วิจารณ์ไปเรื่อย
Hot Summer Days: รักร้อน ๆ จนใจละลาย
ก.ค. 29th
ในวัยเด็กผมค่อนข้างมีความทรงจำกับหนังฮ่องกงมากเป็นพิเศษ คงเป็นเพราะช่วงที่อุตสาหกรรมหนังฮ่่องกงบูมพร้อมกับการเกิดของดาราชั้นแนวหน้าและหนังเจ๋ง ๆ แต่หลังจากนั้นก็ซบเซาอยู่พักใหญ่ ๆ ก่อนจะมาบูมอีกช่วงกระแสของ Infernal Affairs (แต่ก็เงียบอีกหลังจากนั้น) และในภาวะที่กระแสหนังเอเซียจากญี่ปุ่นและเกาหลีบูม หนังฮอลลีวู้ดครองโลก บางทีผมก็นั่งคิดว่าหนังฮ่องกงในความทรงจำของผไปอยู่ไหนกันแล้ว…
และเมื่อผมได้มีโอกาสดู HOT SUMMER DAYS ก็ทำให้ผมได้กลับไปอมยิ้มกับความทรงจำสมัยก่อนอย่างอิ่มเอิบ เพราะหนังฮ่องกงเรื่องนี้เต็มไปด้วยอรรถรสและเสน่ห์ของหนังฮ่องกง และอาจจะเป็นหนังรักแนว Feel Good ที่สนุกที่สุดเรื่องหนึ่งในปีนี้ก็ว่าได้ More >
Flu-O-Less-Sense: เชื้อโรคที่ทำลายสังคม
ก.ค. 23rd
นี่อาจจะเป็นงาน Physical Theatre ของ B-Floor ที่ผมรู้สึกได้ถึง “พลัง” และ “สาร” ที่ต้องถ่ายทอดให้กับผู้ชมมากที่สุดเรื่องหนึ่งพร้อม ๆ กับรู้สึกเสียดายที่คนไทยจำนวนมากไม่มีโอกาสได้ดูเพราะในทีวีมีแต่ศิลปินดารามาร้องเพลงกับมิวสิควีดีโอเชย ๆ และเพลงตลาด ๆ ที่ไม่ได้ทำให้รู้สึกกระตุ้นลงไปในต่อมสำนึกอะไรเลยสักนิด!!! ซึ่งใครจะรู้บ้างว่าในโรงละครเล็ก ๆ ตั้งอยู่ในซอยเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครจะสนอกสนใจ กำลังแสดงศักยภาพของศิลปการแสดงที่ตีแผ่สภาวะของสังคมไทยให้สะเทือนใจผู้ชมได้อย่างน่าตกตะลึง
[Trailer] ผู้ใหญ่บ้านนะยะ
ก.ค. 23rd
อรุณอัมรินทร์: กลิ่นอายละครไทยบนเวที
ก.ค. 22nd
จากบทเรียนและความพยายามของนักศึกษากับผลงานวิทยานิพนธ์เมื่อปี 2552 และได้รับเสียงตอบรับอันดี ทำให้มาในปี 2553 นี้ทาง BU Theater Company ก็ได้นำละครเด็ด ๆ ที่การันตีคุณภาพเอามาจัดแสดง 3 เรื่องรวดภายใต้ชื่อ “The Repertoire 2010″ ซึ่ง “อรุณอัมรินทร์” ละครแนวพีเรียด นำมาเป็นหัวขบวน (ก่อนจะตามต่อด้วย Waiting for Godot และ ข้าวนอกนา เดอะมิวสิคัล) ซึ่งก็นับว่าหัวขบวนเรื่องนี้เป็นหัวขบวนที่ไม่เลวเลยทีเดียวเชียว More >
