All posts by nuttaputch

ความอหังการ์ของมนุษย์อันนำไปสู่ความย่อยยับของชาติพันธุ์นั้นมีอยู่ในตำนานและวรรณคลาสสิคอยู่นับไม่ถ้วน แน่นอนว่า Planet of the Apes ก็เป็นหนึ่งในซีรี่ย์ที่มีเค้าโครงเกี่ยวข้องกับประเด็นดังกล่าวและถูกนำมาสร้างกว่า 6 ภาคไปแล้ว (5 ภาคที่เกี่ยวเนื่องกันและอีกหนึ่งภาคที่แหวกแนวของทิม เบอร์ตั้น) ซึ่ง Rise of the Planet of the Apes อันเป็นภาคล่าสุดนี้ ก็กลายเป็นปฐมบทของซีรี่ย์นี้ได้อย่างหนักแน่น ดุดัน แถมยังชูประเด็นให้เหล่ามนุษย์ที่นั่งดูได้สะอึกกันเลยทีเดียว วิล (เจมส์ ฟรังโก้) เป็นนักวิทยาศาสตร์ที่พยายามทดลองยาเพื่อรักษาอาการอัลไซเมอร์ให้ได้ การทดลองของเขาจึงจำเป็นต้องใช้ลิงชิมแปนซีมาทดลองเชื้อไวรัสที่ถูกพัฒนาขึ้น

คณะพิเชษฐ กลั่นชื่น แดนซ์ คอมพานี (Pichet Klunchun Dance Company) ร่วมกับ ภาควิชาศิลปการละคร คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ขอเชิญชมการแสดงนาฏยศิลป์ร่วมสมัย เรื่อง นิชินสกี้ สยาม (Nijinsky Siam)  เปิดเทศกาลศิลปะการละครนานาชาติ (World Performances @ Drama Chula) ณ ศูนย์ศิลปการละคร สดใส พันธุมโกมล โรงละครแห่งใหม่ใกล้สถานีรถไฟฟ้าสยาม

การที่จะหาคำตอบหรือเข้าใจชีวิตคนๆ หนึ่งหรือแม้แต่ตัวเราเองได้นั้น สิ่งที่จำเป็นต้องล้วงลงไปเพื่อนำออกมามองก็คงไม่พ้นช่วงต่างๆ ของชีวิตที่จะทำให้เราได้เห็นมุมมอง ที่มาที่ไป ก่อนจะนำไปสู่การเข้าใจตัวบุคคลนั้นๆ เช่นเดียวกับการอ่านอัตชีวประวัติคนๆ หนึ่ง รวมไปถึงการเล่าเหตุการณ์ต่างๆ ในละครที่นำพาผู้ชมไปสู่การรู้จักตัวละครที่พัฒนาตามเส้นเรื่องก่อนจะเรียนรู้อะไรบางอย่างในตอนท้ายที่สุด "ผู้หญิงข้างๆ" ของ 4DARUMA ก็เป็นหนึ่งในละครอีกเรื่อง ที่นำไอเดียของการนำ "ช่วงชีวิต" ของตัวละครมาตีแผ่ให้คนดูได้รู้จักชีวิตของคนๆ หนึ่งมากขึ้น แถมยังใช้กลวิธีบางอย่างที่น่าสนใจ เพียงแต่มันอาจจะยังไม่ลงตัวอย่างมีประสิทธิภาพได้ ธงชัย ชายหนุ่มอายุย่างเข้าเลขสามแต่ยังสับสนกับชีวิตว่าอะไรคือเป้าหมายและเส้นทางที่ตัวเองควรจะเดินกันแน่ เรื่องราวของเขาถูกเล่าผ่านประสบการณ์ระหว่างเขากับผู้หญิงสี่คนที่เข้ามาในชีวิต และนั่นทำให้เราได้รู้จักเขามากขึ้นทีละนิดๆ ตั้งแต่เพื่อนซึ่งเป็นอดีตแฟนเก่าที่ยังคงคาราคาซังกับความรู้สึก หญิงสาวเสิร์ฟที่แอบมาชอบในวันที่เขาไปกินอาหารที่ร้าน แม่ซึ่งคอยเป็นห่วงและคาดหวังกับอนาคตของเขาที่ดูจะเอาเรื่องเอาราวไม่ได้ และคู่นอนที่หวังจะสนุกกับเพศสัมพันธ์แต่ก็ล่มไม่เป็นท่าเพราะผิดตั้งแต่เริ่มต้น ทั้งหมดนี้ถูกร้อยเรียงรวมเป็นเรื่องเดียวให้ผู้ชมได้เห็นมิติต่างๆ ของตัวละครเพื่อที่จะเข้าใจ

โรแมนติกคอมเมดี้น่าจะเป็น Genre หนึ่งที่คนดูทั่วไปชอบจนทำให้เกิดหนังและละครหลายเรื่องมานักต่อนัก นังเหมียวย้อมสีก็เป็นหนึ่งในละครที่ประสบความสำเร็จในยุคสมัยของมณเฑียรทองเธียเตอร์ ซึ่งดร. เสรี วงศ์มณฑาก็นำกลับมาแสดงอีกครั่้งในปัจจุบัน พร้อมกับสอดแทรกปรับเปลี่ยนบางอย่างให้มีความทันสมัยและแอบหยิกสังคมวันนี้ แน่นอนว่าหลายๆ ส่วนก็คงเป็นที่โดนใจกับมุกตลกและการวิพากษ์กระแสต่างๆ ของสังคม แต่ถึงกระนั้น นังเหมียวย้อมสีในวาระพ.ศ.นี้กลับไม่ได้แสดงให้เห็นถึงเชิงชั้นของละครเวทีที่น่าจดจำอะไรนักแถมออกจะเสียศูนย์จากส่วนผสมที่แปลกประหลาดไม่ลงตัวเสียมากกว่า บุญมา หญิงสาวจากสลัมได้บังเอิญพบเจอกับ ศ.ดร. ระเด่นและแม่จนเกิดความหวังที่จะเรียนรู้ชีวิตของผู้ดีเพื่อตามหาความฝันของตัวเอง ด้วยคำท้าทายจากระตีผู้เป็นแม่ ทำให้ระเด่นตัดสินใจรับบุญมามาอยู่ที่บ้าน ฝึกปรือให้พูดด้วยสำเนียงผู้ดีแทนที่จะเป็นสำเนียงร้อยเอ็ดที่ติดตัวมาแต่กำเหนิด หลังจากเวลาผ่านไปได้หลายเดือน บุญมาก็สามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองจากสาวสลัมให้กลายเป็นสาวสวยในมาดผู้ดีสูงศักดิ์จนคนในสังคมไฮโซจับไม่ได้ แต่ความสำเร็จดังกล่าวนั้นกลับส่งผลต่อบุญมาเองเมื่อเธอพบว่าเธอไม่ใช่บุญมาคนเดิมอีกต่อไป ที่ที่เธอเคยอยู่ก็ไม่ใช่บ้านที่เธอกลับอยู่ได้ อีกทั้งเมื่อครบกำหนดสัญญาแล้ว เธอก็ต้องออกจากบ้านของระเด่นโดยยังไม่รู้ว่าจุดมุ่งหมายต่อไปคือที่ใด และที่สำคัญคือความรู้สึกที่เธอและระเด่นมีให้กันนั้นแท้จริงแล้วเป็นอย่างไรกันแน่ ถ้าเรามองโดยรวมแล้ว นังเหมียวก็พยายามพูดถึงเรื่องรักจากสังคมที่แตกต่างกันโดยใช้ตัวละครอย่างบุญมาเป็นตัวเดินเรื่องให้ได้ประสบพบกับเหตุการณ์ต่างๆ รวมทั้งได้เรียนรู้จากการเปลี่ยนแปลงตัวเองก่อนจะพบว่าการเป็นผู้ดีที่เธอเคยฝันไว้นั้นไม่ได้ให้ความสุขที่แท้จริงกับเธอเลย ภาพลักษณ์ภายนอกที่เปลี่ยนไปอาจจะดึงดูดคนให้เข้ามาสรรเสริญชมเชย

ยามปรกติที่เราไปดูละครหรือการแสดงสักเรื่อง เราคงมักถูกบอกให้ทำการปิดอุปกรณ์สื่อสารและใช้สมาธิในการ "ชมการแสดง" และหากใครสักคนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาใช้ก็คงถูกประนามว่าผิดมารยาทอยู่มิใช่น้อย แต่ดูเหมือน Directed by Janaprakal หรือ "ชนประคัลภ์กำกับ" โดยพิเชษฐ กลั่นชื่นจะมาแหวกแนว เพราะเชิญชวนให้ผู้ชมเปิด Facebook ผ่านอุปกรณ์ของตัวเองแล้วโต้ตอบกับการแสดงแบบสดๆ ขึ้นจอด้านหลังเวทีแบบที่เรามักเห็นกันในรูปแบบ Social Media Wall ตามงานสัมนาเทคโนโลยีทุกวันนี้ แน่นอนว่าสำหรับบางคนที่ชื่นชอบเทคโนโลยียุคใหม่อยู่แล้วอาจจะไม่รู้สึกแปลกใหม่อะไร แต่สำหรับการแสดงสดแล้วนับว่าน่าสนใจพอสมควร และมันเชิญชวน ท้าทาย ให้เราได้คิดอะไรบางอย่างที่เราไม่เคยคิดกับการแสดงเรื่องก่อนๆ ตั้งแต่ก่อนเริ่มการแสดง เราจะได้เห็นจอภาพสองจออยู่ด้านหลังของเวที จอหนึ่งเป็นจอสำหรับการถ่ายทอดสด อีกจอหนึ่งเป็นหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังเปิด Facebook

คงน่าคิดไม่น้อยว่าฮีโร่คนแรกๆ ของ Marvel อย่าง Captain America จะถูกนำมาสร้างตามหลังฮีโร่ขึ้นๆ ในรูปแบบไหน และจะหามุมใดที่แตกต่างคนๆ อื่นๆ ที่กรุยทางไปก่อนหน้านี้ในขณะที่ Captain America น่าจะเป็นฮีโร่ที่ "ไร้พลัง" ที่สุดเมื่อเทียบกับคนอื่นๆ ซึ่งบทสรุปที่ได้ก็คือ Captain America: The First Avenger กลายเป็นหนังแอ็คชั่นที่ตื่นตาตื่นใจพอประมาณ และพ่วงด้วยการผูกบทแบบฉลาดๆ ให้เราได้ฮึกเหิมกับความเป็น "วีรบรุษ" ของ Captain

แม้ว่าชาติญี่ปุ่นจะขึ้นชื่อกับการเอาวัตถุดิบชั้นเยี่ยมที่เรียกว่าการ์ตูนมารีเมคใหม่เป็นเวอร์ชั่นภาพยนตร์หรือละครจนโด่งดังมาแล้วหลายเรื่อง แต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกเรื่องจะประสบความสำเร็จหรือทำออกมาได้ดีเสมอไป เพราะบางเรื่องที่แม้การ์ตูนจะยอดเยี่ยมมากแค่ไหน แต่พอถ่ายทอดออกมาเป็นเวอร์ชั่นภาพยนตร์คนแสดงกลับทำได้ "ไม่ถึง" อย่างที่คนอ่านคาดหวังไว้ GANTZ เองก็ตกอยู่ในกรณีดังกล่าวด้วยเช่นกัน จากการ์ตูน Sci-Fi อันโด่งดังพร้อมกับคำสรรเสริญจากนักอ่านมากมายว่าล้ำจินตนาการและมันส์แบบถึงพริกถึงขิง GANTZ ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์คนแสดงโดยพยายามเดิมตามเค้าโครงเดิมที่ว่าด้วยคุโรโนะ เด็กหนุ่มที่ดูไร้จุดหมายกับชีวิตพอๆ กับความไม่เอาไหนของตัวเอง แต่ด้วยความบังเอิญทำให้เขาพบกับคาโต้ เพื่อนวัยเด็กที่ฉุดเขาเข้าไปร่วมช่วยคนที่ตกจากชานชลารถไฟ การช่วยเหลือดังกล่าวทำให้เขากับคาโต้ถูกรถไฟชนตายก่อนที่จะลืมตาขึ้นมาอีกครั้งและพบว่าถูกพามายังอพาร์ทเมนต์แห่งหนึ่ง ที่ซึ่งพวกเขาได้พบกับ GANTZ ลูกบอลดำๆ กลางห้องที่กุมชะตาชีวิตหลังความตายของพวกเขาไว้ คุโรโนะกับคาโต้ได้พบกับคนอื่นๆ ที่ประสบชะตาคล้ายๆ กัน กล่าวคือเหมือนเพิ่งเสมือนผ่านความตายกันมา แต่ก่อนที่ทุกคนจะรู้อะไร พวกเขาก็ต้องเข้าร่วมใน "เกม" ไล่ล่าฆ่ามนุษย์ต่างดาวเพื่อสะสม "คะแนน"

เรื่องเล่าของขุนช้างขุนแผนนั้นอาจจะเป็นสิ่งที่เราเคยได้ยินกันมานานตั้งแต่สมัยยังเด็กว่าด้วยสายสัมพันธ์ของเพื่อนในวัยเด็กก่อนต่อมาเป็นความรักและการต่อสู้อันเต็มไปด้วยจินตนาการของอิทธิฤทธิ์ เวทย์มนต์ แน่นอนว่าผู้ที่ชื่นชอบวรรณคดีไทยย่อมรู้จักวรรณคดีเรื่องนี้เป็นอย่างดี และในเรื่องราวอันยาวเหลือเกินของขุนช้างขุนแผนนั้น ก็มีหลายเหตุการณ์หรือหลายประเด็นที่ต้องตาและโดนใจคนบางคนอยู่ไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการเกี่้ยวพาราสีระหว่างพลายแก้วกับนางวันทอง การเสกอาคมกองทัพของขุนแผน ฯลฯ จนนำไปสู่การสร้างใหม่ในสื่อต่างๆ อย่างเช่นการ์ตูน ละคร และภาพยนตร์แต่คงมีน้อยคนที่จะเอะใจกับเรื่องราวเล็กๆ ในวรรณคดีเรื่องนี้อย่างที่ประดิษ ประสาททอง ศิลปินศิลปาธรสาขาศิลปะการแสดงคนแรกของประเทศไทยเลือกหยิบมานำเสนอ เพราะ The Return of Wanthong นำเรื่องราวในของจมื่นไวยวรนาถ (พลายงาม-พระไวย-ลูกชายของขุนแผน) ที่ต้องเผชิญหน้ากับปีศาจวันทอง กลับมาเล่าและตีความใหม่ในประเด็นที่เราอาจจะคาดไม่ถึงกันเลยทีเดียว เหตุการณ์ใน The Return of Wanthong เริ่มต้นที่พระไวยเดินทางมาถึงป่าแห่งหนึ่งและเริ่มนึกถึงความทรงจำเมื่อครั้งยังหนุ่ม

การนำชีวิตของคนๆ หนึ่งมาเล่าให้อีกครั้งบนแผ่นฟิลม์อาจจะเป็นเรืื่องน่าเบื่อหากคนๆ นั้นไม่มี "เรื่อง" ที่น่าสนใจเพียงพอ แต่ในทางกลับกัน หากคนๆ นั้นมี "มิติ" ที่มากมายและลึกซึ้งมากพอๆ กับความเข้มข้นของชีวิตแล้วล่ะก็ ชีวิตของคนๆ นั้นก็น่าจะเป็นวัตถุดิบชั้นดีของการทำภาพยนตร์เรื่องหนึ่งเลยก็ว่าได้ "พุ่มพวง" ภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากชีวิตจริงของ "พุ่มพวง ดวงจันทร์" ราชินีลูกทุ่งในความทรงจำของคนไทยยุคหนึ่งก็เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่มี "เรื่อง" ชั้นเยี่ยมอันเกิดจากตัวบุคคลคือพุ่มพวง ดวงจันทร์ ตลอดจนคนรอบข้างอย่างธีระพล แสนสุข (แฟนคนแรกของพุ่มพวง) และน่าจะกลายเป็นวัตถุดิบอย่างดีสำหรับการพัฒนาเป็นภาษาภาพยนตร์ได้ แต่น่าเสียดายว่า "พุ่มพวง" ในแบบฉบับของบัณฑิต ทองดีนั้น

ในช่วงหลายวันนี้มีความคิดหลายอย่างรบกวนใจผมเรื่อยมา ก่อนที่เมื่อคืนจะเกิดเหตุการณ์บางอย่างที่จุดให้ผมเกิดการรวบรวมความคิดและเขียนออกมาในบทความนี้ สิ่งแรกๆ ที่ช่วงนี้ผมเจอเป็นพิเศษคือการครหาของการเป็นนักวิจารณ์ ว่าดีแต่เขียน ดีแต่ว่าคนอื่น มีอำนาจอะไรไปตัดสินและวิจารณ์คนอื่น โดยจะว่าไปแล้ว ก็เป็นเรื่องที่มักประสบพบเจอกับการเป็นนักวิจารณ์ที่ไม่ได้ทำหน้าที่นักประชาสัมพันธ์แบบที่หลายคนเป็นกัน อีกปัจจัยหนึี่งคือเรื่องของพฤติกรรมที่ผมเฝ้าสังเกตในโลกอินเตอร์เนตโดยเฉพาะเครือข่ายสังคมอย่าง Twitter และ Facebook ที่ทำให้ผมรู้สึกเหนื่อยหน่ายพร้อมกับตั้งข้อสงสัยกับหลายๆ คนท่ีีถูกขนานนามว่า "ผู้ทรงอิทธิพล" กับการกระทำบางอย่างที่อาจจะขัดหูขัดตาในความคิดของผม เช่นการใช้อำนาจและพื้นที่ของตัวเองเปิดเวทีโจมตีสิ่งที่ตัวเองไม่พอใจ หรือการเอามาแสวงหาผลประโยชน์แบบเกินงาม ฯลฯ สองอย่างนี้ดูจะไม่ไปด้วยกันเสียสักเท่าไร แต่หลังจากที่เมื่อคืนวันที่ 21 กรกฏาคมที่ผ่านมาผมได้ไปร่วมเสวนาวงนักวิจารณ์ละครเวทีแล้วพูดประเด็นบางอย่าง มันก็จุดให้ผมมองเห็นว่ามันเชื่อมต่อกันอย่างน่าประหลาด แถมกลับกลายเป็นกระจกสะท้อนความล้มเหลวบางอย่างในสังคมไทยที่เติบโตแบบกลวงโบ๋ เน้นภาพภายนอกที่ฉาบฉวยแต่ด้านในกลับเน่าเฟะ เรื่อบมันเกิดขึ้นระหว่างการสนทนาเกี่ยวกับละครที่เพิ่งจบไป มีประเด็นหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในการสนทนาของนักวิจารณ์ว่าถ้าดูไม่รู้เรื่องและจะเขียนวิจารณ์อย่างไร? การถกเถียงวิธีการเขียนบทวิจารณ์เป็นไปอย่างเร่าร้อนแต่ก็สนุกสนาน ก่อนที่มีประโยคหนึ่งโพล่งขึ้นมา "ส่วนหนึ่งมันเป็นสำนึกของผู้วิจารณ์ที่รับผิดชอบกับสิ่งที่ตัวเองได้วิจารณ์ไป" จู่ๆ คำพูดดังกล่าวก็วิ่งเข้ามาในความรู้สึกของผมและทำให้ผมรู้สึกถึงความคิดบางอย่างที่เกิดขึ้นมา สื่งเหล่านี่ปะติปะต่อกับประสบการณ์การถูก

เวลาที่เราพูดกันถึง Harold Pinter ซึ่งเป็นนักเขียนบทละครชื่อดังของยุโรปที่ได้รับรางวัลโนเบลนั้น งานชิ้นที่หลายคนพอจะคุ้นๆ กันก็ย่อมมี Betrayal เข้าไปรวมในนั้นด้วย (นอกนั้นคือ The Birthday Party และ The Home Coming) ด้วยเหตุของความแยบยล วิธีการคิดและวิธีเล่าของบทละครที่น่าทึ่ง ซึ่งเหมาะแก่การศึกษาและชมในการแสดงจริงอยู่ไม่น้อย และก็คงเป็นโอกาสดีที่ Demo Classic Project ของโรงละครเล็กๆ แต่อบอุ่นอย่าง Democrazy Studio จะนำ Betrayal

เวลาพูดชื่อ Simon Pegg และ Nick Frost แล้ว เราอาจจะนึกถึงหนังแสบๆ อย่าง Shaun of the Dead และ Hot Fuzz ที่เรียกเสียงฮาแบบมีชั้นเชิงเก๋ๆ ภายใต้ฝีมือการกำกับของ Edgar Wright แต่เมื่อ Paul คืองานหนังที่ทั้งสองคนยังแสดงนำแต่ออกมาสู่การกำกับของคนอื่นอย่าง Greg Mottola (Superbad) การเสียดสีและมุกตลกแสบๆ ก็ยังคงสไตล์แบบเดิมในบทหนัง

กวนอู เป็นหนึ่งในตัวละครที่คนรู้จักมากที่สุดในสามก๊กพร้อมกับความเลื่องชื่อในคุณธรรมและความจงรักภักดีจนกลายเป็นความเชื่อและเทพเจ้าให้แสดงความเคารพนับถือมาจนปัจจุบัน แน่นอนว่าก็คงไม่แปลกถ้าจะมีการนำเรื่องราวของกวนอูมาทำเป็นหนัง พอๆ กับที่ก่อนหน้านี้เคยมีการนำเรื่องราวของจูล่งทำมาก่อนแล้ว (นำแสดงโดยหลิว เต๋อ หัว) แต่ดูเหมือนในรูปแบบตามนวนิยายสามก๊กจะไม่โดนใจ เฟลิกซ์ ซอง และ อลัน มัก (Infernal Affiairs) เสียสักเท่าไร เลยนำมาตีความใหม่ พร้อมกับปรับให้มีความเป็นดราม่ามากขึ้น น่าเสียดายที่การตีความใหม่นั้น แม้จะดูน่าสนใจ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เกิดมุมมองใหม่ที่มีพลังได้แต่อย่างใด เรื่องราวของ The Lost Bladesman (สามก๊ก เทพเจ้ากวนอู) จับความตอนที่กวนอูมาอยู่กับฝั่งโจโฉหลังจากที่ทัพเล่าปี่ถูกตีแตก แต่เมื่อทราบว่าเล่าปี่นั้นอยู่กับอ้วนเสี้ยว