รัก…ทำให้คนตาบอด ผมเชื่อว่าหลายคนเคยได้ยินประโยคนี้
แต่ในความเป็นจริง เราตาบอดหรือเปล่าไม่รู้ แต่ถ้าถามว่ามันอาจจะมาบังสายตาเราให้มองเห็นความจริงไม่ครบถ้วนหรือไม่นั้น ผมเชื่อว่าหลายคนที่มีประสบการณ์ความรักน่าจะเข้าใจมันได้เป็นอย่างดีว่ามันจริงแท้แค่ไหน เช่นเดียวกับตัวละครในละครเวทีจากกลุ่มละครพระจันทร์เสี้ยวเรื่อง “รัก..บัง..ตา” ที่กว่าจะค้นพบความจริงนั้น กาลเวลาก็ทำให้พวกเขาสูญเสียอะไรไปมากมายแล้ว
รัก..บัง..ตา เริ่มเรื่องเมื่อมิน น้องสาวของเมย์เริ่มเบื่อหน่ายกับชีวิตที่พี่สาวคอยจ้ำจี้จ้ำไช โดยเฉพาะในเรื่องชีวิตรักของเธอ ที่พึ่งที่เธอพอจะเห็นและไว้ใจได้คือต้น เพืื่อนสนิทของเมย์ เมื่อความอดทนถึงขีดจำกัด มินจึงตัดสินใจไปขอความช่วยเหลือจากต้นเพื่อให้เธอได้พบกับแม๊กซ์ แฟนดาราหนุ่มของเธอ
แต่ชีวิตก็ไม่ได้เรียบง่ายอย่างนิยายประโลมโลก ชีวิตคู่ที่เธอย้ายไปอยู่กับแม๊กซ์กลับตรงกันข้ามกับที่เธอคิดไว้ ปากเสียงและการทะเลาะเริ่มนำมาสู่การแตกแยกพร้อม ๆ กับความอ้างว้างเมื่อเธอไร้ที่พึ่ง ซ้ำร้ายเหตุการณ์ประจวบเหมาะกับจังหวะที่เมย์ซึ่งอยู่ในอารมณ์โกรธเข้ามาเจอเธอที่กลับมาหาต้น การต่อว่าด้วยความห่วงใยกลับกลายเป็นมีดแทงให้มินหนีชีวิตที่น่าเศร้าและช้าไปที่คนรอบข้างที่รักเธอจะห้ามไว้ได้
แม้ว่าบทสรุปของเรื่องราวอาจจะดูโหดร้ายสำหรับคนดูหลาย ๆ คนจนออกจะไปในลักษณะที่คนรอบข้างผมมักบอกว่า “ไม่มีทางออกให้คนดู” แต่สิ่งหนึ่งซึ่งสำคัญและผู้ชมจะรู้สึกอยู่ตลอดคือ “ความรัก” ของตัวละครต่าง ๆ นั่งหลบซ่อนอยู่แต่ตัวละครต่างหากที่ไม่มีโอกาสรู้
คล้าย ๆ กับคนเราที่เดินสวนกันไปสวนกันมา ทำงานใกล้ ๆ กัน คุยโทรศัพท์หากัน พิมพ์ข้อความผ่านโปรแกรมแชทในคอมพิวเตอร์ แต่เราไม่มีโอกาสได้แสดงความรักกับฝั่งตรงข้ามเพราะคำพูดคำจาที่เราส่งไปมันปกปิดจิตใจของเราเสียหมด
ขณะเดียวกัน มนุษย์เรานี่ก็แปลกที่มักมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า หรือไม่ก็มักมองอะไรไม่เป็นอย่างที่มันเป็น มินอาจจะต้องการขวนขวายหาหลักยึดในความรักเพื่อให้ตัวเองไม่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว แต่เพราะอคติต่อความรักที่บางคนมีให้แต่กลับเลือกเฝ้ารอรักจากคนอื่น สายตาของเธอจึงบีบแคบลงจนมองไม่เห็นสิ่งที่มีอยู่ แต่กลับจดจ่อกับสิ่งที่ไม่มีตัวตนอยู่ข้างหน้า
ขณะเดียวกันตัวละครอื่น ๆ ก็ล้วนเอาเหตุผลของตัวเอง ความรู้สึกและอารมณ์มาเป็นด่านกั้นความรักของตัวเองไป จนท้ายที่สุด ต้องให้มีการสูญเสียเกิดขึ้นจึงจะริเริ่มที่จะกล้าบอกอะไรออกมา
นี่อาจจะเป็นส่วนหนึ่งของความจริงอันน่าโหดร้ายของมนุษย์เราที่เล่นตลกกับหัวใจไม่จบไม่สิ้น รักคนที่เขาไม่รักเรา รักแล้วเขาไม่เห็นค่า ขวนขวายกับความรู้สึกทั้งที่รู้ว่ามันเปลี่ยนแปลงจับต้องไม่ได้และไม่มีวันแน่นอน รัก..บัง..ตา ก็นำเสนอประเด็นเหล่านี้ได้อย่างเรียบง่ายแต่ก็ลึกซึ้งไปพร้อม ๆ กัน ทั้งนี้อาจจะด้วยบทสนทนาที่ค่อนข้างจะชัดเจน ตรงประเด็น พร้อม ๆ กับนักแสดงที่ถ่ายทอดออกมาได้อย่างจริงใจและจริงจังในพื้นที่เวทีเล็ก ๆ ของ Crescent Moon Space
โดยส่วนตัวของผู้เขียนแล้ว งานของกลุ่มละครพระจันทร์เสี้ยวมักไม่เคยทำให้ผิดหวังกับคุณภาพของงานที่มักจะออกมาเอ่อล้นเวที สิ่งที่น่าจับตามองคือการสร้างสรรค์ผลงานที่เรียบง่ายแต่คงไว้ซึ่งแก่นแท้ของมนุษย์ที่ถูกถ่ายทอดออกมา ซึ่งนี่เป็นสิ่งที่ค่อนข้างหายากกับศิลปะที่พยายามดิ้นรนให้มีตัวตนมากกว่า “ความบันเทิง” ซึ่งรัก..บัง..ตาก็เป็นหนึ่งในผลงานที่น่าจดจำเช่นเดียวกับเรื่องที่ผ่าน ๆ มา
