<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Bark n&#039; Bite &#187; Article</title>
	<atom:link href="http://www.barkandbite.net/category/article/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.barkandbite.net</link>
	<description>วิจารณ์ไปเรื่อย</description>
	<lastBuildDate>Mon, 06 Feb 2012 16:45:24 +0000</lastBuildDate>
	<language>en</language>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.org/?v=3.3</generator>
		<item>
		<title>สำนึกรับผิดชอบกับอิทธิพลทางความคิด</title>
		<link>http://www.barkandbite.net/2011/07/responsibility-of-your-thought/</link>
		<comments>http://www.barkandbite.net/2011/07/responsibility-of-your-thought/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 24 Jul 2011 15:41:40 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nuttaputch</dc:creator>
				<category><![CDATA[Article]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.barkandbite.net/?p=1071</guid>
		<description><![CDATA[ในช่วงหลายวันนี้มีความคิดหลายอย่างรบกวนใจผมเรื่อยมา ก่อนที่เมื่อคืนจะเกิดเหตุการณ์บางอย่างที่จุดให้ผมเกิดการรวบรวมความคิดและเขียนออกมาในบทความนี้ สิ่งแรกๆ ที่ช่วงนี้ผมเจอเป็นพิเศษคือการครหาของการเป็นนักวิจารณ์ ว่าดีแต่เขียน ดีแต่ว่าคนอื่น มีอำนาจอะไรไปตัดสินและวิจารณ์คนอื่น โดยจะว่าไปแล้ว ก็เป็นเรื่องที่มักประสบพบเจอกับการเป็นนักวิจารณ์ที่ไม่ได้ทำหน้าที่นักประชาสัมพันธ์แบบที่หลายคนเป็นกัน อีกปัจจัยหนึี่งคือเรื่องของพฤติกรรมที่ผมเฝ้าสังเกตในโลกอินเตอร์เนตโดยเฉพาะเครือข่ายสังคมอย่าง Twitter และ Facebook ที่ทำให้ผมรู้สึกเหนื่อยหน่ายพร้อมกับตั้งข้อสงสัยกับหลายๆ คนท่ีีถูกขนานนามว่า &#8220;ผู้ทรงอิทธิพล&#8221; กับการกระทำบางอย่างที่อาจจะขัดหูขัดตาในความคิดของผม เช่นการใช้อำนาจและพื้นที่ของตัวเองเปิดเวทีโจมตีสิ่งที่ตัวเองไม่พอใจ หรือการเอามาแสวงหาผลประโยชน์แบบเกินงาม ฯลฯ สองอย่างนี้ดูจะไม่ไปด้วยกันเสียสักเท่าไร แต่หลังจากที่เมื่อคืนวันที่ 21 กรกฏาคมที่ผ่านมาผมได้ไปร่วมเสวนาวงนักวิจารณ์ละครเวทีแล้วพูดประเด็นบางอย่าง มันก็จุดให้ผมมองเห็นว่ามันเชื่อมต่อกันอย่างน่าประหลาด แถมกลับกลายเป็นกระจกสะท้อนความล้มเหลวบางอย่างในสังคมไทยที่เติบโตแบบกลวงโบ๋ เน้นภาพภายนอกที่ฉาบฉวยแต่ด้านในกลับเน่าเฟะ เรื่อบมันเกิดขึ้นระหว่างการสนทนาเกี่ยวกับละครที่เพิ่งจบไป มีประเด็นหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในการสนทนาของนักวิจารณ์ว่าถ้าดูไม่รู้เรื่องและจะเขียนวิจารณ์อย่างไร? การถกเถียงวิธีการเขียนบทวิจารณ์เป็นไปอย่างเร่าร้อนแต่ก็สนุกสนาน ก่อนที่มีประโยคหนึ่งโพล่งขึ้นมา &#8220;ส่วนหนึ่งมันเป็นสำนึกของผู้วิจารณ์ที่รับผิดชอบกับสิ่งที่ตัวเองได้วิจารณ์ไป&#8221; จู่ๆ คำพูดดังกล่าวก็วิ่งเข้ามาในความรู้สึกของผมและทำให้ผมรู้สึกถึงความคิดบางอย่างที่เกิดขึ้นมา สื่งเหล่านี่ปะติปะต่อกับประสบการณ์การถูก &#8220;วิจารณ์กลับ&#8221; ในบล็อคส่วนตัวที่ผมมีไว้เขียนบทวิจารณ์ละครเวทีและภาพยนตร์ ซึี่งแน่นอนว่าหลายบทวิจารณ์ก็คงไม่ถูกใจแก่ผู้อ่านที่อาจจะรู้สึกชื่นชอบงานนั้นจนเกิดการวิจารณ์กลับ หลายๆ เสียงวิจารณ์กลับนั้นวนอยู่กับความคิดที่ว่าผู้วิจารณ์ดีแต่เขียน ...]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.barkandbite.net/2011/07/responsibility-of-your-thought/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>ละครกับการเดินทาง</title>
		<link>http://www.barkandbite.net/2010/08/%e0%b8%a5%e0%b8%b0%e0%b8%84%e0%b8%a3%e0%b8%81%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b9%80%e0%b8%94%e0%b8%b4%e0%b8%99%e0%b8%97%e0%b8%b2%e0%b8%87/</link>
		<comments>http://www.barkandbite.net/2010/08/%e0%b8%a5%e0%b8%b0%e0%b8%84%e0%b8%a3%e0%b8%81%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b9%80%e0%b8%94%e0%b8%b4%e0%b8%99%e0%b8%97%e0%b8%b2%e0%b8%87/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 29 Aug 2010 17:22:54 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nuttaputch</dc:creator>
				<category><![CDATA[Article]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.barkandbite.net/?p=459</guid>
		<description><![CDATA[เนื่องด้วยวันก่อนได้มีโอกาสไปพูดในช่วงการมอบรางวัลบทละครยอดเยี่ยมของมหกรรมละครเพื่อการเปลี่ยนแปลง ซึ่งในการมอบรางวัลได้ผมได้คิดเรียบเรียงคำพูดขึ้นมาบางอย่างเกี่ยวกับบทละครเลยอยากจะเอามาเขียนไว้ ณ ที่นี้ ละครมันก็เหมือนกับการเดินทาง มันพาเราจากจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่ง จากจุดเริ่มต้นไปสู่เส้นชัย เราผู้ซึ่งร่วมไปกับการเดินทางนั้นเริ่มต้นด้วยความไม่รู้ และเริ่มรู้จากตลอดเส้นทางนั้น ๆ ก่อนจะพบว่า &#8220;สาเหตุและความหมายของการเดินทางครั้งนี้&#8221; บทละครก็เหมือนกับเส้นทางที่ถูกกำหนดไว้ในการเดินทางโดยผู้เขียนบทละคร บางเส้นทางอาจจะเป็นทางตรง ไม่มีเลี้ยว ไม่มีอ้อม แต่ตรงดิ่งเข้าเส้นชัย ทำให้เร็ว แต่ก็อาจจะไม่มีลีลาน่าตื่นเต้น บางเส้นทางกลับใช้ทางคดเคี้ยว วกวน เล่นเอาผู้เดินทางสับสนอลหม่าน ได้ลุ้นกันตลอดเวลา บางเส้นทางเป็นทางอ้อม..อ้อมเกินจำเป็น จนใช้เวลามากเกินไปและทำให้คนเบื่อหน่ายกว่าจะถึงเส้นชัย บางเส้นทางวิ่งไปทั้งนาน แต่ดันเป็นทางวงกลม วนอยู่ที่เดิม ไม่ได้ก้าวไปข้างหน้า บางเส้นทางเป็นทางแบบก้าวกระโดดไปเรื่อย ๆ ไม่ต่อเนื่อง แต่เน้นให้เรื่องกระโดด ๆ ไปให้ถึงตอนจบให้ได้ก็พอ บางเส้นทางลื่นปรื้ด จนการเดินทางนั้นเสี่ยงจะหลุดโค้งออกนอกทางกันได้ง่าย ๆ บางเส้นทางขรุขระ เดินทางไปก็ลำบาก ...]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.barkandbite.net/2010/08/%e0%b8%a5%e0%b8%b0%e0%b8%84%e0%b8%a3%e0%b8%81%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b9%80%e0%b8%94%e0%b8%b4%e0%b8%99%e0%b8%97%e0%b8%b2%e0%b8%87/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>การวิจารณ์ละครเป็นเรื่องง่าย</title>
		<link>http://www.barkandbite.net/2010/08/easy-to-critic/</link>
		<comments>http://www.barkandbite.net/2010/08/easy-to-critic/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 01 Aug 2010 18:21:49 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nuttaputch</dc:creator>
				<category><![CDATA[Article]]></category>
		<category><![CDATA[ละคร]]></category>
		<category><![CDATA[วิจารณ์]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.barkandbite.net/?p=1114</guid>
		<description><![CDATA[โดย สันติ จิตระจินดา ไม่มีใครปฏิเสธว่า การวิจารณ์ละครเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการพัฒนาละครเวที อย่างน้อยที่สุดก็เกิดประโยชน์แก่ผู้ผลิตละครและผู้ชม คือ ผู้ผลิตละครจะมีโอกาสพัฒนาคุณภาพผลงานของตนและผู้ชมจะก้าวล่วงเข้าสู่ลำดับรสนิยมและความซาบซึ้งในศิลปะที่ละเอียดประณีตยิ่งขึ้น นั่นคือ หลักการ แต่ในความเป็นจริงไม่ค่อยมีการวิจารณ์ละครให้เห็นกันสักเท่าใด อุปสรรคประการแรก คือ บรรดาผู้ผลิตละครที่เขลาเกินกว่าจะเข้าใจว่าการรับฟังเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้อื่นนั้น เป็นแม่บทของการสร้างสรรค์ ผู้ผลิตละครประเภทนี้ให้นิยามการวิจารณ์ละครเป็นเพียงการสรรเสริญและสดุดีให้ภาพสถานการณ์ละครเวทีไทยว่าเปราะบาง เตาะแตะ ต้องอุ้มชู โดยวอนให้ทุกคนละเลยการพูดความจริง โดยเฉพาะข้อด้อยของละคร เพราะจะเน้นรายได้จากการขายบัตร, สปอนเซอร์ และความอยู่รอดเป็นหลัก ทำให้ในหน้าหนังสือพิมพ์และนิตยสารต่างๆ ปรากฏเพียงข่าวแจก (REVIEW) ไม่มีใครพูดอะไรตรงไปตรงมา บทวิจารณ์จึงมีน้อยชิ้นนับถ้วน อุปสรรคประการที่สอง คือ ธรรมเนียมการวิจารณ์ส่วนใหญ่จะปรากฏในรูปปฏิทัศน์ละคร (REVIEW) หรือการประมวลเชิงประวัติ ดังที่พบบ่อยในบทวิจารณ์ภาพยนตร์ ที่เน้นลักษณะการสาธยายข้อมูลภูมิหลังของการผลิต และคณะทำงานมากกว่าการวิเคราะห์วิพากษ์วิจารณ์ในมิติอื่นๆ เช่น ทางจิตวิทยา, การเมือง หรือสังคม ...]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.barkandbite.net/2010/08/easy-to-critic/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Meryl Streep, Barnard Commencement Speaker 2010, Columbia University</title>
		<link>http://www.barkandbite.net/2010/06/meryl_streep_commencement_speaker/</link>
		<comments>http://www.barkandbite.net/2010/06/meryl_streep_commencement_speaker/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 29 Jun 2010 08:15:55 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nuttaputch</dc:creator>
				<category><![CDATA[Article]]></category>
		<category><![CDATA[speech]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.barkandbite.net/?p=297</guid>
		<description><![CDATA[มาฟังสุนทรพจน์เด๊ด ๆ ของนักแสดงฝีมือขั้นเทพ กัน แล้วคุณจะรู้สึกยิ้มและปลื้มไปกับเธอเช่นเดียวกับนักศึกษาที่ฟังอยู่แน่ ๆ ครับ Thank you, all. Thank you, President Spar, Ms. Golden, President Tilghman, Members of the Board of Trustees, distinguished faculty, proud swelling parents and family, and gorgeous class of 2010. If you are all ...]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.barkandbite.net/2010/06/meryl_streep_commencement_speaker/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>บ้านของพ่อ</title>
		<link>http://www.barkandbite.net/2010/05/%e0%b8%9a%e0%b9%89%e0%b8%b2%e0%b8%99%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%9e%e0%b9%88%e0%b8%ad/</link>
		<comments>http://www.barkandbite.net/2010/05/%e0%b8%9a%e0%b9%89%e0%b8%b2%e0%b8%99%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%9e%e0%b9%88%e0%b8%ad/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 16 May 2010 15:02:49 +0000</pubDate>
		<dc:creator>nuttaputch</dc:creator>
				<category><![CDATA[Article]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.barkandbite.net/?p=195</guid>
		<description><![CDATA[เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับการวิจารณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น แต่เพราะผมอยากเผยแพร่สิ่งดี ๆ ที่ผมอยากให้ทุกคนได้ดู พี่อ๊อฟ-พงษ์พัฒน์@รางวัลนาฏราช พ่อเป็นเสาหลักของบ้าน บ้านของผมหลังใหญ่ใหญ่มาก เราอยู่กันหลายคนผมเกิดมาบ้านหลังนี้ก็สวยงามและอบอุ่น บ่านหลังนี้สวยงามและอบอุ่น แต่กว่าจะเป็นอย่างงี้ได้ บรรพบุรุษของพ่อ เสียเหงื่อเสียเลือดเอาชีวิตเข้าแลกกว่าจะได้ บ้านหลังนี้ขี้นมา แต่มาถึงวันนี้พ่อคนนี้ก็ยังเหนื่อยที่ต้องดูแลบ้านดูแลความสุขของคนในบ้าน ถ้ามีใครสักคนโกรธใครมาก้อไม่รู้ไม่ได้ดั่งใจเรื่องอะไรมาก็ไม่รู้ ก็แล้วก็พาลมาลงมที่พ่อเกลียดพ่อ ด่าพ่อคิด จะพาลพ่อ ไล่พ่อออกจากบ้าน ผมจะเดินไปบอกคนคนคนนั้นซะว่า ถ้าเกลียดพ่อ ด่าพ่อไม่รักพ่อแล้ว ก็ออกจากบ้านนี้ไปเพราะที่นี้คือบ้านของพ่อเพราะที่นี่คือแผ่นดินของพ่อ ผมรักในหลวงครับ และผมเชื่อว่าทุกคนในที่นี้ก็รักในหลวงเหมือนกัน พวกเราสีเดียวกัน ศีรษะนี่มอบให้แก่พระเจ้าอยู่หัวครับ ขอบคุณครับ]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.barkandbite.net/2010/05/%e0%b8%9a%e0%b9%89%e0%b8%b2%e0%b8%99%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%9e%e0%b9%88%e0%b8%ad/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Director Lab: การขยับและปรับตัวของเครือข่ายละครกรุงเทพ</title>
		<link>http://www.barkandbite.net/2009/12/director-lab-%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%82%e0%b8%a2%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b9%81%e0%b8%a5%e0%b8%b0%e0%b8%9b%e0%b8%a3%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b8%95%e0%b8%b1%e0%b8%a7%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87/</link>
		<comments>http://www.barkandbite.net/2009/12/director-lab-%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%82%e0%b8%a2%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b9%81%e0%b8%a5%e0%b8%b0%e0%b8%9b%e0%b8%a3%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b8%95%e0%b8%b1%e0%b8%a7%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87/#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 12 Dec 2009 07:03:37 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Article]]></category>
		<category><![CDATA[ละครเวที]]></category>
		<category><![CDATA[เครือข่ายละครเวที]]></category>
		<category><![CDATA[เทศกาล]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.barkandbite.net/?p=4</guid>
		<description><![CDATA[บทนำ “ตายยาก” อาจเป็นวลีที่ใช้อธิบายถึงคนกลุ่มหนึ่งได้อย่างวิเศษ  คนกลุ่มนี้รวมตัวกันอย่างหลวม ๆ และใช้ “ละครเวที ” สิ่งที่พวกเขารักทำหน้าที่เสมือนสายใย ผูกยึดโยงถึงกันและกัน จนดูราวกับ “เครือข่าย” ของแมงมุม  พวกเขาคือคนละครเวทีร่วมสมัย ประเภทที่รัฐรู้จักแต่ไม่ใช่ลูกรัก   ประเภทที่สื่อรับรู้ถึงการมีอยู่แต่ไม่มีพื้นที่ให้พูดถึงมากนัก  ประเภทที่พยายามทำหน้าตาให้ดูมีอายุแทบตาย คนดูทั่วไป (บางส่วน) ก็ยังเข้าใจว่าเป็น “ละครนักศึกษา”  คนละครเวทีนอกกระแสเหล่านี้เขาเรียกตัวเองว่า  “เครือข่ายละครกรุงเทพ” (BTN : Bangkok Theatre Network) การรวมตัวของพวกเขาเริ่มมานานกว่าสองทศวรรษ แต่ที่รวมตัวกันเป็นจริงเป็นจังก็ตั้งแต่ปี 2545 เป็นต้นมา โดยมีผลงานสร้างชื่อ ได้แก่ เทศกาลละครกรุงเทพ (BTF : Bangkok Theatre ...]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.barkandbite.net/2009/12/director-lab-%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%82%e0%b8%a2%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b9%81%e0%b8%a5%e0%b8%b0%e0%b8%9b%e0%b8%a3%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b8%95%e0%b8%b1%e0%b8%a7%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>

