อาจจะฟังดูสองมาตราฐานอยู่ แต่ในความจริงโลกเราใบนี้ก็มีโลกของคนที่ไฮโซกับคนที่ไม่ไฮโซ โลกของคนที่อยู่โดยมีคนมาคอยบริการกับโลกของคนที่ต้องคอยบริการคนอื่น
โลกของ VIP ก็เป็นส่วนผสมของสองโลกดังกล่าวโดยมองผ่านตาของต้อม Butler หนุ่มแห่งโรงแรมห้าดาวซึ่งต้องคอยบริการบรรดาแขกระดับ VIP ไม่ว่าจะเป็นดารา คนดัง และผู้มีอันจะกิน ซึ่งชีวิตของต้อมในที่ทำงานจะค่อย ๆ ถ่ายทอดเรื่องราวชีวิตที่วนเวียนอยู่วัฏจักรที่เกี่ยวข้องกับคนเหล่านี้ซึ่งล้วนนำเสนอส่วนของบรรดาแขกที่มีความ “ผิดปรกติ” บางอย่าง เช่นบ้ากาม ขี้ขโมย จนไปถึงเปลี่ยวใจและบอบบางเกินบรรยาย ซึ่งต้อมและเพื่อนพนักงานก็ต้องคอยรับมือกับพวกเขาเหล่านั้น รวมทั้งการรู้สึกในความต่างกันของระดับชั้นและสิ่งที่ได้รับ
ในมุมหนึ่ง ผมว่า VIP เป็นละครที่บทออกจะลอย ๆ เป็นห้วง ๆ แล้วใช้วิธีการร้อยเรื่องด้วยการตัดเปลี่ยนฉากและการแสดงของนักแสดงที่เปลี่ยนบทบาทไปเรื่อย ๆ อย่างไรก็ตาม ในหลายช่วงของการแสดง ละครยังดูเป็นก้อน ๆ ที่แยกออกจากกันโดยไม่สามารถเชื่อมกันได้ “สนิท” นัก ซึ่งน่าจะเป็นผลที่ต่อเนื่องจากการก้าวกระโดดของบท รวมทั้งยังมีหลายจุดในเรื่องที่คงต้องอาศัยการปูพื้นอีกหน่อยเพื่อให้ตัวละครต่าง ๆ หนักแน่นขึ้น
จุดที่สำคัญซึ่งผู้เขียนรู้สึกว่ายังเป็นจุดอ่อนอยู่คือความชัดเจนในประเด็นที่ต้องการจะสื่อ เพราะรู้สึกว่าทริคและเทคนิคการเล่าเรื่องต่าง ๆ ที่ยกมาใช้นั้นอาจจะดูน่าสนใจ มีฮุคของบทให้ฉุดคิดอยู่บ่อย ๆ แต่เหมือนว่าการขมวดปมและทิ้งไกด์ให้ผู้ชมได้คิดถึงสิ่งที่ต้องการจะบอกจริง ๆ นั้นยังดูเบาบางและคลุมเครืออยู่พอสมควร แม้ว่าจะมีการใบ้อยู่กลาย ๆ ของแก่นเรื่องอยู่บ้างแล้วก็ตาม
ส่วนในด้านการแสดงนั้น ทีมนักแสดงของ VIP เต็มไปด้วยสีสันและ “พลัง” ค่อนข้างที่จะเยอะถึงเยอะมาก โดยเฉพาะกับกลุ่มนักแสดงที่ไม่ใช่บทหลัก ซึ่งจะทำให้เราทึ่งกับการเปลี่ยนบทบาทไปเรื่อย ๆ มากมายหลายบทในพริบตา และเป็นส่วนสำคัญมากที่ช่วยพยุงให้บทของ VIP สามารถเดินต่อไปได้โดยไม่สะดุดกึกเอากลางคัน
และถ้าว่ากันโดยรวม VIP ที่นี่มีระดับ ก็เป็นโปรดักชั่นที่ดูสนุกได้เพลิน ๆ มีความเก๋ไก๋ในเทคนิคการแสดงอันแพรวพราวอยู่พอสมควร (ซึ่งก็เป็นเครดิตสำคัญของนักแสดงแต่ละคนที่เจนจัดบทเวทีด้วย) ส่วนในเรื่องเนื้อหาก็มีอะไรให้จับต้องและรู้สึกได้พอประมาณ เพียงแต่มันอาจจะไม่ได้ลึกซึ้งและกระแทกลงไปในใจจนเรารู้สึกร่วมไปกับมันสักเท่าไร…แค่นั้นเอง
Recent Comments