะปฏิเสธได้ว่าการแสดงโขนนั้นเป็นศิลปะชั้นสูงที่ดูไม่ง่ายเสียทีเดียว แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะให้ความคิดนั้นมาเป็นอคติมาจนปฏิเสธการแสดงที่ถูกขนานว่าเป็น​"สมบัติของชาติ" แต่อย่างใด เพราะในความเป็นจริงแล้ว การแสดงโขนที่ดีก็จะทำให้คนดูได้เห็นความงดงามจนประทับใจในการผสมผสานในศิลปะแขนงต่างๆ ของไทย ซึ่งโขนชุด "ศึกมัยราพณ์" โดยมูลนิธิส่งเสริมศิลปินในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถนั้น ก็เป็นงานที่แสดงให้ผมชมที่ได้ดูแล้วว่า ศิลปะไทยนี้เลอค่าและงดงามเหนือคำพูดเชิงอคติที่คนไทยพูดกันไปเองมากแค่ไหน ศึกมัยราพณ์เป็นหนึ่งในตอนของรามเกียรติ์ที่ขึ้นชื่อว่าสนุกที่สุด ว่าด้วยเหตุการณ์ที่พระรามยกทัพมาถึงเชิงเขาแก้วมรกต ทศกัณฐ์จึงแจ้งให้มัยราพณ์ซึ่งเป็นเจ้าเมืองบาดาลรีบมาช่วยกำจัดตัดศึกเสีย มัยราพณ์รับบัญชาและหุงสรรพยาเพื่อใช้สะกดทัพพระราม

ถ้าหากเราดูบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ได้บอกกับเราตรงๆ แต่ใช้สัญลักษณ์นำไปสู่การตีความที่ทำให้เรา "รู้สึก" ได้ นั่นอาจจะเป็นหนึ่งในกระบวนการที่ศิลปะการแสดงสร้างพลังขับเคลื่อนความเป็นมนุษย์ของเราให้ตระหนักรู้อะไรบางอย่าง Flu-Fool จาก B-Floor ก็เป็นอีกงานหนึ่งที่ไม่ได้บอกกับเราแบบตรงๆ หรือใช้ภาษาที่ทำให้เราเข้าใจมัน "ง่ายเกินไป" ประเภทเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา แต่กลับลากผู้ชมให้ลงไป "รู้สึก" และ "ครุ่นคิด" กับสารที่ถูกกวนอยู่ในการแสดงอยู่เกือบสองชั่วโมง และก็เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่มันจะทำให้ "คน" ที่ไปดูการแสดงได้รู้สึกอึ้ง ทึ่ง และขนลุกใน "สาร" ที่ละครปล่อยออกมาให้เราได้สัมผัส การแสดง Flu-Fool จะว่าไปแล้วคืองานต่อเนื่องจากการจัดหนักใน Flo-o-less-sense ของคุณคาเงะ ธีระวัฒน์

คงไม่ใช่เรื่อง่ายที่หนังสักเรื่องจะหยิบสิ่งที่สุดแสนจะเป็นนามธรรมขึ้นมาสร้างให้กลายเป็นหนังแถมทำในรูปแบบนามธรรมให้ออกมาดีได้ แต่ The Tree of Life ของ Terrence Malick (The Thin Red Line) ก็กล้าที่จะสร้างงานในระดับ Masterpiece ซึ่งถ่ายทอดปรัชญาความคิดออกมาได้ละเอียดลึกซึ้งด้วยการใช้ภาพและเสียงในหนังได้อย่างอัศจรรย์ น่าลุ่มหลงอย่างไม่น่าเชื่อ เรื่องราวของหนังมีแกนสำคัญอยู่ที่การเติบโตของเด็กชายคนหนึ่งท่ามกลางการเลี้ยงดูของพ่อแม่และพี่น้องร่วมครอบครัว ระหว่างการใช้ชีวิตของเขานั้นค่อยๆ เปลี่ยนภาวะไร้เดียงสาให้รู้จักโลกมากขึ้น อย่างไรก็ตาม ในการเติบโตภายใต้การเลี้ยงดูที่เข้มงวดและเกรี้ยวกราดกดดันจากพ่อ (Brad Pitt) ก็ทำให้ความบริสุทธิ์ในใจที่เคยมีมาเมื่อครั้งแรกเกิดค่อยๆ เลือนหายไปจากจิตใจ เหลือไว้แต่ความหมองเศร้าและเก็บกดอยู่ลึกๆ ประสบการณ์และอดีตฝังใจต่างๆ กลายเป็นเมล็ดพันธุ์ให้เด็กชายเติบใหญ่ขึ้นกลายเป็นคนที่มองและสัมผัสโลกอย่างครุ่นคิด (ช่วงนี้แสดงโดย

คงมีหนังไม่กี่เรื่องที่จะพูดถึงการปั่นจักรยาน และก็คงมีไม่กี่ประเทศที่จะทำหนังนั้นออกมาได้สนุก ลุ้น และกินใจได้เหมือนกับญี่ปุ่นตามแบบฉบับที่ถูกกลั่นกรองมาจากการ์ตูน (อีกแล้ว) SHAKARIKI สร้างจาการ์ตูนโดย Masahito Soda หรือในชื่อภาษาไทยว่า "สิงห์นักปั่น" เล่าเรื่องของโนโนมุระ เทรุนักเรียนม.ปลายผู้รักการปั่นจักรยานเป็นชีวิตจิตใจและได้เข้าชมรมปั่นจักรยานของโรงเรียนที่กำลังจะถูกปิดเพราะไร้ผลงาน แต่แม้ว่าเทรุผู้มีกำลังขาแข็งแรงมากแค่ไหนก็ไม่สามารถพาทีมที่อ่อนแอกลับมาชนะอินเตอร์ไฮได้และก็ต้องถูกปิดชมรมไปตามระเบียบ อย่างไรก็ตาม ความทะเยอะทะยานและมุ่งมั่นที่จะเอาชนะ ยูตะ นักปั่นอัจฉริยะที่ถูกหมายตาเป็นคู่แข่งทำให้เทรุและเพื่อนฮึดกลับมาหวังแก้แค้นใหม่ในการแข่งขันระดับประชาชน แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะอีกฝั่งก็เป็นถึงแชมป์ที่ไร้พ่าย สิงห์นักปั่นเวอร์ชั่นคนแสดงนี้มีการตัดทอนและปรับเรื่องบางส่วนให้สรุปจบภายในราวๆ สองชั่วโมง แต่อย่างไรก็ตามมันก็มากับหนึ่งในสูตรสำเร็จของหนังญี่ปุ่นที่ครองใจคนอยู่บ่อยๆ นั่นคือตัวละครเอกที่มีความมุ่งมั่นแต่ยังขาดการฝึกฝน แน่นอนว่าแม้เทรุจะมีกำลังขาที่มหัศจรรย์แต่การเป็นมือใหม่กับการขี่จักรยานแบบแข่งขันนั้นทำให้เขากลายเป็นพวกอ่อนหัดไปในพริบตา แต่นั่นก็ไม่ทำให้เขาย่อท้อ ในขณะที่เพื่อนๆ ทุกคนใช้ชีวิตแบบซังกะตายและเหม่อลอยด้วยไม่รู้จะทำอะไรหลังจากถูกยุบชมรม เทรุซึ่งเป็นมือใหม่กลับปั่นจักรยานแล้วพูดว่า "ต่อให้ไม่มีชมรม เขาก็ยังซ้อมปั่นจักรยานได้" ซึ่งนั่นเป็นหมัดฮุคที่ทำให้ทุกคนกลับมารู้ว่าสิ่งที่ตัวเองรักนั้นคืออะไรและพยายามก้าวข้ามความล้มเหลวเพื่อยืดอกออกมาพัฒนาตัวเองให้เก่งขึ้น อีกประเด็นหนึ่งที่หนังสื่อออกมาคือต่อให้เก่งแค่ไหนเพียงไร

การเล่นละครเงานั้นอาจจะไม่ใช่อะไรใหม่เท่าไรเพราะหลายๆ คนก็อาจจะมีภาพจำว่ามันคือหนังตะลุงหรือหนังใหญ่เมืองไทยที่มีตัวหุ่นให้สะท้อนกับแสงไฟ แต่ก็มีหลายๆ ครั้งที่ศิลปินละครหุ่นเงาจะสามารถหาไอเดียใหม่ๆ ในการสร้างความ "ตื่นตาตื่นใจ" ผสมกับ "ประหลาดใจ" ให้กับผู้ชมในการดูเงาที่เกิดขึ้นผ้าสีขาวหน้าเวที A King's Journey โดยคณะ Theatre Handgemenge จากเยอรมันก็เป็นอีกคณะหนึ่งที่สร้างความอึ้ง และ ทึ่งให้กับผู้ชมที่แออัดกันเข้าไปชมในหอประชุมสถาบันเกอเธ่ด้วยไอเดียการเชิดหุ่นเงาที่เต็มไปด้วยรายละเอียดและไอเดียเก๋ไก๋ พร้อมกับอารมณ์ขันจนคนดูพร้อมใจกันปรบมือดังสนั่นหลังจบการแสดง เรื่องราวของ A King's Journey นั้นเป็นการผจญภัยของกษัตริย์ในดินแดนแห่งหนึ่งและหญิงสาวผู้ช่วยที่มีเหตุให้ต้องตกไปยังอีกซีกโลกหนึ่ง และจำเป็นต้องพยายามหาทางกลับมายังปราสาทเดิมให้ได้ แต่การเดินทางของพวกเขาไม่ง่ายอย่างที่คิดเพราะต้องจับผลัดจับผลูไปยังดินแดนแปลกๆ อย่างไม่คาดฝันก่อนที่ทั้งคู่จะเริ่มเรียนรู้อะไรบางอย่างจากการเดินทางที่แสนยาวนาน เนื้อเรื่องของละครนั้นไม่มีอะไรมาก ง่ายต่อความเข้าใจแถมออกไปทางตลกขบขันปนสนุกสนานจากมุกตลกและการพากษ์เสียงอย่างถึงพริกถึงขิงของนักแสดงหลักสองคนที่ต้องเชิดหุ่นกว่า 60 ตัว

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคุณรู้ตัวว่าตายไปแล้ว แต่คุณได้ช่วง "ทดเวลาบาดเจ็บ" เพิ่มขึ้นมาอีกนิด คุณจะทำอะไรในทดเวลานั้น? Loss Time Life ซีรี่ย์ญี่ปุ่นว่าด้วยไอเดียการใช้ชีวิตในห้วงสุดท้ายมานำเสนอมุมมองของมนุษย์ การค้นหาความหมายของการมีชีวิต และคุณค่าที่แท้จริงในช่วงเวลาสั้นๆ ที่ถูกเพิ่มขึ้นในนาทีสุดท้าย เหล่าตัวละครในแต่ละตอนจะต้องพบกับความตายแต่ถูกให้เวลาเพิ่มขึ้นอีกสักพักหนึ่งเพื่อให้พวกเขาได้ทำ "ภารกิจที่ยังค้างคา" ให้เสร็จสิ้นก่อนที่เวลาจะหมดลงจริงๆ คอนเซปต์ของ Loss Time Life มองว่าชีวิตมนุษย์เราก็เหมือนกับเกมฟุตบอล ที่ระหว่างเกมก็การบาดเจ็บ หรือช่วงเวลาที่ไม่ได้ "อยู่ในเกม" และผู้เล่นจะมีโอกาสได้ใช้หลังจากช่วงเวลา 90 นาทีหมดลง และแท้จริงแล้ว ช่วงเวลาที่น้อยเมื่อเทียบกับตลอดทั้งเกมชีวิตที่ผ่านไปนั้นกลับกลายเป็นช่วงเวลาที่มีค่ามากมายมหาศาลเสียเหลือเกิน ตัวละครนั้นนำไอเดียนี้มาทำให้ทั้งซึ้ง อิน และตลกขบขันไปพร้อมๆ

พล็อตง่ายๆ จากการ์ตูน (อีกแล้ว) ว่าด้วยตำรวจหนุ่มที่มักหลงรักกับหญิงสาวอย่างรวดเร็วไม่น่าเชื่อแต่จบท้ายที่ทุกคนมักเป็นอาชญากรไปเสียทุกที ก็กลายเป็นซีรี่ย์ละครตลกสืบสวนที่มีแนวทางฮาๆ เพี้ยนๆ แต่ก็แฝงด้วยความคิดคมกริบไว้อย่างไม่น่าเชื่อ ฉายา อุนุโบเระ (แปลว่าอวดดี หลงตัวเอง) เป็นชื่อที่ทุกคนเรียกขานตำรวจหนุ่มผู้เชื่อมั่นในความรักอันเปี่ยมล้นแม้จะพลาดหวังมานักต่อนัก ด้วยวิถีความรักอันสุดเพี้ยนของเขาทำให้เขามักตกหลุมรักกับผู้หญิงแบบผิดที่ผิดเวลาอย่างน่าประหลาด (ก็เล่นไปหลงรักตอนไปทำคดีเอาเสียทุกที) และที่สำคัญคือ "ผิดคน" จนกลายเป็นว่าทุกคนที่เขารู้สึกดีด้วยนั้นจะมาพร้อมกับประวัติอาชญกรรมไปซะอย่างนั้น สุดท้ายทุกๆ ครั้งเขาจึงต้องไขคดีอาชญกรรมและต้องจับกุมคนที่ตกหลุกรักอยู่ร่ำไป การดำเนินเรื่องของ Unubore Deka จึงเป็นการดำเนินเรื่องสืบสวนประเภทจบในตอน เปิดเรื่องด้วยคดีต่างๆ (มักเป็นฆาตกรรม) ตัวละครอุนุโบเระไปเจอกับผู้ที่เกี่ยวข้องเป็นหญิงสาวสวยจนตกหลุมรัก ก่อนจะไขปริศนาออกด้วยสัญชาติญาณตำรวจ และหยิบยื่นทางเลือกให้กับคนร้ายในตอนจบว่า "จะแต่งงานกับผม หรือจะถูกจับกุม"