จากประสบการณ์ส่วนตัว ถ้าผมบอกเพื่อน ๆ ว่ากำลังจะไปดูแด๊นซ์แบบต่อเนื่องเป็นชั่วโมง โดยไม่มีบทพูด ไม่มีเรื่องราว เพื่อนผมมักถามมาทำนองว่า “บ้าหรือเปล่า” หรือไม่ก็ “ไม่หลับเหรอ”
และแม้ว่าสายฝนยามเย็น ความเหน็ดเหนื่อยจากการฝ่ารถติดและเมื่อยล้าจาการทำงานจะสุมกันมากมายจนทำให้รู้สึกเพลียและพยายามดึงม่านตาให้ปิด แต่การแสดง Moon Water จากคณะ Cloud Gate กลับทำให้ผมพบว่า การแสดงที่สวยงาม วิจิตรและทรงพลังนั้น สามารถตรึงคนดูให้อยู่กับการแสดงได้ตลอดแม้ว่าจะไม่มีเรื่องราว และบทสนทนาให้จับต้องเลยก็ตาม
การแสดง Moon Water นั้นเริ่มขึ้นอย่างเรียบง่ายจากการร่ายรำของผู้แสดง ที่เริ่มจากคนเดียว กลายเป็นสองคน จนถึงแบบกลุ่ม แต่ในความเรียบง่ายนั้นก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความสวยงามของ Movement รวมถึง Blocking ต่าง ๆ ซึ่งพลิ้วไหวและโดดเด่นจนสะกดสายตาผู้ชมได้อยู่หมัด
ปัญหาอย่างหนึ่งที่ผู้เขียนมักพบเวลาชมการแสดงประเภท Contemporary Dance คือเวลาที่เราพยายามทำความเข้าใจกับ Movement ที่เกิดขึ้นบนเวทีนั้น แต่ด้วยความเคลื่อนไหวที่บางครั้งวุ่นวาย ยุ่งยากจนเกินจะเข้าใจ (บางครั้งก็เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง จนไปถึงไม่เข้าใจอะไรเลย) แต่พอผมดู Moon Water นั้น น่าแปลกที่ท่าทางการเคลื่อนไหวที่เรียบง่ายคล้ายคลึงกับการร่ายรำไทเก๊กนั้นกลับไม่ต้องพยายามค้นหาความหมายหรือตีความมากนัก
อาจจะเป็นเพราะความเป็น “ตะวันออก” ของการแสดงที่มีการประสานความเชื่อและปรัชญาแบบชาวจีนที่คนไทยอาจจะเคยชินกันอยู่แล้ว เช่นพลังและจิตวิญญาณของมนุษย์ที่แฝงอยู่ในการร่ายรำ
นั่นทำให้ความช้าในท่วงท่าต่าง ๆ ที่อาจจะดูเนิบนาบ กลับกลายเป็นความงามที่วิจิตร ผ่านการเจียระไนในการออกแบบ และสามารถโยงไปถึง “สมาธิ” ที่อาศัยความสงบมากกว่าการสื่อสารที่ “เยอะ” และ “รก” จนดูไม่รู้เรื่อง
ที่น่าทึ่งคือการควบคุมร่างกายของนักแสดงที่ยอดเยี่ยม รวมไปทั้งการผสานท่วงท่าของหมู่มวล (Synchronize) ที่มากกว่าคำว่า “พร้อมเพรียง” เนื่องจากเต็มไปด้วย “พลัง” ของนักแสดงทุกคน ผิดกับการเต้นทั่ว ๆ ไปที่อาศัยเพียงแค่คำว่า “พร้อม”
นอกจากนี้แล้ว องค์ประกอบศิลป์อื่น ๆ ที่มาผนวกกับการแสดงนั้นก็ลงตัวกับการแสดงอย่างยอดเยี่ยม ไม่ว่าจะเป็นเสียงดนตรีคลาสสิคที่คล้อยไปกับการเต้นของนักแสดง ไม่มีโดดหรือแย่งซีนจากเวที ขณะเดียวกันกับพื้นเวทีสีดำที่มีลวดลายสีขาวเสมือนจากแปรงพู่กันก็ดูเรียบแต่สวยงาม และที่เสริมให้การแสดงมากเป็นพิเศษคือการจัดแสงที่ในบางช่วงของการแสดง แสงทำหน้าที่สำคัญที่ทำให้ผู้ชมได้เห็นความงดงามของ “ท่วงท่า” และ “ร่างกาย” ของผู้แสดง ราวกับร่างกายที่เสมือนเปลือยท่อนบนของผู้แสดงนั้นกำลังส่องประกายออกมาราวกับทองคำ
สำหรับผู้เขียนแล้ว Moon Water นั้นเป็นการแสดงที่ประทับใจมากในเทศกาล International Festival of Dance and Music และสมกับชื่อเสียงของคณะ Cloud Gate ที่โด่งดังมากในหลายประเทศทั่วโลก และแม้ว่าประเทศไทยจะมีโอกาสได้ชม Moon Water ช้ากว่าประเทศเหล่านั้นร่วมสิบปีก็ตาม แต่เวลาราวหนึ่งชั่วโมงในหอประชุมศูนย์วัฒนธรรมนั้น เป็นเวลาของประสบการณ์ที่น่าประทับใจเสียเหลือเกิน
